สามีบำเรอหมอปีศาจสาว (มีอีบุ๊ค MEB)

                หลี่เจี่ยหลิงหัวเราะคิกคักมองใบหน้าแดงก่ำของชายหนุ่มบนตัวของนาง

                เมื่อโดนหยอกล้อจ้าวห่าวหลินรู้สึกสิ้นท่าซุกหน้าลงบนคอหอมกรุ่นของหญิงสาวกลิ่นตัวอันเป็นเอกลักษณ์โชยกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ออกมาทำให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งเขาซุกตัวลงไปสูดดมเนิ่นนาน

                หลี่เจี่ยหลิงทุบหลังของเขาเตือนสติ“ลุกขึ้น เรายังคุยไม่จบ”

                จ้าวห่าวหลินรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองร้อนผ่าวและไม่อยากผละจากกลิ่นหอมตรงหน้าเขาพรมจูบซอกคอของหญิงสาวอย่างหลงใหลจนกระทั่งโดนดันตัวออกมาจึงได้รู้สึกตัวอีกครั้ง

                “บอกข้ามาต่อไปเจ้าคิดทำสิ่งใด?”

                “ข้าจะทำสิ่งใดได้หากเจ้ารักษาข้าไม่หาย เจ้าไร้ทายาท ส่วนข้าก็ตายตอนนี้มีเพียงทางเดียวไม่ใช่หรือ?”

                หลี่เจี่ยหลิงมองท่าทางพูดอย่างไม่ยี่หระต่อความตายของเขาแล้วก็รู้สึกปวดใจรั้งคอชายหนุ่มลงมาทาบทับร่างของนาง กอดรัดแน่นกระซิบข้างหู “เจ้าเป็นของข้าแล้วไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็จะไม่ตาย”

                เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งใช้สองแขนช้อนตัวกอดรัดตอบกลับหญิงสาวเช่นกัน

                “สามีเชื่อเจ้า”

                “ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นเชื่อข้า”

                ทั้งสองกอดรัดแน่นกันอยู่เนิ่นนานก่อนจะเป็นหลี่เจี่ยหลิงที่ผลักชายหนุ่มออกไปอาบน้ำล้างตัวเข้านอน

                คืนนี้ก็เหมือนดังเช่นทุกคืนพวกเขายังคงนอนร่วมเรียงเคียงหมอนกันโดยไม่มีกิจกรรมอื่นใดยามค่ำคืนที่ต่างออกไปจากเดิมคงเป็นพวกเขารู้สึกสนิทใกล้ชิดมากยิ่งขึ้นอาจเป็นเพราะหญิงสาวรู้สึกได้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มเปิดใจให้นางมากกว่าเมื่อก่อนนางจึงนอนกอดซุกในอ้อมอกของเขาจนผล็อยหลับ

                จ้าวห่าวหลินแย้มยิ้มในความมืดโอบกอดหญิงสาวในอ้อมแขนแน่น

                ไม่ว่าต่อไปจะเป็นเช่นนั้นอนาคตล้วนไม่อาจทำนายได้ แต่หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาคือภรรยาที่เขาจะต้องดูแลและปกป้อง ... แต่เมื่อนึกถึงสภาพของตัวเองและนางตอนนี้

                ....เหมือนจะเป็นนางเสียมากกว่าที่คอยดูแลปกป้องเขา

                เฮ้อ!มีภรรยาที่เก่งเกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสียแล้วตัวเขาที่เป็นสามีขี้โรคอ่อนแอไหนเลยจะมีโอกาสได้แสดงฝีมือ

                หนทางข้างหน้ายาวไกลแต่เขาก็ดีใจที่ตัวเองมีอนาคตร่วมกันกับนาง

                ฮองเฮา....ข้าจะไม่ตาย!

                ยามเหม่าหลี่เจี่ยหลิงก็ลุกขึ้นตามปกติออกไปออกกระบวนท่าที่ลานหน้าบ้านตามปกติที่ต่างจากเดิมคือมีอี้โยวตั้งก๊งเหล้าอยู่ที่แคร่หน้าบ้านคอยดูกระบวนท่าของนาง

                ชุนเชียงทำความสะอาดบ้านดูแลผักและสมุนไพรหลังบ้าน นำสมุนไพรส่วนหนึ่งออกมาตากแดดผึ่งลมที่ชายคานอกเรือนพอเงยหน้ามองท้องฟ้าก็รู้สึกว่าใกล้จะถึงเวลาที่ท่านเขยตื่นนอนนางก็เตรียมต้มน้ำเอาไว้ให้ท่านเขยล้างหน้า และเริ่มต้มโจ๊กต้มไข่ไปด้วยเลยทีเดียว

                จ้าวห่าวหลินลุกขึ้นจากที่นอนก็จัดเก็บที่นอนออกไปทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เข้าครัว

                อี้โยวเดินตัวปลิวเข้ามาในห้องครัวมองจ้าวห่าวหลินกำลังเตรียมทำอาหารด้วยความสนใจ

                “ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าทำอาหารเป็น”

                “อาหารเมื่อวานที่ข้าทำอุดปากเจ้าไม่ได้หรือไง?”

                อี้โยวมองท่าทางที่ดูชำนาญของจ้าวห่าวหลินอย่างสนใจเด็กคนนี้ตั้งแต่เขารู้จักทั้งเรื่องมากและเอาแต่ใจไม่เคยหยิบจับทำสิ่งใดเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ต้องพูดถึงทำอาหารแค่งานของบุรุษก็ยังคร้านจะทำ

                เมื่อก่อนตอนอยู่ที่สำนักเต๋าอาหารทุกอย่างในสำนักล้วนแต่มาจากฝีมือของอี้เฟยเยี่ยน ที่เป็นผู้หญิงคนเดียวของสำนักตลอด

                และเขาไม่เคยเห็นว่าเจ้าหมอนี้จะเฉียดเข้าใกล้ห้องครัวแม้แต่ครั้งเดียว

                หากไม่ใช่เพราะกลิ่นอายตัวตนและลักษณะที่คุ้นตาท่าทางเหมือนเดิมของคนตรงหน้า เขาคงคิดว่าตัวเองมาหาผิดคนเป็นแน่

                ...ดูท่าการมีเมียจะทำให้คนเราเปลี่ยนไปไม่น้อย

                กับข้าวที่กินกับโจ๊กวันนี้เขาทำเป็นสามสหายมังสวิรัติเป็นอาหารมังสวิรัติประเภทผัด โดยใช้วัตถุดิบผัดสามอย่าง ผักกวางตุ้ง เห็ดหอมและกระหล่ำปลีผัด

                และทำแป้งย่างใส่ไข่อีกอย่างเพื่อเก็บไว้เป็นเสบียงสำหรับกินเป็นมื้อเที่ยงของสองสาว

                เมื่ออาหารทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วจ้าวห่าวหลินก็ให้ชุนเชียงมาช่วยยกออกไปวางบนโต๊ะในห้องโถงกลางรอทุกคนพร้อมค่อยกินมื้อเช้าด้วยกัน

                หลี่เจี่ยหลิงออกกระบวนท่าเสร็จแล้วก็เข้าห้องไปเช็ดเนื้อตัวเปลี่ยนชุดออกมาเห็นอี้โยวนั่งหน้าสลอนรออยู่ที่โต๊ะแปดเซียนแล้ว นางก็เดินเข้าไปนั่งด้วยเช่นกัน

                “เจ้าพาคนมาเท่าไร?”หลี่เจี่ยหลิงไม่มีทางคิดหรอกว่าระดับรุ่ยอ๋องจะมีองครักษ์ติดตามเพียงแค่คนเดียว

                “องครักษ์ประจำตัวห่าวหลินมีด้วยกันห้าคนรวมข้าด้วยก็หกคน ตอนนี้คนที่อยู่ข้างกายห่าวหลินมีเพียงข้ากับลิ่วเย่สองคนอีกสี่คนข้ากระจายออกไป”

                หลี่เจี่ยหลิงขมวดคิ้ว“แค่หกคน?”

                ชุนเชียงไม่เข้าใจมองซ้ายทีขวาที “หลิงเอ๋อร์ หกคนก็เยอะแล้วนะ”

                หลี่เจี่ยหลิงถอนหายใจ“จ้าวห่าวหลินคือรุ่ยอ๋อง การที่รุ่ยอ๋องเสด็จออกข้างนอกแต่มีผู้ติดตามแค่หกคนเจ้าไม่คิดว่าแปลกหรอกหรือ?”

                “รุ่ยอ๋อง”ชุนเชียงแทบจะตะโกนออกมาด้วยความตกใจ มองท่านเขยที่กำลังยกหม้อโจ๊กเข้ามา...มันขัดแย้งเกินไปหรือไม่?

                นางจำได้ดีว่ายามไปยังแคว้นต่างๆ กับท่านอาจารย์ มีหลายครั้งที่พวกนางได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายและรู้จักกับคนใหญ่คนโตนางจำได้ดีว่าคุณชายคนหนึ่งในตระกูลร่ำรวยมีคนใช้ติดตามสองคนและมีผู้คุ้มกันอีกหกคนเดินกร่างติดตามยามออกไปไหนและภายในเรือนมีสาวใช้บ่าวรับใช้มากมายจนแทบจะเดินหัวชนกัน

                มองท่านเขยของนางผู้นี้สิ....ไม่เห็นเหมือนคุณชายพวกนั้น

                นางกะพริบตาโง่งมก่อนจะหัวเราะ“หยอกเย้าข้าแล้ว หลิงเอ๋อร์ข้าหาใช่คนโง่อย่างที่เจ้าบอกเสียหน่อยท่านเขยของข้าสง่างามและมีประโยชน์กว่าพวกคุณชายพวกนั้นตั้งเยอะ ทั้งซ่อมบ้านทำงานเรือน ซักผ้า หุงข้าว ล้างจาน ล้วนทำเป็นหมดจะไปเหมือนพวกคุณชายเหล่านั้นได้อย่างไร?”

                อี้โยวขมวดคิ้ว“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าน้องชายข้าจะเก่งกาจเพียงนี้”

                หลี่เจี่ยหลิงมองอี้โยวอย่างสับสน“เมื่อก่อนเขาไม่ใช่อย่างนี้หรอกหรือ?”

                “แน่นอน...”

                จ้าวห่าวหลินไม่รอให้อี้โยวเอ่ยถึงเขาเมื่อก่อนแต่รีบแทรกขึ้นมาทันที“เมื่อก่อนมีบ่าวรับใช้มากมาย ข้าจะต้องทำเพื่อเหตุใดกันและหากไม่ใช่เพราะใครบางคนโง่จนมาถึงช้า ข้าจะต้องหัดทำเรื่องพวกนี้เพื่อสิ่งใด”

                “โชคดีที่ข้ามีพรสวรรค์”ไม่วายชมตัวเองเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงตักโจ๊กใส่ชามแจกจ่ายให้กับทุกคน“กินกันได้แล้ว”

                ชุนเชียงรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผลนางพยักหน้า “ท่านเขยข้าช่างเก่งกาจยิ่ง เพียงแค่หยิบจับก็ชำนาญไปเสียทุกสิ่งดูอาหารเหล่านี้สิ อร่อยเสียยิ่งกว่าข้าที่ทำอาหารตั้งแต่เด็กเสียอีก”

                จ้าวห่าวหลินเห็นว่าเรื่องนี้พ้นตัวแล้วก็รีบเปลี่ยนเรื่องไปหาหลี่เจี่ยหลิงทันที“เจ้าถามเรื่องคนของข้าทำไมหรือ?”

                “ตอนนี้สมุนไพรที่ใช้ในการถอนพิษยังเหลืออีกสิบกว่าชนิดที่ต้องค้นหาในเมื่อคนของเจ้ามาถึงแล้ว ข้าต้องการให้เขาไปค้นหาและนำสมุนไพรกลับมาให้ข้า ระหว่างนี้ข้าจะได้ปรุงสมุนไพรเตรียมพร้อมรอไว้ก่อนพอสมุนไพรครบแล้ว เราค่อยเดินทางไปยังเทือกเขาลั่วซานกัน”

                “เทือกเขาลั่วซาน?”อี้โยวขมวดคิ้ว “ไปทำไม?”

                เทือกเขาลั่วซานเป็นเส้นแบ่งเขตแดนระหว่างเป่ยเฉิงและแคว้นทางเหนือด้านหลังเทือกเขาเป็นแคว้นหลางที่เป็นคู่อริของเป่ยเฉิงมาเนิ่นนาน

                เทือกเขาลั่วซานเป็นเทือกใหญ่เป็นแนวล้อมตอนเหนือของเป่ยเฉิงราวกับกำแพงธรรมชาติที่คอยป้องกันการรุกรานของแคว้นทางเหนือนอกจากสภาพที่ไม่เอื้ออำนวยให้เดินทางข้ามผ่านแล้วเทือกเขาลั่วซานนั้นยังเต็มไปด้วยค่ายกลธรรมชาติมากมาย ทั้งหมอกทั้งบึงพิษสัตว์ป่าดุร้าย และยังมีเหวผาสูงหลายจุด หากพลาดเพียงเล็กน้อยก็ถึงแก่ความตายได้

                นอกจากนี้สิ่งที่ทำให้เทือกเขาลั่วซานขึ้นชื่อเรื่องความอันตรายอีกอย่างก็คือพืชพิษและสัตว์มีพิษที่อาศัยอยู่ที่นั่นค่อนข้างชุกชุมทีเดียว

                เขาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยต่อ“เทือกเขาลั่วซานอันตรายเกินไป ร่างกายของห่าวหลินไม่เหมาะกับการเขาไปที่นั่นเจ้าต้องการสมุนไพรใดบอกข้ามาก็พอ ข้าจะเข้าไปเอามาให้เจ้าที่นี่”

                หลี่เจี่ยหลิงตักโจ๊กเข้าปากระหว่างที่จ้าวห่าวหลินกำลังแกะเปลือกไข่ต้มให้นางอย่างเอาใจ

                คิ้วอี้โยวกระตุก...ให้ตายเถอะ เจ้าเด็กนี้ช่วยรักษามาดรุ่ยอ๋องบ้างได้หรือไม่

                “ส่วนผสมหลักของยาถอนพิษครั้งนี้คือดอกเกล็ดหิมะที่อยู่ในเทือกเขาลั่วซานดอกเกล็ดหิมะจะต้องเป็นผู้ชำนาญการถึงจะถอนออกมาได้หากผิดพลาดเล็กน้อยคุณสมบัติทางยาของมันจะหายไป อีกทั้งแม้จะเป็นข้าก็ตามเมื่อถอนออกมาแล้วจะต้องปรุงยาและให้คนไข้ดื่มภายในหนึ่งชั่วยามไม่เช่นนั้นคุณสมบัติยาก็จะหายไปเช่นกัน”

                อี้โยวขมวดคิ้วรู้สึกยุ่งยากใจ“แล้วสมุนไพรอีกสิบกว่าชนิดที่เหลือคือ?”

                “สมุนไพรทั้งหมดเหลืออีกสิบสี่ชนิดสิบสามชนิดหายากแต่ไม่ได้ยุ่งยากนัก แต่มีเพียงหญ้าเหล่ากู่ที่เป็นตัวยาสำคัญที่หายากข้าเองก็ไม่มีเบาะแสของหญ้าชนิดนี้แม้แต่น้อยในเมื่อเจ้ามาถึงแล้วก็ให้เป็นหน้าที่เจ้าตามหาก็แล้วกัน”

                ชุนเชียงดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากอกเสื้อยื่นส่งให้บนกระดาษมีรายชื่อสมุนไพรเกือบร้อยกว่าชื่อเขียนไว้และมีหลายชื่อที่ถูกกาทิ้งและมองเห็นได้ชัดเจนเพียงแค่สิบกว่ารายการดูเหมือนนี่คือสมุนไพรที่ต้องการ

                อี้โยวเก็บกระดาษเข้าไปในอกเสื้อตัวเอง

                เมื่อเป็นเรื่องของชีวิตของจ้าวห่าวหลินท่าทางเกียจคร้านและเอาแน่เอานอนของชายหนุ่มก็ถูกสลัดทิ้งไป“น้องสะใภ้ไม่ต้องกังวล ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไร”

                “ดีเช่นนั้นฝากเจ้าแล้ว”

                หลี่เจี่ยหลิงไม่คิดจะซักไซ้เรื่องนี้ให้มากความอีกฝ่ายเป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเต๋าและยังเป็นปีศาจขี้เมาผู้เลื่องชื่อในยุทธภพอีกทั้งด้วยอำนาจของรุ่ยอ๋องคงไม่ยากนักสำหรับการตามหาสมุนไพรเหล่านี้มาให้ครบ

                หลังจากที่กินมื้อเช้ากันเรียบร้อยแล้วอี้โยวก็แยกออกไปสั่งการให้หลงลิ่วเย่คอยดูแลความปลอดภัยของจ้าวห่าวหลินไม่ห่างส่วนตัวเองก็แยกออกไปสั่งการออกสี่คนให้ไปออกค้นหาสมุนไพรตามรายชื่อที่หลี่เจี่ยหลิงระบุพร้อมกับส่งข่าวแจ้งเรื่องที่จ้าวห่าวหลินพบกับหมอปีศาจแล้วกำลังรวบรวมสมุนไพรถอนพิษอยู่ไปให้หลี่ฮ่านที่จวนโหว

                หลี่เจี่ยหลิงไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้นการมีคนคอยช่วยทำให้ลดเวลาของนางได้มากทีเดียว

                การจะดึงประโยชน์ของสมุนไพรได้มากที่สุดก็คือการปรุงสมุนไพรแต่คนที่รู้เรื่องนี้ในยุคสมัยนี้มีน้อยแทบนับนิ้วได้แต่สำรับในสำนักในยุทธภพเป็นเรื่องที่ศิษย์นอกร่ำเรียนกันตั้งแต่เริ่มเข้าสำนักทีเดียว

                การปรุงสมุนไพรนั้นจะดึงสรรพคุณทางตัวยาของสมุนไพรออกมาได้มากขึ้นโดยผ่านกรรมวิธีที่แตกต่างกันไปเช่น นึ่ง ต้ม ผัด อบ ย่าง คั่ว หลอม กลั่น ลวกเพื่อใช้แปรรูปสมุนไพรขับเน้นสรรพคุณตัวยาและขจัดพิษและผลข้างเคียงออกไป

                ตอนเด็กหลี่เจี่ยหลิงเติบโตมาในหุบเขาสมุไพรช่วงหนึ่งย่อมรู้กรรมวิธีในการปรุงสมุนไพรแต่ละชนิดแต่ละแบบเป็นอย่างดีเพียงแต่พอโตขึ้นนางก็ออกเดินทางท่องใต้หล้าไปกับอาจารย์ กระบวนการปรุงสมุนไพรค่อนข้างยุ่งยากและใช้เวลาอาจารย์ของนางจึงไม่ค่อยเสียเวลาปรุงสมุนไพรแต่ให้ความสำคัญกับการเคี่ยวยาแทน

                แต่เพราะตำรับยาพิษเหมันต์กัดกร่อนหทัยที่เป็นพิษในร่างของจ้าวห่าวหลินในมือนางไม่สมบูรณ์ตัวยาถอนพิษก็เป็นการคิดค้นขึ้นมาใหม่ไม่อาจรับประกันได้ว่าสามารถยื้อชีวิตของชายหนุ่มได้จริงหรือไม่

                หากจะช่วยเปิดโอกาสสำเร็จได้มากขึ้นแม้เพียงเล็กน้อยนางก็พร้อมจะยินดีเสียเวลาไม่ว่าสิ่งนั้นจะลำบากเพียงใดก็ตาม

                ...สามีข้ามีแค่ข้าที่พรากชีวิตไปได้ ต่อให้เป็นปรโลกข้าก็จะแหวกลงไปดึงตัวกลับมา

                จ้าวห่าวหลินมองหลี่เจี่ยหลิงที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อยเขาเม้มปากเล็กน้อย รู้สึกสับสนในใจเล็กน้อยเขาต้องการให้ยาถอนพิษสำเร็จแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากกดดันหญิงสาวมากเกินไป

                “พี่ใหญ่”

                เสียงเรียกดังมาจากด้านนอกรั้วหลี่เจี่ยหลิงเพียงเงยหน้าเล็กน้อย นางจำได้ดีว่าเป็นเสียงของเฉินเช่อหนึ่งในลูกน้องของสามี

                “เจ้านัดกันไปโรงตีเหล็กอย่างนั้นหรือ?”

                จ้าวห่าวหลินยิ้ม“ข้ามีนัดส่งสินค้าเข้าเมืองฉาง” เขาชี้ไปยังตำรามากมายบนเตียงเตา

                หลี่เจี่ยหลิงถอนหายใจ“ข้ามีสมบัติมากมายเลี้ยงดูเจ้าได้ทั้งชีวิต เหตุใดจะต้องลำบาก”

                เป็นอ๋องดีๆ ไม่ชอบอยากคัดตำราขาย ประสาท!

                พอนึกไปถึงสิ่งของแปลกประหลาดของชายหนุ่มที่ใช้คัดตำรานางก็รู้สึกสนใจขึ้นมา “เจ้าต้องการขายเจ้าเครื่องเรียงพิมพ์นั่น”

                จ้าวห่าวหลินยิ้มหวาน“ฮูหยินข้า เจ้าเฉลียวฉลาดนัก”

                หลี่เจี่ยหลิงมองเขาเอาเถอะ... ตอนนี้คนของเขาก็มาถึงแล้ว อีกทั้งยังมีเจ้าพวกลูกสมุนอีกสี่คนติดตามไปก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

                นางพยักหน้า“เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าต้องการเถอะ”

                “ฮูหยินเจ้าตามใจข้าเกินไปแล้ว”

                “จำไว้ให้ดีละหากเจ้าทำตัวดีข้าจะดูแลเคียงข้างเจ้าอย่างดี หากเจ้าคิดมีหญิงอื่นข้างกายข้าจะร้ายได้มากกว่าที่เจ้าคิด”

                “แม้ว่าข้าอยากเห็นยามเจ้าร้ายข้าก็จะไม่ใช่วิธีการดึงหญิงอื่นมาข้างกายหรอก เพราะข้างกายข้ามีได้เพียงเจ้า”

                “ดี!ข้ากายเจ้ามีได้แค่ข้า”

                “พี่ใหญ่...”