เสียงนาฬิกาดิจิตอลดังเบาๆ ในห้องทำงานหรูใจกลางมหานคร
บนโต๊ะไม้สักราคาแพง เอกสารมากมายถูกเซ็นด้วยลายมือคมกริบของชายผู้หนึ่ง—ผู้ควบคุมทุกสิ่งในอาณาจักรธุรกิจระดับโลก
หลินเหยียน ซีอีโอแห่งกลุ่มทุน “เทียนหลงกรุ๊ป”
เขาไม่ใช่แค่คนรวย แต่คือคนที่ “ใครๆ ก็ต้องฟัง”
ไม่ว่าจะการเงิน อสังหา หรือเทคโนโลยีล้ำยุค ทุกสิ่งล้วนอยู่ในเงื้อมมือของเขา
“คุณหลินครับ บอร์ดบริหารที่อเมริกาขอเลื่อนประชุม...”
“ให้พวกมันรอ ข้าไม่ว่าง”
เสียงของเขาเฉียบขาด นิ่งสงบ แต่กดดันราวกับเสือที่ไม่ต้องคำราม
หลินเหยียนรู้จักเล่ห์เหลี่ยม รู้จักจังหวะ
คนเคยกล่าวว่าเขา "เ็าราวน้ำแข็ง มีสมองของนักฆ่าในร่างนักธุรกิจ"
แต่ใครเลยจะรู้... ว่าวันนี้จะเป็วันสุดท้ายของอำนาจที่เขาเคยถือไว้
**
ค่ำคืนนั้น เขาขับรถกลับบ้านตามลำพัง
ท้องถนนเปียกชื้นจากฝนก่อนหน้า ทว่าเขากลับใจเย็น พลางนึกถึงแผนควบรวมกิจการที่เพิ่งเซ็นไปเมื่อเย็น
“แผนต่อไป... ข้าจะซื้อกิจการทหารในยุโรปตะวันออก” เขาพึมพำในใจ
ขณะเดียวกัน สัญญาณเตือนบางอย่างปรากฏบนจอหน้ารถ
[ระบบขัดข้อง – ตรวจพบการเจาะระบบ]
“หืม?” เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปมองจอ
ทันใดนั้น รถทั้งคันกลับควบคุมไม่ได้!
พวงมาลัยล็อก เครื่องยนต์เร่งเอง ราวกับมีใครยึดการควบคุมจากระยะไกล
เสียงแตร เสียงเบรก เสียงคนร้องเตือน—ทุกอย่างกลายเป็เสียงพื้นหลังในวินาทีสุดท้าย
โครม!!
ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง
ความรู้สึกสุดท้ายคือ ความเย็นะเืของเืบนหน้าผาก และ... เสียงหัวเราะเบาๆ ของใครบางคนในหัว
> “เ้าที่คิดว่าตัวเองเป็พระเ้า... ถึงคราวต้องตกจากบัลลังก์เสียที”
**
...จากนั้น ทุกอย่างว่างเปล่า
ไม่มีแสงไฟ ไม่มีเสียงเครื่องจักร ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกถึงร่างกาย
จนกระทั่ง...
เสียงลมหายใจแ่เบาดังขึ้นอีกครั้ง
ฝนเย็นๆ ััผิว
กลิ่นยา กลิ่นเื และกลิ่นดินเปียก... ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็บางอย่าง... แปลกใหม่
เขาลืมตาขึ้น ท่ามกลางความมืด
เสียงไม้ไผ่กระทบกันตามแรงลม ดังแ่ๆ
และตรงหน้า คือ “โลก” ที่เขาไม่รู้จัก...
263
