วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

“ไม่หรอกค่ะ แค่ไอซ์อยากลองเสี่ยงดู คุณป้าเองก็อนุญาตแล้วนะคะ จะไปกินข้าวเที่ยงใช่ไหมคะ ไอซ์ขอไปด้วยคนนะคะ” พูดจบก็เดินเข้าไปคล้องแขนของวาที แสดงความเป็๲เ๽้าข้าวเ๽้าของ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยเมื่อโดนสายตาตำหนิจากชายหนุ่ม

             “ทุกคนว่าไง” วาทีถามความคิดเห็นของเลขาฯ ทั้งสองคนก่อน

             “ผมไม่มีปัญหาครับ”

             “มัทก็ไม่มีค่ะ” มัตสยาบอกพร้อมกับยิ้มให้สาวสวยที่เธอเจอหน้ากันมาแล้ว๻ั้๫แ๻่เมื่อวาน และค่อนข้างประทับใจเพราะหญิงสาวดูเรียบร้อยและเป็๞มิตรดูไม่ถือตัวด้วย แต่วันนี้กลับต่างออกไป พอยิ้มให้กลับเชิดใส่ไม่เห็นคนอย่างเธออยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

             เมื่อวานมันไม่ใช่เวอร์ชันนี้นี่ หรือเธอเข้าใจอะไรผิดไป

             “งั้นก็ตามนั้น”

             “ดีใจจัง ไปกันเลยค่ะ ไอซ์จองโต๊ะไว้แล้วนะคะ” แม้จะโดนตำหนิแต่ไอซ์ก็ตีมึนคว้าแขนของชายหนุ่มกอดเอาไว้แล้วจะลากเขาให้เดินตามตัวเองไป

             “ขอโทษนะครับ ถ้าจะไปกินข้าวกับพวกเราต้องกินร้านใกล้ ๆ นี้เท่านั้นครับ ไกลกว่านี้เราไปไม่ได้ครับ เสียเวลางาน กินเสร็จต้องมาทำงานต่อครับ” วาทีปฏิเสธพร้อมกับดึงแขนของตัวเองกลับ และตัดปัญหาด้วยการเอามันไปวางโอบที่ไหล่ของอนุรักษ์เสียเลย

             “เดี๋ยว...นี่...พี่ทีจะไปกินข้าวกับสองคนนี้เหรอคะ” ไอซ์ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตอนแรกก็งงอยู่ว่าการที่จะไปกินข้าวกับเธอทำไมต้องถามความเห็นของสองคนนี้ด้วย

             “ครับ”

             “แต่พวกเขาน่าจะเป็๲แค่พนักงาน” เอาจริง ๆ เธอไม่เคยรู้หรือไม่เคยเห็นนะว่าคนระดับผู้บริหารจะไปกินข้าวกับพนักงานแบบนี้

             “พวกเขาเป็๞เลขาผม ทำงานด้วยกันตลอด ใช้เวลาอยู่กับสองคนนี้มากกว่าอยู่กับแม่เสียอีก ผมจะไปกินข้าวกับพวกเขามันแปลกตรงไหน ถ้าจะกินก็ตามมาแล้วกันนะครับ ไปคุณนุ คุณมัท” พูดจบก็เดินกอดคออนุรักษ์นำออกไปก่อน มัตสยามองไอซ์ที่ยังยืนงงสลับกับผู้ชายสอง แล้วรีบตามไป

             “แน่นะครับบอสว่าจะเอาอย่างนี้” อนุรักษ์อย่างรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย

             “เขามาทีหลัง แถมไม่ได้นัด เ๹ื่๪๫อะไรที่จะต้องให้ผมยกเลิกนัดพวกคุณแล้วไปตามใจเขาน่ะ” วาทียักไหล่แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์

             “รอไอซ์ด้วยค่ะ” หญิงสาวรีบวิ่งตามไป แม้จะไม่ได้ไปกันสองคน แต่อย่างน้อยก็ยังถือว่ามีวาทีไปด้วย ยังไงก็ยอม ๆ ไปก่อนแล้วกัน

             ด้วยความที่มันอยู่ไม่ไกลทุกคนจึงเลือกที่จะเดินแทนการนั่งรถ และเดินมาได้สักพักทำให้คนที่เริ่มจะทนไม่ไหวกับแดดในตอนเที่ยงถามขึ้น “แถวนี้จะมีร้านอาหารเหรอคะ” แต่ยังไม่ทันขาดคำอนุรักษ์ก็พาเดินไปหยุดที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็๞ร้านแบบเปิดโล่ง และเป็๞ร้านที่ถือได้ว่าค่อนข้างใหญ่เลยทีเดียว

             “ร้านนี้ครับคุณที”

             “ร้านนี้เหรอผมเคยมากิน อาหารอร่อยใช้ได้เลย เข้าไปข้างในกันเถอะ อยากกินอะไรเต็มที่เลยนะ” วาทีบอกก่อนจะเดินเข้าไปนั่งริม ๆ ที่เหลือไม่กี่โต๊ะเพราะจะได้โล่ง ๆ หน่อย