ตอนที่ 5
ขึ้นเทรนด์ครั้งแรก
ซ่งเหยานิ่งค้างไป ราวกับทุกเสียงรอบตัวถูกดูดกลืนเข้าสู่สูญญากาศ ในหัวว่างเปล่า ไม่สามารถประมวลคำพูดนั้นได้ในทันที
เซี่ยหนิง...ตายแล้ว?
เขาจ้องหญิงสาวตรงหน้า
ใบหน้าเดิม...แววตาคล้ายเดิม
แต่ข้างใน ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอเป็คนแปลกหน้า เป็ใครสักคนที่ซ่งเหยาไม่เคยรู้จัก
ความเจ็บแปลบแล่นวาบขึ้นในอก เหมือนหัวใจถูกบีบจนแน่น
“ไม่จริง...” เธอพึมพำเสียงแ่ “เธอ...พูดอะไรแบบนั้นได้ยังไง…”
ซ่งเหยาไม่อยากยอมรับความจริง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่างๆ รอบตัวกลับปรากฏให้เห็นชัดตรงหน้า จะไม่ยอมรับความจริงก็ไม่ได้ เธอทรุดลงกับพื้น ร้องไห้ปล่อยโฮออกมาโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองอีก
“มันเกิดขึ้นได้ยังไง…ฮือ…เธอตายได้ยังไง”
ไป๋เซี่ยหนิงเพียงปรายตามอง ไม่ได้มีความรู้สึกสงสารอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
“ฉันไม่รู้ ฉันก็แค่คนที่มาแทนจะไปรู้เื่ราวของเ้าตัวได้ยังไง แต่เผื่อว่ามันจะทำให้เธอจะรู้สึกดีขึ้น ฉันบอกได้แค่ว่าเซี่ยหนิงคนนี้ไม่ได้ตายแบบทรมานอะไร ก็แค่นอนหลับไปเฉยๆ ไม่เจ็บไม่ปวดอะไรตรงไหนทั้งนั้น” เธอพูดเสียงเรียบ ใบหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึกใดๆ
แทนที่ซ่งเหยาจะรู้สึกดีขึ้น เธอกลับโมโหคนตรงหน้าแทน
“เธอมันไม่มีหัวใจ…คนคนหนึ่งตายไปทั้งคน เธอไม่เสียใจเลยได้ยังไงกัน ฮือ…” สิ้นเสียงก็สะอื้นอย่างหนัก
ไป๋เซี่ยหนิงกลอกตาใส่ จากนั้นก็หันมาสนใจคลิปตลกในโทรศัพท์ต่อปล่อยซ่งเหยาจัดการกับอารมณ์ของตัวเองไป
เงียบอยู่นาน จู่ๆ ซ่งเหยาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงท่าทางไม่เป็มิตร “เธอเป็ใคร…แล้วเซี่ยหนิงของฉันล่ะ”
“ฉันชื่อไป๋เซี่ยหนิง ฉันไม่ใช่มนุษย์แต่เป็งูตัวหนึ่ง หลังจากถูกฆ่าฉันก็ได้ยินเสียงนรก…เอ่อ ์ เรียกตัวเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ์บอกว่าให้ฉันเข้าวงการบันเทิง เป็สิ่งที่พวกเธอเรียกว่าซุปเปอร์อะไรนะ…”
“ซุปเปอร์สตาร์”
“นั่นแหละ”
“แล้วถ้าเป็ซุปเปอร์สตาร์ได้แล้ว จะคืนเซี่ยหนิงกลับมามั้ย” ซ่งเหยาถามด้วยท่าทางเปี่ยมไปด้วยความหวัง
ไป๋เซี่ยหนิงยากจะตอบกลับไปตามตรงว่า ‘ไม่’ แต่เธอรู้สึกว่าหัวใจของคนตรงหน้าอาจจะรับไม่ไหว ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเซี่ยหนิงตัวจริงจะกลับมาได้รึเปล่าเลย อีกห้าสิบปีข้างหน้าก็วันสิ้นโลกแล้ว ใครจะโง่กลับมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนั้นกัน อยู่์ดีๆ ไม่ดีกว่าเหรอ
“ใครจะรู้”
ซ่งเหยาปาดน้ำตา เธอมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเต็มตาอีกครั้ง ในใจเต็มไปด้วยความหวัง แม้มันจะเลือนลางนักก็ตาม เธอไม่อยากเสียเพื่อนรักของเธอไป แต่ใจหนึ่งก็รู้ดีว่าคนสำคัญของเธอได้จากไปแล้ว บางทีการจากไปมันอาจจะเป็เื่ดีสำหรับเซี่ยหนิงตัวจริงก็ได้
ในฐานะเพื่อนสนิท เธอเป็คนเดียวที่รู้ว่าเซี่ยหนิงตัวจริงต้องเผชิญหน้ากับโรคซึมเศร้ามานานหลายปี เธออยากหายไปจากโลกนี้มากแค่ไหน แต่เพราะความรักที่ยังมีต่อโลกใบนี้ ความรักที่มีต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย ทำให้เธอยังมีความเข้มแข็งพอที่จะไม่ปลิดชีพตัวเอง ยังคงหายใจ ใช้ความรู้ความสามารถในการเป็สัตวแพทย์สู้ต่อเพื่อสัตว์ตัวน้อยที่เจ็บป่วยต่อไป
ตอนนี้เซี่ยหนิงตัวจริงไม่ต้องทุกข์ใจแล้ว…
“แล้วเธอจะทำยังไงต่อ”
“ดูซีรีย์สนุกๆ ก่อนก็แล้วกัน เื่ของวันพรุ่งนี้ค่อยคิดเถอะ” ไป๋เซี่ยหนิงยักไหล่อย่างไม่แคร์ จากนั้นก็เดินกลับขึ้นไปชั้นสองในห้องส่วนตัว เธอไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับซ่งเหยาอีกด้วยรู้สึกว่ามนุษย์คนนี้ พูดมากเหลือเกิน
ซ่งเหยาเห็นไป๋เซี่ยหนิงเป็เช่นนี้ก็ปวดหัวตุบๆ เธออดคิดมากแทนไม่ได้เลย ฟังจากที่เธอคนนั้นพูด เธอเป็งูตัวหนึ่ง ไม่ใช่มนุษย์ดังนั้นพฤติกรรมหลายๆ อย่างของมนุษย์ย่อมไม่เข้าใจ นั่นย่อมรวมถึงศีลธรรมต่างๆ ความดีความชั่วด้วย
ในโลกของสัตว์นั้นมีเพียงแค่สัญชาตญาณเท่านั้น หากปล่อยไป๋เซี่ยหนิงเอาไว้โดยไม่ดูแลอย่างใกล้ชิด ก็ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเธอจะทำอะไรต่อไป และคงไม่อาจจินตนาการได้ด้วยว่าชื่อเสียงของเซี่ยหนิงตัวจริง ผู้เป็คุณหนูตระกูลเซี่ยจะเสียหายยับเยินแค่ไหน
ซ่งเหยาตัดสินใจเองไม่ได้ เธอต้องปรึกษากับครอบครัวเซี่ย อย่างไรเสียก็ไม่อาจปล่อยไป๋เซี่ยหนิงไว้ที่นี่ได้ ระยะนี้ต้องให้บ้านเซี่ยพาเธอกลับไปดูแล คิดแล้วก็กดโทรศัพท์หาเซี่ยอวี่ทันที
เธอเล่าเื่ราวให้เซี่ยอวี่ฟังตามตรง
เซี่ยอวี่ไม่เชื่อสักนิด แต่ในเมื่อสถานการณ์ที่โรงพยาบาลสัตว์ไม่เอื้อต่อการอยู่อาศัยของน้องสาวแล้ว เขาก็จะไปพาเธอกลับมาอยู่บ้านเซี่ย และแน่นอน ปฏิกิริยาของเธอจะเป็สิ่งพิสูจน์ว่าซ่งเหยาพูดความจริงหรือไม่
่บ่ายของวันเซี่ยอวี่ก็มาถึง ซ่งเหยากำลังดูแลลูกค้าที่มารับหมาแมวอยู่ เหตุการณ์ในโรงพยาบาลวุ่นวายมาก เสียงร้องไห้ดังระงม เ้าของสัตว์ต่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงได้รับข่าวร้าย พวกเขาขอดูกล้องวงจรปิดแต่ก็ไม่สามารถอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้เพราะว่าหมอเซี่ยหนิงที่เป็ผู้ดูแลก็ไม่ได้ทำอะไรสัตว์เลี้ยงของพวกเขาเลย เธอเพียงแค่เดินผ่านไปผ่านมาราวกับไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าสัตว์เลี้ยงพวกนั้นช็อกตายไปแล้ว
เซี่ยอวี่ยินดีรับผิดชอบจ่ายค่าเสียหายชดเชยให้กับเ้าของสัตว์เลี้ยงทุกคน ทั้งยังรับประกันว่าจะปลดเซี่ยหนิงออกจากการเป็สัตวแพทย์ประจำโรงพยาบาลแห่งนี้
ไป๋เซี่ยหนิงลงมาจากชั้นสอง เธอบีบน้ำตาร้องไห้ก้มหัวขอโทษทุกคนและไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนจะถูกเซี่ยอวี่พาตัวขึ้นรถไป
เื่ราวเริ่มบานปลายเมื่อทุกอย่างถูกโพสต์ลงบนอินเตอร์เน็ต
แฮชแท็ก #โรงพยาบาลสัตว์สุดห่วย ขึ้นเทรนด์อันดับที่42 ถึงแม้จะไม่สร้างชื่อเสียระดับร้ายแรงที่ผู้คนรู้กันทั้งประเทศแต่ก็ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของโรงพยาบาลสัตว์มาก
ซ่งเหยาร้องไห้จนไม่มีน้ำตาแล้ว โรงพยาบาลแห่งนี้เธอร่วมกันก่อตั้งด้วยเงินเก็บของตนกับเซี่ยหนิงไม่ได้พึ่งพาตระกูลเซี่ยสักนิด แต่วันนี้มันกลับถูกทำลายลงด้วยอุบัติเหตุจากออร่าปีศาจ ของิญญาในร่าง ซ่งเหยาก็ทำอะไรไม่ได้ เธอคุยกับไป๋เซี่ยหนิงแล้วและคิดว่าเ้างูโง่นั่นก็คงไม่รู้ตัว ในเมื่อเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปโกรธเธอก็คงไม่ได้หรอก
พอหมอคนอื่นๆ รู้ข่าว โทรมาถามซ่งเหยาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเลยแจ้งว่าจะปิดโรงพยาบาลชั่วคราวรอจนเื่ซาลงแล้วค่อยเปิดทำการอีกครั้ง จากนั้นก็โพสต์เว่ยป๋ออธิบายว่ามีการรั่วของท่อแก๊สในโรงพยาบาลซึ่งถือเป็ความผิดพลาดของเซี่ยหนิง ทางโรงพยาบาลจึงปลดเซี่ยหนิงออกจากการเป็สัตวแพทย์ประจำโรงพยาบาลแห่งนี้
กระแสข่าวจึงค่อยกลับมาดีขึ้นในที่สุด
แต่ทางบ้านเซี่ยกลับไม่ได้เรียบง่ายอย่างนั้น การที่เธอยอมขึ้นรถกลับบ้านแต่โดยดี ทั้งยังยอมรับโทษที่เซี่ยอวี่เสนอให้ปลดเธอออกจากการเป็สัตวแพทย์นั่นก็เพียงพอที่จะยืนยันว่าซ่งเหยาพูดความจริงได้แล้ว
คนตรงหน้านี้…ไม่ใช่เซี่ยหนิง