หลังจากอวี้ชิงหนานก็แอบดูเสวียอี้บิดาบุญธรรมของมันกับเหม่ยฮั่วพี่สาวคนงามของ หยวนมัวแต่ไห่สหายรักของมัน เล่นชู้กันอีกหลายต่อหลายครั้ง อวี้ชิงลั่วก็กลับมาในที่สุด แม้น อวี้ชิงหนานจะรู้เสียดายอยู่ไม่น้อยที่อดดูเื่ราวราคะสุดสยิวต่อ แต่ทว่า….มันก็ได้รับข่าวดีบางอย่างกลับมาแทน
.
.
.
"ท่านพี่ต้องคุ้มกันท่านมหาเศรษฐีเยี้ย เดินทางไปเมืองทางตะวันออก เป็เวลาห้าวันกระนั้นรึ"
"ใช่แล้วน้องชิงลั่ว อันที่จริงพี่ไม่ต้องไปเองก็ได้ แต่หัวหน้าอี้ เป็คนขอร้องมาเอง พี่จึงมิอาจปฏิเสธได้ เ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก เส้นทางมิได้สลับซับซ้อนเท่าใด และถึงแม้จะมีข่าวลือถึงโจรป่าที่หากินอยู่แถวนั้น พวกมันก็มิใช่คู่มือของพี่แม้แต่น้อย" เสวียอี้เอ่ยขึ้น ก่อนจะใช้มือของหนึ่งโอบร่างของอวี้ชิงลั่วภรรยาคนงามมา กอดไว้แนบอก เพื่อปลอบโยนนางไม่ให้หวาดวิตก
ทว่า…ในยามนั้น ทั้งสองผัวมิได้ล่วงรู้เลยว่า เ้าบุตรชายบุญธรรมตัวแสบ อวี้ชิงหนานได้แอบฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ หลังประตูนานแล้ว
"ท่านพ่อจะไม่อยู่บ้านถึงห้าวัน.! แบบนี้ช่างประเสริฐนัก ข้าจะได้ใช้เวลาอยู่กับท่านแม่กันสองคนสินะ…"
รอยยิ้มชั่วร้ายลามกของอวี้ชิงหนานพลันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่มันจะก้าวเท้าหายไปเงียบ ๆ จากตรงนั้น…
ในยามสายของวันต่อมา อวี้ชิงหนานตื่นนอนขึ้น และออกมาจากห้อง ก่อนที่มันเดินไปหา อวี้ชิงลั่วมารดาบุญธรรม ซึ่งนางกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว เมื่อพบนางมันจึงแสร้งถามว่า "ท่านพ่อไม่อยู่รึขอรับท่านแม่…"
"ท่านพ่อเ้ารึ.? ไม่อยู่หรอกหนานหนาน ท่านพ่อเ้าออกไปคุ้มกันท่านมหาเศรษฐีเยี้ย เดินทางไปเมืองทางตะวันออก อีกราว ๆ สี่ห้าวันถึงจะกลับ ่นี้ลูกคงต้องอยู่กับแม่ แค่สองคนสักนะเ้าตัวแสบ และอย่าได้คิดหนีเที่ยวซุกซนล่ะ ถ้าเกเรละก็แม่จะฟ้องว้าย…!!"
อวี้ชิงลั่วยังมิทัน ที่จะกล่าวจบ เ้าอวี้ชิงหนานบุตรชายบุญธรรมของนางก็พลันพุ่งเข้ามากอดเอวไว้แแ่ ก่อนที่มันจะเอ่ยขึ้นว่า "ท่านแม่อย่างพึ่งกล่าววาจาดูแคลนข้า เช่นนั้น ท่านก็เห็นมิใช่รึ ว่าพักหลัง ข้าเปลี่ยนไปมากถึงเพียงไหน ่นี้ข้าสนแต่ท่านแม่ เอ๊ย! มิใช่ ข้าหมายความว่าสนใจแต่ตำรายา ตำราสมุนไพรของท่านแม่ ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวเล่นเถลไถลอีกแล้ว"
พออวี้ชิงลั่วได้ฟังนางก็หัวร่อออกมาเบา ก่อนจะเอ่ยว่า "จ้า ๆ แม่เห็นแล้ว ว่า่นี้หนานหนานของแม่ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับตำราในห้องหนังสือ แม่ขอโทษที่ดูแคลนเ้าพอใจรึยัง" พออวี้ชิงหนานได้ยินมารดาบุญธรรมเอ่ยเช่นนั้นมันก็รู้สึกดีใจมาก นี่แสดงว่าแผนของมันนั้นแเีจนไร้ที่ติ
แผนอันใดกระนั้นรึ..? ก็แผนที่จะทำให้อวี้ชิงลั่วตายใจอย่างไรเล่า ว่ามันนั้นสนใจตำราแพทย์เพื่อจะเอาไปใช้รักษาคนป่วย ทว่า…ความเป็จริงนั้นกลับตรงกันข้าม เ้าอวี้ชิงหนานมิได้สนใจที่จะศึกษาวิชาแพทย์ไปรักษาผู้ใดแม้แต่น้อย
สิ่งที่มันสนใจจริง ๆ มีเพียงไม่กี่เื่ และเื่หลัก ๆ ก็เกี่ยวกับการทำอุบาทว์อัปรีย์ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็เื่การเพิ่มขนาดของแก่นกาย เื่เพิ่มความอึดยามร่วมรัก เื่ที่จะให้สตรีสลบ และฟื้นมาในเวลาที่มัน้า เื่การหลั่งน้ำกามแล้วไม่ทำให้สตรีผู้นั้นตั้งครรภ์ หรือเื่ที่ทำให้อีกฝ่ายเกิดอารมณ์กำหนัดราคะอย่างรุนแรงจนยอมพลีร่างกายให้อีกฝ่ายอย่าง่ายดาย อะไรพวกนี้เป็ต้น
"ถ้าเ้ามีความตั้งใจจะศึกษาวิชาแพทย์อย่างจริงจังเช่นนั้นแม่ก็สอนให้ก็แล้วกัน ไหน ๆ เราสองคนก็มีเวลาอยู่ด้วยกันอีกหลายวันเ้าว่าดีหรือไม่หนานหนาน" อวี้ชิงลั่วแย้มยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะเอ่ยขึ้น
"ท่านแม่พูดจริงรึ..!! ข้าดีใจที่สุดเลยฮ่าๆๆ " อวี้ชิงหนานตาโตยิ้มหน้าบานก่อนที่มันจะใช้สองแขนกอดรัดอวี้ชิงลั่วแน่นขึ้น พร้อมกับเอาจมูกไปหอมแก้มสวย ๆ ของมารดาบุญธรรมมันหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะวิ่งหนีไป อวี้ชิงลั่วในิดหน่อย แต่นางก็หาได้ดุด่าว่ากล่าวแต่อย่างไร เพราะรู้ว่าอวี้ชิงหนานมีนิสัยทะลึ่งตึงเช่นนี้มานานแล้ว ทว่า…..ช่างน่าเสียดายนัก ที่อวี้ชิงลั่ว มิได้ล่วงรู้เลยว่า ยามนี้นางหลงกลเ้าบุตรบุญธรรมตัวแสบเข้าให้เสียแล้ว
การกอดเมื่อสักครู่ดูผิวเผินเหมือนเป็เื่ปรกติ ทว่า…ในความจริงนั้นเ้าอวี้ชิงหนานได้ใช้ท่อนแขนของมัน ััเข้ากับทรวงอกอวบอิ่มของอวี้ชิงลั่วภายในชุดเข้าเต็ม ๆ ก่อนที่มันจะทำเป็แสร้งทำเป็ดีใจ หอมแก้มมารดาบุญธรรม เพราะถ่ายทอดชิงลั่วบอกว่าจะสอนวิชาแพทย์ให้ ลึก ๆ แล้วในหัวของ อวี้ชิงหนาน มิได้สนเื่เรียนเลย มันคิดแค่ เื่ลามกจกเปรตเท่านั้น..
"อ๊าาาา…าาา สำเร็จ ไม่คิดว่าง่ายดายถึงเพียงนี้ แขนข้ายังััได้ถึงความนิ่มแน่นของสองเต้าท่านแม่อยู่เลย ยอดเยี่ยมจริง ๆ นี้ขนาดใช้แขนโดนข้ายังเสียวซ่านขนาดนี้ แล้วถ้าวันหนึ่งข้าได้…ใช้มือจับ ใช้มือบีบเคล้นมันจะสุดยอดสักเพียงใด อูยยยย…ยยย แค่คิดเ้าหนานน้อยของข้าก็พองแข็งเสียแล้ว ไม่ได้การล่ะ เห็นที่ คงจะต้องพามันไปแอบระบายพิษสักน้ำ สองน้ำเป็การด่วย มิเช่นนั้นข้าคงอึกอักจนเืลมตีกลับเป็แน่ อูยอดกลั้น..ยยยย" เมื่อเ้าอวี้ชิงหนานคิดจบ มันก็แอบไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะทำการปลดเปลื้องกางเกงท่อนล่างออก จากนั้นจึงใช้อุ้งมือรูดหนังหุ้มของเ้าหนานน้อยไปมาอยู่ครู่ใหญ่ เ้าหนานน้อยจึงมันพ่นพิษออกในที่สุด….
ยามบ่ายของวันนั้นอวี้ชิงหนานช่างรู้สึกมีความสุขเป็ยิ่งนักเพราะมันได้ใกล้ชิดกับอวี้ชิงลั่วมารดาบุญธรรมแทบจะตลอดเวลา กลิ่นกายของนางช่างหอมยั่วยวนยิ่งนัก จนบางครั้งเ้าอวี้ชิงหนานก็พลันบังเกิดความคิดบ้า ๆ ว่า อยากจะปลุกปล้ำ ข่มเหงนางทำเมียเสียด้วยนี้เลย ทว่า…นั้นก็เป็เพียงความคิดชั่ววูบ ขืนทำเช่นนั้นลงไปจริง ๆ เมื่อเสวียอี้บิดาบุญธรรม ผัวของนางกลับมา มันคงได้ถูกฆ่า จนตายกลายเป็ผี ไร้ที่ฝั่งเป็แน่ อวี้ชิงหนานจึงต้องอดทน อดกลั้นจิตใจด้านมืดเอาไว้ก่อน
"หนานหนาน…."
"หนานหนาน..!"
"ขะ..ขอรับท่านแม่เรียกข้ารึ"
"ใช่ แม่เรียกเ้าหลายหนแล้ว แม่จะถามว่า เ้าเข้าใจเื่การต้มสมุนไพรรักษาอาการปวดหัวที่แม่พึ่งสอนไปหรือไม่"
พออวี้ชิงหนานได้ยินเช่นนั้นมันก็ใเป็อย่างมาก มันหน้าถอดสีก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ชิงลั่ว
อย่าถามว่าเข้าใจมากน้อยแค่ไหนเลย ต้องถามว่าเข้าหัวมันสักครึ่งส่วนหรือไม่มากกว่า เพราะอวี้ชิงหนาน มัวแต่คิดเื่ลามกจกเปรต สลับกับการแอบดู หน้าอกอวบอิ่ม กับ สะโพกอวบอัดของแม่บุญธรรมคนงามของมันตลอด วิชาความรู้ที่อวี้ชิงลั่วถ่ายทอดให้รึ.? แทบจะไม่ต่างจากสายลมที่พัดผ่านมา แล้วก็พัดผ่านไปเสียด้วยซ้ำ
"เ้านะเ้า ปากก็ว่าจะตั้งใจเรียน สุดท้ายก็ท่าดีทีเหลว"
"โธ่ ท่านแม่ อย่ากล่าวเช่นนั้นสิขอรับ ข้าก็แค่เหม่อลอยเล็กน้อยเท่านั้นเอง แถมเื่ที่ท่านแม่สอนก็น่าเบื่อด้วย"
"น่าเบื่ออันใดไหนเ้าลองว่ามาสิ"
"เื่การต้มสมุนไพรรักษาอาการปวดหัวนั้น ข้าได้ศึกษา และลองทำมาแล้วหลายครั้ง ท่านแม่มาสอนจระเข้อย่างข้าที่ว่ายน้ำจนเชี่ยวชาญอยู่แล้ว จะมิให้บอกว่าไม่น่าเบื่อได้อย่างไร" เ้าอวี้ชิงหนานพลันแอ่นอก คุยโตโอ้อวด ในสิ่งที่มันเคยทำกับเหม่ยฮั่ว มาแล้วให้อวี้ชิงลั่วเห็น
"โอ้ เ้าเคยทำมาแล้วรึนี่ แม่ไม่ยักรู้มาก่อน เช่นนั้นท่านหมอใหญ่หนานหนาน มิแสดงให้ข้าดูหน่อยเป็ไร พอดียามนี้ ข้าต้องออกไปตรวจดูอาการของท่านป้าซือเหนียงเสียด้วย รบกวนท่านหมอต้มยาไว้ รอข้ากลับมาตรวจดูก็แล้วกัน"
"เช่นนั้นก็ย่อมได้ เชื่อว่าหากท่านกลับมาเมื่อใด ท่านจะต้องใจนตาค้างเป็แน่ฮ่าๆๆๆ "
สองแม่ลูกเลียนเสียงเป็ สองหมอยาที่แข่งขันประชันฝีมือกันอย่างสนุกสนานก่อนที่ อวี้ชิงลั่วจะเตรียมข้าวของ และออกจากกระท่อมไป ครานี้ความซวยก็ตกเป็ของเ้าอวี้ชิงหนานอีกครั้ง มันคุยโตโอ้อวดกับมารดาบุญธรรมไว้ซะเยอะ ทว่า…พอถึงเวลาต้องลงมือทำจริง มันกลับ ลนลานสับสนไปหมด มิรู้ว่าต้องกะสัดส่วนปริมาณเท่าใด ตัวยาถึงจะออกมาได้ผล หนที่แล้ว เหม่ยฮั่วหายดีคงเป็เพราะโชคช่วย ทว่า…คราวนี้ แตกต่างโดยสิ้นเชิง เพราะสตรีผู้นี้คือ หมอหญิงผู้เก่งกาจที่สุดในแผ่นดิน ความรู้ทางการแพทย์เท่าหางอึ่งของมัน มีรึจะสามารถตบตานางได้
"ทำเช่นไรดี…ทำเช่นไรดี……เอาวะ ลองดูสักตั้ง อย่างมากก็แค่เสียหน้า" อวี้ชิงหนานกระวนกระวายอยู่สักพักใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจลงมือต้มยา
"ใส่สิ่งใดบ้างนะ…..ก็มีสมุนไพรตัวนี้ แล้วก็ตัวนี้ ใส่เท่านี้น่าจะพอ จากนั้นก็ใส่…..อ้าว หมดรึ เช่นนั้นใช้สมุนไพรตัวนี้คงพอทดแทนกันได้ จากนั้นก็ใส่…..อ้าว ชนิดนี้ก็หมดเหมือนกัน แย่แล้ว ดูเหมือนสมุนไพรชนิดนี้ ใช้อย่างอื่นแทนไม่ได้เสียด้วย เห็นที่ข้าคงต้องออกไปหาเก็บแถวนี้" เมื่อกล่าวจบอวี้ชิงหนานจึงพลันออกจากกระท่อมมุ่งหน้าไปยังชายป่าใกล้ ๆ เพื่อหาสมุนไพรตัวที่ขาดไป…
มันใช้เวลาหาอยู่พักใหญ่ ๆ ทีเดียว ก่อนจะพบเจอ และกลับมายังกระท่อมอีกครั้ง ทว่า…เมื่อเข้ามาถึงห้องปรุงยา อวี้ชิงหนานก็ต้องใเป็อย่างมาก เมื่อสายตาของมันเห็นร่างของ อวี้ชิงลั่วมารดาบุญธรรมคนงามนอนสลบอยู่บนพื้น
"ท่านแม่….!!" อวี้ชิงหนานร้องออกมาเสียงด้วยความใ ก่อนจะพลันวิ่งเข้าไปหานาง แต่ไม่ว่าจะส่งเสียงเรียก หรือเขย่าตัวมากสักแค่ไหน นางก็ไม่ฟื้น อวี้ชิงหนาน หวาดกลัวมาก มันไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นในทีแรก แต่พอสงบสติอารมณ์ได้ สายตาก็เหลือบไปเห็นเข้ากับหม้อสมุนไพรที่มันต้มทิ้งไว้ หกเรี่ยราดอยู่ อวี้ชิงหนานจึงสันนิษฐานว่า มารดาบุญธรรมของมันอาจจะกลับมา แล้วเผลอชิมยาในหม้อเข้าไป นางจึงหมดสติอย่างที่เห็น
"ซวยแล้ว เป็เพราะข้านั้นเอง ที่ทำให้ท่านแม่เป็เช่นนี้ หากนางตื่นมาข้าคงโดนเอ็ดชุดใหญ่เป็แน่"
อวี้ชิงหนานครุ่นคิดในใจด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่มันจะอุ้มพาร่างขาวอวบอัดของมารดาบุญธรรมของมันไปนอนที่เตียงไว้ก่อน ส่วนมันก็ตั้งใจจะปรุงยาสมุนไพรเพื่อช่วยให้นางฟื้นคืนสติ ทว่า….ในยามนั้นเอง เ้าความคิดลามกอุบาทว์ชั่วร้ายก็พลันบังเกิดขึ้นมาในหัวของ อวี้ชิงหนาน
"ดะ..เดี๋ยวก่อนนะ เหตุใดภาพแบบนี้มันถึงคุ้นตาข้ายิ่งนัก ยานอนหลับ สาวงาม..!!"
ดวงตาของอวี้ชิงหนานเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น หัวใจของมันเต้นระส่ำยิ่งกว่าครั้งใด ๆ
เหตุการณ์ยามนี้ มิได้ต่างกับสิ่งที่มันเคยกระทำกับเหม่ยฮั่วเลยแม้แต่น้อยนี่น่า ผิดแต่ว่าสตรีผู้ที่กำลังนอนสลบไสลรอให้มันเข้าไปเชยชมอย่างสาสมใจ อยู่ในยามนี้คือ อวี้ชิงลั่วมารดาบุญธรรมคนงามของมันนั้นเอง…
จบบท 11
6K
