ขบวนรถหรูแล่นฝ่าความมืดออกนอกเมืองไปตามเส้นทางเปลี่ยวที่ขนาบข้างด้วยพงหญ้ารกชัฏทิ้งไว้เพียงเสียงซุบซิบและสายตาหวาดผวาของชาวบ้านในสลัมพวกเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแต่กลับเลือกที่จะเงียบภายในใจของชายหนุ่มในชุมชนต่างก็เสียดายของสวยงาม อย่างเมียไอ้อ๊อด แต่ความกลัวตายนั้นมีอำนาจเหนือความใคร่
"คนรวยจะทำอะไรก็ได้..."คือประโยคสุดท้ายที่ทิ้งไว้ท่ามกลางกลิ่นน้ำครำ
ภายในเบาะหลังของรถยนต์ที่ขับเคลื่อนไปอย่างเนิบนาบไอ้อ๊อดในสภาพถูกพันธนาการด้วยเชือกแ่าความห้าวหาญที่เคยมีเพลายังอยู่กลางซอยมลายหายไปสิ้นบัดนี้ใบหน้าที่เคยพ่นวาจาสุนัขไม่รับประทานกลับบวมช้ำและสั่นระริก
"พี่ครับ...พี่พาผมมาทำไม ผมไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจเหรอครับ" เสียงของมันสั่นเครือสุภาพอ่อนหวานผิดหูราวกับคนละคน
หัวหน้าชุดดำเค้นยิ้มเ็า"พูดจาดีขึ้นนี่หว่า... ข้าเห็นมาเยอะแล้วไอ้พวกเก๋าๆ แบบมึงสุดท้ายก็จบลงที่การเป็อาหารปลาในแม่น้ำเ้าพระยาทั้งนั้นแหละ"
"พี่! ผมไหว้หละผมจำไม่ได้จริงๆ ว่าไปขัดขาใคร วันๆ ผมก็ทำแต่งานแล้วก็นอนอยู่กับเมีย..."ไอ้อ๊อดพยายามละล่ำละลักขอชีวิต แต่นั่นกลับเป็การราดน้ำมันลงบนกองไฟ
"นี่มึงกำลังอวดกูเหรอว่ามึงมีวาสนาได้เสพสมกับเมียสวยๆทุกคืน? ไอ้เวรนี่มันวอนส้นตีนเสียจริง! เฮ้ย!ตบปากมันสั่งสอนซิ!"
เพียะ! พลั่ก! ฝ่ามือหนักๆฟาดลงบนปากของไอ้อ๊อดจนเืกบปากเสียงร้องโอดครวญดังระงมไปตลอดทางจนเมียใหม่ของมันถึงกับขวัญเสียความหวาดกลัวพุ่งทะลุขีดจำกัดจนของเหลวอุ่นร้อนสีเหลืองขุ่นไหลซึมออกมาตามง่ามขาฉี่ราดรดเบาะรถยนต์อย่างไม่อาจกลั้นได้
"จิ๊ จิ๊...ดูนี่สิลูกพี่ แม่คนสวยถึงกับฉี่ราดเลยว่ะ ฮ่าๆๆ"ลูกน้องคนหนึ่งหัวเราะร่าด้วยความสมเพช
หัวหน้าชุดดำหันมาจ้องมองเรือนร่างของหญิงสาวพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงเล่ห์เหลี่ยม"คุณผู้หญิง ไม่ต้องกลัวไปหรอก ถ้าคุณทำให้นายของผมพอใจได้ชีวิตในสลัมจะกลายเป็เพียงฝันร้ายเพราะคุณจะได้รับความสบายมากกว่าไอ้กระจ๊อกนี่เป็ร้อยเท่า"
คำว่า รวยและสบายประดุจแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แววตาของหญิงสาวเริ่มเปลี่ยนไปความโหยหาในลาภยศเริ่มบดบังความภักดีต่อสามีที่นั่งหน้าโชกเือยู่ข้างๆ
"จริงเหรอคะ...ถ้าเขาถูกใจ ฉันจะได้เงิน ได้ของทุกอย่างที่้าใช่ไหม?" เธอถามด้วยเสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความหวัง
"นางแพศยา!มึงจะทิ้งกูเหรอ!" ไอ้อ๊อดคำรามด้วยโทสะที่โดนหยามเกียรติชาย"กูหาเงินซื้อทองให้มึงใส่ มอบความสุขให้มึงตั้งเท่าไหร่มึงจะทำแบบนี้กับกูไม่ได้นะ!"
"ไม่...ไม่ใช่นะพี่ หนูไม่ได้คิดแบบนั้น..."เธอรีบปฏิเสธส่งเดชตามสัญชาตญาณเอาตัวรอดทว่าแววตาของเธอไม่ได้มองไปที่ไอ้อ๊อดอีกต่อไป
ในที่สุดขบวนรถก็เลี้ยวเข้าสู่โกดังล้างริมแม่น้ำเ้าพระยาสถานที่แห่งนี้เงียบสงัดไร้ผู้คนรบกวนเหมาะสำหรับการพิพากษาที่กฎหมายไม่อาจยื่นมือเข้ามาถึง
ภายในโกดังที่สว่างด้วยแสงไฟสลัวเสี่ยภูริทัตนั่งจิบกาแฟอย่างใจเย็นอยู่บนโซฟาหนังชั้นดีทันทีที่เห็นร่างของสองสามีภรรยาถูกลากเข้ามา สายตาคมกริบของพญาราชสีห์วัย 50 ปีก็จ้องมองไปที่เรือนร่างอวบอัดของเมียนายอ๊อดอย่างไม่วางตา
เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ตื่นตัวขึ้นภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีัั์ที่นิ่งสงบมานานกำลังผงาดตอบรับเสน่ห์อันเย้ายวนของหญิงสาวตรงหน้าในขณะที่ไอ้อ๊อดทำได้เพียงคุกเข่าอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยือกรอมัจจุราชตัดสินชะตาชีวิต
"พาพวกมันมานี่...ผมมีบทเรียนที่จะสอนให้ไอ้คนขับรถสิบล้อนี่รู้ซะบ้างว่าการทิ้งลูกทิ้งเมียไปเสวยสุขมันต้องจ่ายราคาเท่าไหร่" เสี่ยใหญ่กล่าวเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความตาย
3K
