บทที่ 7 แม้แต่ในความฝันก็ไม่กล้าคิดแบบนี้
“เหยาเหยา! อย่าพูดเพ้อเจ้อ!” ลู่ชิงเมิ่งรีบดุทันที เพราะกลัวว่าเสี่ยวซือเหยา จะทำให้ลู่กั๋วฟู่โกรธ
เธอรีบขอโทษลู่กั๋วฟู่ “ลุง เด็กไม่รู้เื่ จึงพูดผิดไป อย่าโทษเธอเลยนะคะ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก” หลัวเซิงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยื่นมือลูบหัวเล็ก ๆ ของลูกสาวอย่างรักใคร่ และพูดยืนยันว่า “ลูกสาวของผมไม่ได้ผิด”
“หลัวเซิง…” ลู่ชิงเมิ่งรีบดึงแขนเสื้อของหลัวเซิง พลางขมวดคิ้วและทำตาใส่เป็เชิงบอกให้เขาพูดน้อยลง
แต่หลัวเซิงส่ายหัว ไม่สนใจคำอ้อนวอนในดวงตาของเธอเลย
ตอนมาก็บอกกันแล้วว่าอย่าไปขัดแย้งกับคนในตระกูลลู่ ทำไมพอมาถึงที่นี่ กลับเปลี่ยนใจกะทันหันแบบนี้ล่ะ?
หลังจากได้ยินคำพูดที่ไม่อ่อนน้อมถ่อมตนของหลัวเซิง สายตาของลู่กั๋วฟู่ก็เ็าลงทันที สีหน้าเริ่มเปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน
จางกุ้ยเฟิน ภรรยาของลู่กั๋วฟู่และป้าของลู่ชิงเมิ่งะโดุด้วยเสียงดัง “หยาบคาย!”
“หลัวเซิง นายมองดูตัวเองสิ ท่าทางอนาถาแบบนี้ ยังจะมาทำตัวหยิ่งยโสในบ้านพวกเราอีกเหรอ?”
“ไม่ลองส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง นายคู่ควรที่จะทำแบบนี้เหรอ!”
พูดถึงตรงนี้ จางกุ้ยเฟินจงใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น “ถ้าไม่ใช่เพราะเ้าขอทานสกปรกนี่ละก็ ชิงเมิ่งของพวกเราคงได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่ บินขึ้นกิ่งไม้เป็นกฟีนิกซ์ไปแล้ว!”
“ใช่แล้ว พูดเหมือนตัวเองมีศักดิ์ศรีมากนักแหละ ถ้ามีความสามารถจริง ก็มาบอกพวกเราหน่อยสิว่าหลายปีมานี้ นายหดหางหนีไปขอทานที่ไหนมา?”
พอเห็นพี่สะใภ้คนโตของบ้านพูด คนในตระกูลลู่ก็เริ่มประณามขึ้นมาทันที ชี้จมูกหลัวเซิงถามอย่างหยิ่งผยอง
“หลัวเซิงไม่ได้ขอทาน เขาแค่…”
ลู่ชิงเมิ่งพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกหลัวเซิงที่อยู่ด้านหลังขัดจังหวะ
“ผมทำธุรกิจในต่างประเทศครับ” หลัวเซิงยักคิ้ว
คนพวกนี้ช่างมองโลกในแง่ร้ายจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะลู่ชิงเมิ่งยังอยู่ที่นี่ หลัวเซิงคงจะเดินจากไปนานแล้ว
คนเห็นต่างกัน ย่อมไปกันคนละทาง!
“ต่างประเทศ? ฮ่า ๆ ตลกสิ้นดี! มีทรัพย์สินอะไรบ้าง? ขับรถอะไร? มีเงินเก็บเท่าไหร่? จบจากมหาวิทยาลัยไหน?” จางกุ้ยเฟินถามด้วยท่าทีดูถูก
จางกุ้ยเฟินถามแบบนี้ก็เพื่อจะทำให้หลัวเซิงอับอายขายหน้าชัด ๆ เธอไม่เชื่อเลยว่าหลัวเซิงจะไปประสบความสำเร็จอะไรในต่างประเทศได้
ทุกคนมองหลัวเซิงด้วยสายตาสมน้ำหน้า อยากฟังว่าเขาจะอธิบายอย่างไร
พอได้ยินคำพูดของเธอ หลัวเซิงขมวดคิ้ว ไม่ปิดบังอีกต่อไป และเล่าสถานการณ์ของหลัวเซิงเหมินอย่างคร่าว ๆ
“ผมมีเกาะในต่างประเทศหนึ่งหมื่นเอเคอร์ และเกาะเล็ก ๆ อีกหลายสิบเกาะ”
“ผมไม่เคยขับรถเวลาออกไปข้างนอก ผมนั่งเครื่องบินขับไล่ เจี้ยน-21 แต่เรือรบผมมีหลายลำเหมือนกัน จอดอยู่ในอู่เรือจนขึ้นสนิมไปหมดแล้ว”
“ส่วนเงินเก็บตอนนี้ไม่มี แต่ในดินแดนของผมมีูเาทองสูงพันเมตร ชายหาดเต็มไปด้วยเพชร และเกาะเล็ก ๆ หลายสิบเกาะมีการขุดน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ”
“ส่วนบริษัทของผมชื่อ หลัวเซิงเหมิน”
“และผมก็คือประมุขแห่งหลัวเซิงเหมิน!”
พูดถึงตรงนี้ หลัวเซิงลุกขึ้นยืน ยืดอกเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ
ทั้งห้องโถงเงียบกริบในทันที ทุกคนอ้าปากค้าง ขากรรไกรแทบจะหล่นลงพื้น
ห้าวินาทีต่อมา เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นในลานบ้าน
“ฉันบอกแล้วนะลู่ชิงเมิ่ง นี่คือผู้ชายที่เธอตั้งใจรอมาหกปีเหรอ? บ้าไปแล้วหรือไง!”
“ใช้เครื่องบินรบแทนรถเหรอ? ทำไมไม่บอกว่านั่งจรวดมาเลยล่ะ?”
“ได้ยินหรือยังว่าบ้านเขามีูเาทองสูงพันเมตรนะ!”
“ยังจะหลัวเซิงเหมินอีก ให้มันรู้ไปเลยว่าเป็เ้าพ่อขอทาน!”
ไม่มีใครเลยสักคนในที่นี้ที่เชื่อคำพูดของหลัวเซิง
ทุกคนมองว่าหลัวเซิงเป็คนโง่ เป็คนบ้าที่พูดจาเพ้อเจ้อ
อยากสร้างหน้าสร้างตา ก็แค่โม้โอ้อวดไปสักหน่อย
แต่อย่างน้อยก็ต้องสมจริงสมจังหน่อยไม่ใช่เหรอ?
แววตาของลู่ชิงเมิ่งแฝงไปด้วยความผิดหวัง
แม้แต่เธอเองก็เริ่มสงสัยว่าหลัวเซิงเป็บ้าไปแล้วหรือเปล่า
คำพูดที่น่าอับอายเช่นนี้ กลับหลุดออกมาจากปากผู้ชายของเธออย่างไม่อายใคร
เธออยากจะหาที่มุดหนีในทันที เธอไม่มีหน้าจะเจอใครอีกแล้ว
“ชิงเมิ่ง ผมไม่ได้โกหกจริง ๆ นะ…”
เมื่อเห็นว่าลู่ชิงเมิ่งไม่เชื่อ สีหน้าของหลัวเซิงก็เปลี่ยนไปทันที
ที่นี่ไม่มีใครเชื่อถือความสามารถของหลัวเซิงในต่างประเทศ ยกเว้นลู่ชิงเมิ่งเท่านั้น
เขายังอยากจะอธิบาย แต่กลับถูกลู่ชิงเมิ่งยกมือขึ้นขัดจังหวะ
“พอได้แล้วหลัวเซิง คุณปิดปากเถอะ”
“คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณอาศัยอยู่ในความฝันเหรอ!?” ลู่ชิงเมิ่งผิดหวังอย่างที่สุด
หลัวเซิงมองไปที่ลู่ชิงเมิ่งอย่างสงบนิ่ง เลียริมฝีปากที่แห้งผาก ไม่ได้แก้ต่างอะไรอีกแม้แต่น้อย
จริง ๆ แล้วคำพูดแบบนี้ ถ้าไม่พูดต่อหน้าสาธารณชนแล้ว กลุ่มคนพวกนี้คงไม่กล้าคิดแบบนี้แม้แต่ในความฝันหรอก
“มีเื่อะไรน่าคึกคักอย่างนั้นเหรอ?”
ในตอนนั้นเอง เสียงหญิงสาวที่มีความเย้ยหยันเล็กน้อยก็ดังขึ้น
ชายหนุ่มและหญิงสาวเดินเข้ามาในลานบ้าน
ทั้งสองจับมือกันอย่างสนิทสนม ดูเหมือนจะรักใคร่กันมาก
ผู้ชายดูอายุไล่เลี่ยกับหลัวเซิง เขาสวมใส่ของแบรนด์เนมั้แ่หัวจรดเท้า ดูก็รู้ว่าเป็คนมีเงิน
มุมปากของเขามีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทำให้ดูเป็มิตรเป็พิเศษ
ส่วนผู้หญิงที่เกาะแขนผู้ชายอยู่นั้น แต่งตัวเซ็กซี่และยั่วยวน ดูสง่างามมาก
สองคนนี้คือ ตู้ิอวี่ และ ลู่เจียวเจียว
ลู่เจียวเจียว เป็ลูกสาวของลุงของลู่ชิงเมิ่ง และเป็ญาติผู้พี่ของลู่ชิงเมิ่ง
ส่วน ตู้ิอวี่ คือแฟนหนุ่มของลู่เจียวเจียว และยังเป็ลูกชายคนโตของตระกูลหมอยาอันโด่งดังแห่งเจียงหนาน
ผู้คนในตระกูลลู่ลุกขึ้นยืนทันที ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ใบหน้าของลู่กั๋วฟู่คลายความมืดมนออกไป และเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเทียบกับท่าทีเ็าและเยาะเย้ยที่มีต่อหลัวเซิงเมื่อครู่ มันช่างแตกต่างราว์กับนรก
“เจียวเจียว ิอวี่ เร็วเข้ามานั่งสิ”
จางกุ้ยเฟินมองไปที่ลู่ชิงเมิ่งอย่างเย่อหยิ่ง ก่อนจะรีบดึงลูกสาวและลูกเขยที่รักมานั่งข้าง ๆ ตัวเอง
“แม่จะบอกอะไรเธอนะเจียวเจียว คนนี้คือหลัวเซิง คนที่ลู่ชิงเมิ่งรอมาหกปี ขอทานคนนั้นไง”
“โอ้โฮ เขาเพิ่งบอกว่า เขามีูเาทองสูงพันเมตรในต่างประเทศ แล้วก็มีเรือรบ เครื่องบินรบอะไรอีก…”
ลู่เจียวเจียวอดหัวเราะไม่ได้ “แม่ อย่าทำให้หนูใสิ หลัวเซิงเหมิน นั่นไม่ใช่ยมบาลในนรกหรอกเหรอ”
เธอยกมือปิดปากหัวเราะ มองไปที่น้องสาวผู้น่าสงสารของตัวเอง
“ฉันว่านะลู่ชิงเมิ่ง ผู้ชายที่เธอรอกล้าฝันแบบนี้ได้ เขากินเหล้าไปเท่าไหร่กัน ลองกินอาหารมากขึ้นหน่อยสิ!”
ฮ่า ๆๆๆ...
ในลานบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะอีกครั้ง
ลู่ชิงเมิ่งอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองให้จงได้ ส่วนเสี่ยวซือเหยาแตะแขนของหลัวเซิงอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ส่วนหลัวเซิงที่อยู่ข้าง ๆ มองทุกอย่างด้วยสายตาเ็า
พวกมดปลวก พวกขยะ จะรู้อะไรว่าโลกนี้กว้างใหญ่แค่ไหน รู้หรือไม่ว่าอำนาจและความมั่งคั่งที่แท้จริงนั้นน่ากลัวเพียงใด
ในสายตาของประมุขหลัวเซิงเหมิน ตระกูลลู่เป็เพียงแค่ดินแดนเล็ก ๆ ที่นิ้วก้อยเดียวก็สามารถบดขยี้ได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเห็นเสียงหัวเราะของทุกคนค่อย ๆ จางหายไป
ตู้ิอวี่ลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ จากนั้นก็ยื่นกล่องไม้ที่ประณีตมาให้
“ลุงครับ ครั้งนี้ผมมาอย่างรีบร้อน จึงได้เตรียมของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาเท่านั้น หวังว่าคุณย่าจะชอบนะครับ”
เขาพูดพลางเปิดกล่องไม้ออก ข้างในมีโสมต้นหนึ่งที่มีเนื้อแน่นและเต็มไปด้วยราก
แม้ในระยะห่างหลายเมตร ก็ยังได้กลิ่นแปลก ๆ ที่โสมส่งออกมาอย่างเลือนราง
“นี่มัน…” ลู่กั๋วฟู่มีแววตาตื่นเต้นวาบหนึ่ง
1K
