มาเฟียร้างรัก_End

        ถึงหญิงสาวตัวเล็กจะตกใจและหวาดกลัวสุดขีด แต่ก็ยังจับสังเกตได้ว่า คนที่กำลังใช้วัตถุบางอย่างจี้เธออยู่นี้ เป็นคนต่างชาติอย่างแน่นอน เพราะคำพูดที่พูดข่มขู่เธอ เป็นภาษาอังกฤษ เธอจึงคิดว่าน่าจะเป็นคนที่หนีจากการจับกุม ของเจ้าหน้าที่ตำรวจไปได้นั่นแหละ

        ซึ่งปณยาคิดถูกจริงๆ คนที่กำลังใช้ปืนจ่อที่สีข้างของปณยาคือเลลาเยสนั่นเอง ที่เลลาเยสมาถึงที่นี่ในวันนี้ ก็เพื่อจะมาสะสางบัญชีความแค้นกับมอร์แกน เลลาเยสได้โอกาสที่ปณยามาเข้าห้องน้ำพอดิบพอดีจึงจับตัวเธอเอาไว้

        “แกต้องการอะไรจากฉัน?”

        ขณะที่ปณยาเดินไปตามคำสั่งของเลลาเยส ปณยาเอ่ยถามเลลาเยสถึงจุดประสงค์ที่เลลาเยสจับตัวเธอเช่นนั้น เพราะหากถามถึงทรัพย์สินเงินทางแล้ว เธอไม่มีมากมายอะไรพอที่จะให้ได้เลย

        “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอ คนที่ฉันต้องการคือไอ้มอร์แกนนั่นต่างหากล่ะ เดินไปอย่าพูดมาก”

        เลลาเยสเค้นเสียงต่ำ พูดให้ปณยาเข้าใจถึงการที่เธอถูกเอาปืนจ่ออย่างนี้ก็เพราะใคร ซึ่งเลลาเยสรู้ว่าปณยาคือจุดอ่อนของมอร์แกน มอร์แกนจะไม่ยอมปล่อยปณยาให้เป็นอะไร จะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อจะช่วยเหลืออย่างแน่นอน

        แต่เลลาเยสไม่ได้พาปณยาออกจากงานเลี้ยง กลับบังคับให้ปณยาเดินเข้าไปในงานเลี้ยง ซึ่งปณยารู้สึกแปลกใจอยู่มิใช่น้อยเลย และให้รู้สึกสงสัยว่าเลลาเยสจะทำอะไรกันแน่

        “เลลาเยส”

        อัลฟอโล่ที่สอดส่ายสายตาระแวดระวัง สะดุดเข้ากับร่างบางของปณยา ที่ซึ่งตอนนี้เดินมาพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งอัลฟอโล่จำได้แม่นอยู่แล้วว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร จึงเรียกชื่อออกมาเบาๆ

        ลูกน้องของมอร์แกนคนอื่นๆที่ได้ยิน ต่างหันไปมองอัลฟอโล่ ก่อนจะหันไปมองยังทางที่ปณยาและเลลาเยสกำลังเดินเข้ามา และต่างพากันกรูเข้าไปหา มีคนหนึ่งที่รีบไปรายงานให้มอร์แกนรับทราบ ซึ่งมอร์แกนที่กล่าวเปิดงานเสร็จ กำลังเดินลงจากเวที พอมอร์แกนได้รับรายงาน ก็รีบเดินตรงมาหาปณยากับเลลาเยสทันที

        “เลลาเยส ปล่อยยาเดี๋ยวนี้นะ”

        มอร์แกนร้องตะโกนสั่งเลลาเยสให้ปล่อยตัวปณยา ขณะที่ดวงตามองสบประสานสายตากับดวงตากลมโตที่ไหวระริก ที่ตอนนี้ดูก็รู้ว่าเธอกำลังหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

        “ฮ่าฮ่าฮ่า... ปล่อยอย่างงั้นหรือ... ที่ฉันมานี่ก็ไม่คิดจะปล่อยใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะแก และรวมถึงนังผู้หญิงของแกคนนี้ด้วย แกทำให้แกรนเยลตาย แกกับคนของแกจะต้องชดใช้อย่างสาสม”

        เลลาเยสไม่สนใจผู้คนที่มาร่วมงานเลี้ยง เลลาเยสหัวเราะออกมากับคำพูดของมอร์แกน ซึ่งคำพูดนั้นไม่มีตรงไหนน่าหัวเราะเลยสักนิด พอหัวเราะจบก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอันดัง และสายตาที่มองมายังมอร์แกน มีแรงอาฆาตแค้นอย่างเห็นได้ชัด

        ปังงงง......

        “กรี๊ดดดดด......”

        พอเลลาเยสกล่าวจบก็ยกมือที่จ่ออยู่ที่สีข้างของปณยาขึ้น และลั่นไกขึ้นหนึ่งนัด ทำให้ผู้คนแตกตื่นตกใจ มีบางคนรวมถึงปณยากรีดร้องออกมาเสียงหลงไปตามๆ กัน

        “ถ้าไม่อยากตายกันเร็วก็เงียบเสียงและอยู่กันนิ่งๆ ไม่งั้นทุกคนที่อยู่ที่นี่ตายกันทั้งหมดนี่แน่”

        “.........”

        เสียงของเลลาเยสตะโกนสั่งทุกคนในงานให้อยู่กันนิ่งเงียบ ขณะที่พูดก็เปิดเสื้อให้เห็นระเบิดที่ติดตัวเลลาเยส ผู้คนที่อยู่ในงานเลี้ยงต่างพากันเงียบเสียงลงโดยพลัน

        “ถ้าแกจะแก้แค้นก็มาแก้แค้นกับฉัน แต่ได้โปรดปล่อยยาเถอะนะ”

        มอร์แกนผู้ซึ่งไม่เคยขอร้องอ้อนวอนใครเลย ในชีวิตของการเป็นมาเฟีย แต่พอเห็นร่างบางสั่นเทา ดวงตากลมโตคู่สวยมีน้ำใสๆไหลรินออกมา ก็ให้รู้สึกเป็นห่วงและสงสารเป็นอย่างยิ่ง จึงเอ่ยขอร้องอ้อนวอนเลลาเยสออกมา

        “ฮ่าฮ่าฮ่า... ไม่น่าเชื่อว่ามาเฟียผู้ไม่เคยขอร้องใคร อย่างมอร์แกน ที่สุดก็มาขอร้องฉัน ดี! นังนี่มีความสำคัญกับแกมากเท่าไหร่ยิ่งดี เพราะนังนี่จะได้ตายก่อนเป็นคนแรก”

        เลลาเยสหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ที่ได้เห็นมอร์แกนกล่าวขอร้องอ้อนวอนตัวเอง แต่มีหรือที่เลลาเยสจะยอมปล่อยตัวปณยา ที่เลลาเยสมาถึงที่นี่ในตอนนี้ ก็ไม่คิดจะปล่อยใครอยู่แล้ว แม้กระทั่งตนเองก็ยอมพลีชีพ เพื่อแก้แค้นให้แก่คู่หูของตัวเองสำเร็จ

        “อึก”

        ปณยาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก มากกว่าครั้งที่เคยประสบพบเจอมาก่อนหน้านี้ เพราะนี่คาบเกี่ยวความเป็นความตายอีกครั้งแล้ว เนื้อตัวเธอสั่นเทา น้ำตาไหลรินออกมาเป็นสาย แข้งขาก็แทบจะไม่มีเรี่ยวมีแรง หรือว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้ เธอจะต้องจบชีวิตลงที่นี่อย่างนั้นใช่หรือไม่

๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖