บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

        แต่จะทำอย่างไรได้ เมื่อพลังศรัทธาเหล่านั้นเข้าหาขาทองคำ ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่นิดเดียว ต่อให้เสียดายก็ทำได้เพียงแค่มองเฉยๆ ไม่มีทางรับมาใช้เองได้

        แต่เห็นพลังศรัทธามากมายขนาดนี้สลายไป อวี๋จิ่นลี่ก็เจ็บปวดราวถูกคนคว้านเนื้อก็ไม่ปาน!

        หากพลังศรัทธาเหล่านี้ถูกใช้ประโยชน์ได้จะดีขนาดไหนกัน แต่พลังศรัทธาพุ่งเป้าเฉพาะคน ฉะนั้นจึงมีแต่คนคนนั้นที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ คนอื่นใช้ไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

        หากอาเซิ่งสามารถบำเพ็ญเพียรได้เหมือนกันก็คงดี พลังศรัทธาเหล่านี้จะได้ไม่เสียเปล่า อวี๋จิ่นลี่คิดด้วยความท้อใจ

        เมื่อความคิดนี้ปรากฏขึ้นในหัว อวี๋จิ่นลี่ก็คล้ายคนถูกฉีดยาก็ไม่ปาน ตัวเขาสั่นสะท้านตื่นเต้นขึ้นมาทันที

        จริงสิ ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้นะ ในเมื่อขาทองคำก็เป็น ‘ภูตปีศาจ’ เหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นก็สามารถบำเพ็ญเพียรได้ พลังศรัทธาเหล่านี้ก็จะไม่เปล่าประโยชน์ ‘เน่ยตาน’ ของเขาก็ฟื้นคืนกลับมาได้ พิษในร่างกายย่อมถอนได้ วิธีนี้เร็วกว่าเขาฟื้นฟูพลังแล้วค่อยถอนพิษให้เจ้าตัวด้วยซ้ำ อีกทั้งตนก็ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณของตัวเองรักษาเขาแล้วด้วย

        ต้องบอกว่าทุกวันที่ตนดูดพลังวิญญาณก็ไม่ใช่เรื่องง่าย สุดท้ายนำมาใช้รักษาเจียงม่อเซิ่งจนหมด แบบนั้นแล้วเมื่อไรเขาถึงจะฟื้นฟูพลังก่อนหน้านี้ได้ล่ะ

        หากเจียงม่อเซิ่งสามารถบำเพ็ญเพียรด้วยตัวเองได้ ถ้างั้นพลังวิญญาณของเขาก็สามารถเก็บไว้เลื่อนขั้นพลังของตนได้ ลงทุนครั้งเดียวได้ผลอนันต์

        อวี๋จิ่นลี่คิดถึงตรงนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมา สายตาที่มองเจียงม่อเซิ่งเปล่งประกายวับวาม

        เจียงม่อเซิ่งนิ่งเงียบมองเกาลัดน้อยมาโดยตลอด จึงมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าท่าทางทั้งหมดของอีกฝ่าย

        เดิมทีหนุ่มน้อยยังเล่นคอมพิวเตอร์โฟตอนอย่างมีความสุข หลังรู้ว่าตนคือพลตรีสหพันธรัฐก็เบิกบานมาก แต่เพียงครู่เดียวก็หน้านิ่วคิ้วขมวดคล้ายมีเรื่องอะไรรบกวนใจอีกฝ่าย ทำให้เขาเห็นแล้วเป็นห่วงขึ้นมา

        ทว่าไม่รอให้เขาคิดหาทางปลอบขวัญ ปรากฏว่าหนุ่มน้อยกลับร่าเริงขึ้นมาอีกเสียอย่างนั้น อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ทำเอาอารมณ์ของเขาขึ้นลงตามอีกฝ่ายหลายต่อหลายครั้ง

        แต่ขอเพียงหนุ่มน้อยมีความสุขก็พอ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด เขาก็ไม่อยากเห็นสีหน้าเศร้าซึมบนใบหน้าของหนุ่มน้อย หากเป็นอย่างนั้นหัวใจของเขาคงรู้สึกปวดแปลบตามไปด้วย

        “อาเซิ่ง ฉันหาวิธีถอนพิษในตัวนายได้แล้ว” อวี๋จิ่นลี่กล่าวกับเจียงม่อเซิ่งด้วยความเริงร่า ดวงตาคู่โตที่ใสวับวามยิ้มจนตาหยีเป็นจันทร์เสี้ยว รับกับใบหน้าเล็กๆ อันหวานหยดจึงงดงามมากเป็นพิเศษ

        เขาเป็นปลาจิ๋นหลี่ที่ฉลาดที่สุดโดยแท้ รอขาทองคำหายดีแล้ว พิษถูกถอนแล้ว จะต้องเป็นบุคคลที่เก่งกาจยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน ส่วนเขาที่กอดขาทองคำอยู่ก็จะไม่ถูกคนรังแก หลังจากนี้คงใช้ชีวิตเหมือนชาติที่แล้วได้ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องวิตกกังวลอีก คิดไปคิดมารู้สึกว่าชีวิตภายหน้าวิเศษสุดๆ ไปเลย

        เจียงม่อเซิ่งได้ยินแล้ว ม่านตาพลันหดตัว ในใจเกิดความตกตะลึง ทว่าสีหน้าท่าทางกลับยังคงรักษาความสุขุมอยู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หัวเราะเสียงเบาพร้อมกับกล่าวชื่นชม “เกาลัดน้อยเก่งจริงๆ”

        อันที่จริงเจียงม่อเซิ่งไม่ได้ตั้งความหวังไว้มากนักกับวิธีที่อวี๋จิ่นลี่ว่า แม้อีกฝ่ายจะรักษาอาการบาดเจ็บบนร่างเขาทุกวัน และยังทุเลาลงมากจริงๆ แต่คิดจะถอนพิษในร่างอย่างแท้จริงกลับไม่ง่ายดายขนาดนั้น

        แต่เห็นหนุ่มน้อยพยายามหาทางถอนพิษให้ตนมาโดยตลอด ในใจเขาก็หวานชื่น ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนผลิบานในก้นบึ้งหัวใจโดยไม่รู้ตัว

         ต่อให้ท้ายที่สุดวิธีที่หนุ่มน้อยว่าจะไม่ได้ผล เขาก็รู้สึกพอใจ พอใจมากแล้ว