บทที่ 20
ใกล้ถึงเป้าหมาย
ท่ามกลางยามราตรีที่เงียบสงัด มีเสียงเนื้อที่ถูกย่างบนเปลวเพลิงอย่างแ่เบาดังขึ้นอย่างเป็ระยะ เนื้อที่ถูกเสียบไม้ย่างวางไว้บนกองเพลิงในยามนี้กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมา
ภายในถ้ำจางหยุนที่กำลังอยู่ด้านหน้ากองเพลิง กำลังนั่งมองเนื้อย่างด้านหน้าของตนเอง มันคือเนื้อของสัตว์อสูรที่เขาล่าได้เมื่อยามกลางวัน
ในตำราเกี่ยวกับการบำเพ็ญเบื้องต้น มีการพูดถึงสัตว์อสูรเอาไปคร่าวๆเหมือนกัน โดยเนื้อหาภายในนั้นเป็การพูดเกริ่นกันเอาไว้ว่า พวกร่างของสัตว์อสูรเนื้อสัตว์อสูรพวกนี้สามารถกินได้ ไม่เพียงแค่นั้นแหละตลาดของผู้บำเพ็ญเพียร เนื้อพวกนี้เองก็ยังถือว่าเป็ของที่สามารถขายได้ เพราะว่ามีผู้บำเพ็ญหลายคนที่้าเนื้อสัตว์อสูรแล้วก็ร่างของสัตว์อสูรพวกนั้น
จางหยุนเลยทดลองดูโดยการย่างเนื้อของสัตว์อสูรดู เพียงแต่ว่าเนื้อของสัตว์อสูรนั้นมันต้องย่างด้วยไฟพิเศษ
ถ้าเกิดว่าเป็กองไฟธรรมดาย่างก็จำเป็จะต้องใช้เวลานานมาก อย่างก้อนเนื้อที่อยู่ด้านหน้าถึงแม้ว่าจะมีขนาดไม่ได้ใหญ่ แต่จางหยุนก็ใช้เวลาย่างมเป็ชั่วยามแล้ว มันเพิ่งแสดงท่าทีว่าเพิ่งจะสุกได้ที่ จางหยุนรออีกสักพักในที่สุดเนื้อย่างก็เหมือนว่าจะสามารถกินได้แล้ว
จางหยุนไม่รอช้าหยิบมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลองกินมัน ทันทีที่เนื้อััเข้าไปภายในปาก จางหยุนดวงตาเบิกขว้างขึ้นอย่างประหลาดใจ
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจก็คือ รสชาติและความรู้สึกที่ได้รับจากเนื้อ ถึงแม้ว่าเนื้อนี้จะดูเหมือนว่าเผาไฟธรรมดากว่าจะสุกนั้นยากเย็นมาก
แต่เมื่อยามที่กัดลงไปเขากลับไม่รู้สึกว่าเคี้ยวยากอะไร มันกลับให้ความรู้สึกราวกับว่าเป็เนื้อชั้นดี แถมรสชาติมันยังดีมากเหมือนกับเนื้อเกรดพรีเมี่ยม
ไม่เพียงแค่นั้นยามที่กินเข้าไป เมื่อเนื้อพวกนั้นตกลงไปสู่กระเพาะแล้ว ภายในร่างกายก็เหมือนกับว่ามีพลังสายนึง ค่อยๆถูกย่อยหลอมรวมเข้ามาภายในร่างกาย นี่คือปราณิญญา
จางหยุนเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกผู้บำเพ็ญหลายคนต้องกินเนื้อสัตว์อสูร เป็เพราะว่าเนื้อของมันก็ช่วยเพิ่มพูนปราณิญญาภายในร่างกาย
สามารถนำเอาปราณิญญาพวกนั้นมาช่วยส่งเสริมในการฝึกฝน จางหยุนกินเนื้อในมือของตนเองจนหมดจากนั้นก็แสดงใบหน้าพึงพอใจ
ที่จริงแล้วซากร่างของสัตว์อสูรก็สามารถ ใช้วิชาซากเทวะเพื่อหลอมให้มันกลายเป็ซากเทวะได้ เพียงแต่ว่าจางหยุนไม่ได้ทำแบบนั้น เหตุผลนั้นก็ง่ายมาก เพราะว่าเขา้านำมันไปขายภายในเมืองวายุแดง
เพราะไม่รู้ว่าเมื่อเดินทางไปถึงแล้วเขาจะต้องใช้เงินมากน้อยขนาดไหนในการดำรงชีวิต ส่วนเกี่ยวกับเื่เหรียญเงินที่ได้มาจากตัวองค์ชายใหญ่ที่มี 100 เหรียญ จางหยุนก็ไม่รู้เกี่ยวกับเื่ค่าเงินเช่นเดียวกัน เลยทำให้เขาจำเป็จะต้องเก็บร่างของสัตว์อสูรเอาไว้ก่อน เผื่อว่าขาดเงินก็สามารถนำเอาสัตว์อสูรพวกนี้ไปขายแลกเปลี่ยนเป็เงินได้
จางหยุนพักผ่อนไปหนึ่งคืนหลังจากนั้นก็เดินทางต่อ เขาใช้เวลาอีกหลายวันในการเดินทาง แต่หลังจากที่เดินทางมาหลายวันก็พบเจอสัตว์อสูรอีกเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น
สัตว์อสูรตัวนี้เป็อสูรที่มีรูปร่างคล้ายกับสุนัขจิ้งจอก เพียงแต่ว่าจุดเด่นของมันนั้นคือความรวดเร็ว แต่ว่ามันยังอยู่ในระดับเพียงแค่เทียบเท่ากับผนึกตันเถียนขั้นต้น เพราะแบบนั้นด้วยความสามารถของซากเทวะทั้ง 3 ตนก็เลยสามารถสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดาย
และในที่สุดหลังจากที่เดินทาง ั้แ่ป่ารอบนอกมาจนถึงบริเวณด้านในได้สิบห้าวัน จางหยุนก็เดินทางมาถึงสถานที่ที่เป็เป้าหมายของเขาแล้ว
บริเวณด้านหน้าในยามนี้คือเมืองขนาดใหญ่ที่ตั้ง อยู่ท่ามกลางขุนเขาสายน้ำที่ล้อมรอบ จางหยุนมองเห็นเค้าโครงเมืองอยู่ไกลๆ
เขาจ้องมองเมืองที่ปรากฏอยู่กับเบื้องหน้าของตัวเองอย่างตกตะลึง ในใจของเขามีเพียงแค่คำๆเดียวที่ปรากฏขึ้นมาในยามนี้คือคำว่าใหญ่โตเกินไป
เมืองขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้า ควรจะเรียกว่าเป็มหานครขนาดั์มากกว่า เพราะว่าความกว้างขวางของมันมีความกว้างเทียบเท่ากับเมืองเป่ยอันราว 20-30 เมืองรวมกัน เกรงว่าภายในเมืองนั้นคงจะสามารถบรรจุคนอยู่ด้านในได้หลักสิบล้านคนเลยกระมัง
และนอกจากความยิ่งใหญ่ของเมืองที่ปรากฏอยู่ด้านหน้าแล้ว สิ่งที่ทำให้จางหยุนรู้สึกทึ่งอีกอย่างนึง มันก็คงจะเป็ทัศนียภาพที่งดงามของเมืองนั้น
สิ่งก่อสร้างงดงามตระการตา ราวกับงานฝีมือในรูปแบบจีนโบราณที่งดงามราวกับว่าเป็วัง์ บริเวณรอบๆเมืองมีปราณิญญาที่ควบรวมกันจนหนาแน่นกลายเป็หมอกเซียน เพียงแค่ประตูของเมืองแห่งนั้นก็มีประตูทางเข้าออกนับสิบแห่ง
จางหยุนที่ตอนนี้ยังอยู่ห่างไกลพอสมควร ยังพอมองเห็นว่าบนท้องฟ้ามีผู้ฝึกตนหลายคนที่กำลังโบยบินอยู่
ใช่แล้วโบยบิน อีกฝ่ายลอยตัวอยู่กลางอากาศถ้าเกิดว่าไม่เรียกว่าโบยบินแล้วจะเรียกว่าอะไร จางหยุนที่เป็ถึงผู้ฝึกตนขอบเขตผนึกตันเถียน ใน
ตอนนี้เขาแม้ว่าจะััได้ถึงพลังมากมายในร่างกาย แต่ว่าก็ยังไม่สามารถััได้ถึงความสามารถในการบินเช่นนั้น ซากเทวะระดับทองแดงขั้นปลายพวกนั้นเองก็ทำไม่ได้
เพียงแต่ว่าจางหยุนก็มองเห็นว่า บางคนไม่ได้โบยบินด้วยตนเองแต่กลับมีสมบัติพิเศษที่ช่วย ประคองร่างของตนเองอยู่กลางอากาศ สมบัติพวกนั้นน่าจะเป็สิ่งที่ทำให้พวกผู้บำเพ็ญที่มีความสามารถไม่พอสามารถโบยบินได้
จางหยุนยืนมองทัศนียภาพที่ปรากฏให้เห็นด้านหน้าของตนเองอยู่เช่นนั้นสักพัก ถึงแม้ว่าเขาจะเป็คนที่มาจากอีกโลกนึง และโลกของเขาก็มีมหานครขนาดใหญ่ เผลอๆอาจจะใหญ่โตกว่าสิ่งที่อยู่ด้านหน้า แต่สำหรับความอลังการและความงดงาม จางหยุนต้องยอมรับว่าด้านหน้ามันเป็ทัศนียภาพที่ตัวของเขาไม่คิดว่าจะพบเห็นในโลกนี้
จางหยุนสูดหายใจเข้าลึกตั้งสติของตนเอง จากนั้นก็เริ่มเดินทางอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะมองเห็นว่าเมืองวายุแดงนั้นปรากฏอยู่ด้านหน้าแล้ว แต่ระยะทางจริงๆยังต้องเดินทางอีกสักพักก่อนที่จะไปถึงตรงจุดนั้น
ใช้เวลาเดินทางอีกสักพักนึง ในที่สุดก็เดินทางมาถึงเป้าหมาย ประตูทางเข้าของเมืองวายุแดงปรากฏอยู่ในทัศนียภาพสายตา
ในตอนนี้จุดที่จางหยุนกำลังยืนอยู่แม้ว่าสองข้างทางจะเต็มไปด้วยป่า แต่บริเวณทางเท้าของเขาที่เขากำลังเดินอยู่มันเองก็ถูกสร้างขึ้นให้กลายเป็ทางเดินหินกระเบื้องที่ถูกปูเอาไว้อย่างประณีต
รอบตัวของจางหยุนเริ่มมีผู้บำเพ็ญเพียรมากมายเดินผ่านไปผ่านมา แต่ว่าสิ่งที่ทำให้จางหยุนรู้สึกประหลาดใจก็คือไม่ได้มีเพียงแค่ผู้บำเพ็ญเท่านั้น แต่ว่ายังมีมนุษย์ธรรมดา ใช่แล้วมนุษย์ธรรมดาที่ภายในร่างกายไม่มีปราณิญญา แล้วยังมีพวกผู้ฝึกยุทธอีกด้วย
จางหยุนเก็บความสงสัยนี้เอาไว้พยายามทำท่าทางให้สงบนิ่งที่สุด จนกระทั่งเดินทางมาถึงบริเวณด่านตรวจคนเข้าเมือง
เขาจึงมองเห็นคนที่กำลังยืนต่อแถวอยู่ด้านหน้าแถวไม่ยาวมากนัก จางหยุนยังไม่เข้าแถวในทันทีเขาเงยหน้าของตัวเองมองกำแพงเมืองที่งดงามเบื้องหน้าก่อนเป็อันดับแรก
กำแพงสูงตระหง่านตั้งตระหงาดล้อมเมืองวายุแดงเอาไว้ จางหยุนกะด้วยสายตาเกรงว่ามันน่าจะสูงเทียบเท่ากับตึกเจ็ดถึงแปดชั้นในโลกของเขา
235
