อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

เช้าวันต่อมา ฮาราจิน ก็ให้ คาโต้ นำช็อคโกแลตมาให้ หลงเซียนกิน เมื่อเขารุ้ว่าหลงเซียนโดนจับอยู่ที่นี่

" นี่ คือ ช็อคโกแลตที่นายท่าน มอบให้เจ้า จงขอบใจ ท่านฮาราจิน ซะ " คาโต้กล่าว แล้วเดินจากไป
หลงเซียน เพิ่งพินิจพิจารณา ช็อคโกแลต แท่งนี้อย่างสงสัย เพราะฟีเรีย ภรรยาของเขาเป็นคนฆ่า ฮาคุเร ลูกชายของฮาราจิน ไฉน เขาจึงส่ง ช็อคโกแลตมาให้ เมื่อหลงเซียนกำลังจะโยนทิ้ง เอลช่า จึงแย่งมากิน
" ไม่กินเหรอ ถ้างั้นชั้นขอนะ " เอลช่ากล่าว แล้วแย่งช็อคโกแลตจากมือ ของหลงเซียนไปกินอย่างเอร็ดอร่อย
4 ก้านธูปต่อมา เธอก็หน้าแดงซ่าน และเริ่มเป็นฝ่ายรุก หลงเซียน ด้วยการกระโดดเข้าไปกอดหลงเซียน และแลบลิ้นมาเลียริมฝีปากของเขา
" เป็นอะไรไปน่ะ เอลช่า ตั้งสติไว้ให้ดีๆ ถึงเธออยากแค่ไหนก็ไม่ควรทำตัวตกต่ำอย่างนี้นะ " หลงเซียนกล่าวออกไป เพราะคิดว่า จิตวิญญาณของอัศวิน จะช่วยหยุดยั้งอาการหื่นของ เอลช่าได้ แต่มันไร้ประโยชน์ เพราะตัวยาในช็อคโกแลตแรงมาก
เมื่อหลงเซียนผลักเอลช่า ออกไป เธอก็เริ่มดิ้นทุรนทุราย ราวกับคนบ้า แถมสีหน้ายังแดงกร่ำ ต้องการปลดปล่อย ภารกิจที่อัดอั้นตันอุรามานานแสนนาน
" หลงเซียน ได้โปรด ช่วยข้าด้วย ข้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมถึงหื่นแบบนี้ แต่ที่ข้ารุ้คือ ถ้าขืนปล่อยข้าไว้แบบนี้ร่างกายของข้าจะระเบิด " เอลช่า กล่าวอย่างน่าเวทนา เพราะตอนนี้ เธอไม่สนศักดิ์ศรีอะไรอีกแล้ว รอเพียงรสสัมผัสของ หลงเซียน
เมื่อหลงเซียนได้ฟังดังนั้น จึงรู้สึกสงสารเอลช่า เขาจึงยอมมีอะไรกับเอลช่าในคุก และรับเธอเป็นภรรยาคนที่ 12 ของเขา จริงๆแล้วหลงเซียนก็รู้ว่า นี่คือ แผนการของ ฮาราจิน ที่จะทำลายชื่อเสียงของเขา โดยการประนาม เพราะการที่เขาถูกจับขังกับ นักโทษหญิงสาวแสนสวยแบบนี้ มันก็บอกชัดอยู่แล้วว่า ฮาราจิน ต้องการให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
หลงเซียน มีอะไรกับ เอลช่า ไปถึงครึ่งค่อนวัน ก่อนที่ยาในช็อคโกแลตที่เอลช่ากินจะหมดฤทธิ์ และเธอก็ได้สติขึ้นมา เธอก้มหน้าลงอย่างอายๆ และขอบคุณ หลงเซียน ที่ไม่ทิ้งเธอให้ตายในคุก เพราะเขายอมละทิ้งชื่อเสียง เพื่อจะได้คุ้มครองเธอ เธอจึงยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อติดตามเขา
" ตอนนี้ข้าเป็นภรรยาท่านแล้ว ข้าขอสัญญาว่า จะปกป้องท่านไปจนกว่าลมหายใจสุดท้าย I will protect you with my life " เอลช่ากล่าวให้สัญญาและกล่าวต่อ
" ฉงจินเทียนไคสื่อ หว่อจิ้วซื่อ หนี่เตอ เจี้ยน(นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปชั้นเป็นดาบของนาย) " เอลช่ากล่าว และเริ่มร่ายรำ ระบำเทพวายุ คาเสะคามิคางุระ
.
.
ผ่านไป 2 ชั่วโมง การร่ายรำระบำเทพวายุ คาเสะคามิคางุระ ก็สิ้นสุดลง หลงเซียนได้จดจำกระบวนท่าทั้งหมด รวมถึงวิธีใช้ปราณวายุ มาจาก เอลช่า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเริ่มฝึกก็มีทหารมาจับเขา
" เอาตัวไป เตรียมประหาร " คาโต้ นายทหารที่เพิ่งติดดั้งผู้พันกล่าว เพราะแผนการร้ายของเขาสำเร็จแล้ว จึงได้รับการเลื่อนยศ จากฮาราจิน เจ้าเมือง
" ข้าผิดอะไรเจ้าถึงจะจับข้าไปประหาร " หลงเซียน ร้องอุธรณ์ในความไม่เป็นธรรมครั้งนี้
" เจ้าร่วมประเวณีกับนักโทษสาวที่เป็นชนชั้นสูง ลูกหลานขุนนางมนตรา วายุ ดังนั้นเจ้าตอนนี้จึงมีความผิดร้ายแรง " คาโต้กล่าว พร้อมทั้งถีบ หลงเซียน จนหน้าคะมำ
เอลช่า ได้แต่ตกใจ แม้นางจะบอก คาโต้ หลายครั้งหลายหนแล้วว่า ที่นางร่วมประเวณีกับหลงเซียน นางทำด้วยความเต็มใจ แต่คาโต้ก็ไม่ฟัง ดึงดันจะเอาหลงเซียนไปประหารให้ได้
หลายนาทีต่อมา... หลงเซียนก็ถูกนำตัวมาที่ลานประหาร โดยมีฮาราจิน เจ้าเมืองนั่งเป็นสง่าอยู่กลางลาน
" วันนี้เจ้าจะต้องได้รับผลกรรมที่เจ้าทำไว้กับ ฮาคุเร ลูกข้า เจ้าจะถูกประหารโดยไม่มีโอกาสไปพบลูกเมียเป็นครั้งสุดท้าย และจะถูกประหารโดย กิโยติน ที่วางอยู่ตรงหน้าเจ้านี้ " ฮาราจินกล่าวอย่างมีความสุข และหันไปสั่งคาโต้ ให้เริ่มการประหารได้
หลงเซียนได้แต่ สบถเสียงดังๆ เพราะเขารู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นกับดักของฮาราจิน แต่เขาก็ยังเข้าไปติดกับดัก
และในนาทีวิกฤตินั้นเอง
ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม! เสียงระเบิดควันแตกกระจาย อยู่ๆก็มีกลุ่มนินจาอิงะ จำนวนหลายสิบคนมาปล้นนักโทษ พวกเขาทำการอย่างว่องไว จนหลงเซียนไม่คิดว่า จะมีมืออาชีพมาช่วยเขา
"ขอบคุณมากสหาย " หลงเซียนกล่าว กับ ถังไป่หู่ ผู้เป็นพี่ชายของ ถังไป่หลิน ภรรยาคนที่ 2 ของเขา
" ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก เพราะน้องสาวข้า แอบติดตามเจ้ามา จึงรู้เรื่องที่เจ้ากำลังจะถูกประหาร จึงไปบอกให้พวกเรามาช่วยเจ้า โดยแลกกับการยอมเป็นเจ้าสำนัก และกลับไป อิงะ กับพวกเรา " ถังไป่หู่ กล่าว
" น้องไป่หลิน จะกลับอิงะ? ไม่จริง " หลงเซียนได้แต่น้ำตาไหล ไม่คิดว่า ถังไป่หลินจะมาช่วยเขายามวิกฤติ โดยแลกกับความสุขทั้งชีวิตของตนเอง
และแล้วเพียงเวลาไม่กี่วินาที นินจาอิงะทั้งหมด ก็ถอนตัวออกจากลานประหาร พร้อมกับนำ หลงเซียนหนีไป ด้วย จนออกนอกเมือง 
" ท่านพี่ ข้าต้องกลับไปเป็นเจ้าสำนักอิงะแล้ว ข้าคงอยู่กับท่านไม่ได้ " ถังไป่หลิน พูดอย่างเจ็บปวดกับ หลงเซียน หลงเซียนทำได้แต่ร้องไห้ และมองดูถังไป่หลิน จากไป พร้อมกับถังไป่หู่ ผุ้เป็นพี่ชาย
เมื่อทั้งสองออกเดินทางจากไปแล้ว ต๊กโกวหงส์ ที่หลบฉากอยู่ก็เดินออกมา นางได้นำทรัพย์สินมีค่าจำนวนหนึ่ง พร้อมชุดศิษย์นอกสำนักเทพยุทธ ให้กับหลงเซียนชุดหนึ่ง
" ท่านพี่ ตอนนี้ท่าน หนีไป กบดานที่สำนักเทพยุทธก่อน ส่วนบรรดาเมียๆของท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลพวกนางเอง " ต๊กโกวหงส์ คุณหนูผุ้สูงศักดิ์ แห่งตระกูลต๊กโกว และเป็นภรรยาคนที่สาม ของหลงเซียน ให้คำสาบาน
" ช่วยดูแลเสวี่ยอู่ ด้วย บอกเธอด้วยนะว่าไม่ต้องเป็นห่วงไม่ช้าข้าจะกลับมา ข้าให้สัญญา " หลงเซียนกล่าว และรับเสื้อผ้า กับของมีค่าจำนวนหนึ่ง จากต๊กโกวหงส์ เมื่อเธอพยักหน้า
ในที่สุดการเดินทางไปหยั่งสำนักเทพยุทธ ของหลงเซียนก็ได้เริ่มต้นขึ้น
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป