บทที่ 22
อาหลี....ตัวร้อน?
เซียวเป่าเอ๋อดูเหมือนจะโล่งอก แต่เขาก็ไม่คิดว่าอย่างลึกซึ้งว่าทำผิดศีลธรรมมันคืออะไร เขาจึงได้หยิบเอาตำลึงทองออกมาสองก้อนจากในแขนเสื้อ
“ท่านแม่ ตอนแรกข้า....ข้าคิดว่าท่านแม่จะยอมยกเงินทั้งหมดให้ท่านป้าเหมือนเมื่อก่อน ก็เลย....”
เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มองมาอย่างตั้งใจแล้วคอยดูการเคลื่อนไหวของเซียวหลีอย่างระแวดระวัง ถ้าหากนางคิดที่จะตีก้นเขาขึ้นมา เขาจะหนีได้ทันที
“ฮ่าๆ....เด็กดี ข้าชักจะสงสัยจริงๆแล้วว่าเ้าเป็ลูกของข้าจริงๆหรือเปล่า ถึงได้รักเงินเยี่ยงชีวิตเนี่ย ทำดีๆ....” ตอนแรกที่เซียวหลียิ้มออกมานั้นทำให้เซียวเป่าเอ๋อกลัวจนเกือบที่จะหนีไป แต่หลังจากที่ได้ยินที่นางกล่าวแล้ว เซียวเป่าเอ๋อก็ได้เปลี่ยนใจ
“นี่ ดูเหมือนท่านแม่กับเป๋าเอ๋อจะใจตรงกันนะ พวกเราเอาเงินนี้ไปซ่อนแล้วเก็บไว้ใจยามฉุกเฉินกันเถอะขอรับ”
เซียวเป่าเอ๋อก็ได้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ก็เอาสิ เด็กดี”
แต่แล้วเซียวเป่าเอ๋อก็ได้ตอบสนองกลับมา “ท่านแม่ ข้าไม่ใช่ลูกของท่านเหรอ? ทำไมท่านถึงได้สงสัย?”
เซียวหลีก็ได้ผงะไปชั่วขณะ นางนั้นลืมไปเลยว่านางไม่ใช่อวิ๋นเหยาแล้ว อวิ๋นเหยาตายไปแล้ว
“ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าเ้ากับแม่จะเหมือนกันอยู่นะ เ้าเป็ลูกของแม่จริงๆนั่นแหละ”
แล้วเซียวเป่าเอ๋อก็ได้มอบทองก้อนให้ แล้วเซียวหลีก็ได้รับทองเ่าั้มาแล้วเก็บเอาไว้ในแขนเสื้อของนาง แล้วก็อุ้มเป่าเอ๋อขึ้นมาจูบที่แก้มน้อยๆทั้งสองข้างของเป่าเอ๋อราวกับไก่จิกข้าวสาร
“ปล่อย ปล่อยข้า ผู้ชายกับผู้หญิงไม่ควรจะจูบกันนะท่านแม่!”
“ข้าเป็แม่ของเ้า เมื่อข้าจูบเ้าจนพอใจแล้ว ถึงจะยอมปล่อยให้เ้าไปจูบสาวอื่นได้”
เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มีสีหน้ามืดดำขึ้นมา ถึงแม้ว่ามันจะดูไม่ดีแต่เขาก็ชอบมาก เขาจึงได้หัวเราะคิกคักอยู่ในอ้อมกอดของแม่ เป็ครั้งแรกในชีวิตของเขา
เซียวเป่าเอ๋อนั้นรู้สึกราวกับว่าสองวันที่ผ่านมานี้เป็เหมือนกับความฝัน เมื่อคิดเช่นนี้แล้วเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่านี่เขากำลังฝันอยู่หรือเปล่า?
เขาอาจจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าแม่ของเขายังนอนตายอยู่ที่เตียงก็ได้ แล้วทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้เป็เพียงความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น
“ลูกรักได้เวลากินข้าวแล้ว”
เซียวหลีก็ได้ะโเรียก เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มองไปที่ท่านแม่ที่ดูขาดสารอาหารของเขา ที่กำลังยิ้มและเปิดหม้อออกมา นางเอาอาหารน่าทานออกมาวางแล้วตักข้าวออกมาจากหม้อ แล้วเขาก็ได้เอื้อมมือไปรับชามข้าวมาไว้ในมือของเขา แล้วพบว่าชามข้าวนั้นร้อนมาก
“นี่ไม่ใช่ความฝัน” แล้วหนุ่มน้อยก็ได้พูดกับตัวเองแล้ววิ่งออกไปพร้อมกับชามข้าว เขาไม่้าให้ท่านแม่เห็นน้ำตาของเขา
เมื่ออาหารมื้อนี้นำมาวางเสร็จเรียบร้อย นางหวังก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมายามที่นางได้กลิ่นของอาหาร นางก็ได้รีบถาม “อาหลี เ้าไปเอาเงินซื้อของพวกนี้มาจากไหน?”
เซียวเยี่ยนเองก็รู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่อาจหยุดนางที่กำลังสวาปามอยู่ได้
“ท่านแม่....คือว่านี่เป็เงินที่ท่านแม่ได้มาจากการเก็บสมุนไพรน่ะ และท่านแม่ก็บังเอิญเก็บเห็ดหลินจือร้อยปีได้”
“จริงเหรอ? แล้วไปเจอที่ไหนเหรอ?”
“คือว่า....” เซียวเป่าเอ๋อกำลังเคี้ยวแก้มตุ่ยและกลัวว่าเนื้อไก่ที่เขากำลังทานอยู่นั้นจะกระเด็นออกมา ถึงแม้ว่าเมื่อวานเขาก็ทานเนื้อไก่ แต่มันก็ไม่ได้รสเกลือเหมือนวันนี้ ไก่แปดสมบัติของวันนี้นั้นมันคืออะไรที่อร่อยมากที่เขาเคยกินในโลกนี้
นอกจากนี้ถ้าเกิดเขาเผลอบอกไปว่าเป็ป่าไร้ผู้คนแล้วล่ะก็ ท่านป้าจะต้องถือโอกาสรังแกแม่ของเขาและบังคับให้นางเข้าป่าแน่ ในตอนที่กำลังจะหลุดออกมาจากปากของเขาจึงได้รีบหยุดพูดทันที กลับกันมันทำให้เขาคิดถึงอาหารที่อร่อยสุดๆที่กำลังทานอยู่นี้ ซึ่งยิ่งคิดมากเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้นเท่านั้น เพราะร้านค้าชั้นสูงเช่นนั้นมันมีราคาแพงมาก เขาจึงกลัวว่าตัวเขาคงไม่ได้มีโอกาสได้ลิ้มรสชาติพวกนี้อีกเป็แน่ ซึ่งเมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เซียวเป่าเอ๋อก็ได้มีน้ำตาพรั่งพรูออกมา “ของที่อร่อยที่สุดในแผ่นดิน ฮือ....”
“เอ้าเป็อะไรไป เ้าตัวแสบ?” เซียวเยี่ยนก็ได้ลุกขึ้นยืนด้วยความใแล้วรีบเช็ดน้ำตาของเขา
เซียวหลีที่กำลังมองดูอยู่ ก็ได้คิดว่าเซียวเยี่ยนเองก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร อย่างน้อยนางก็รักเซียวเป่าเอ๋อจริงๆ
เซียวเป่าเอ๋อก็ได้ส่ายหัวของเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ถ้าหากเขาพูดออกมาบางทีแม่บ้าๆของเขาอาจจะเข้าป่าไร้ผู้คนเพื่อเข้าไปหาสมุนไพรมีค่าอีกก็ได้ ครั้งก่อนนางอาจจะโชคดีแต่ครั้งหน้าอาจจะไม่ก็ได้
ตัวเขานั้นไม่กล้าที่จะคิดเลย เขาเลือกที่จะไม่กินของอร่อยมากกว่าจะให้แม่ของเขาไปเสี่ยง
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซียวเป่าเอ๋อก็ได้หยุดร้องไห้แล้วยิ้มและพูดกับเซียวเยี่ยน “ท่านป้ากินอกไก่ที่ข้าชอบไป”
เซียวเยี่ยนก็ได้รู้สึกโล่งแต่ก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกไปดี “เอ้า เอาไปเอาไป”
เซียวเป่าเอ๋อก็ได้รู้สึกพอใจอย่างมาก แล้วเสียงหัวเราะของพวกเขาก็ได้ดังสนั่นไปทั้งห้อง ในชั่วขณะนั้นเองที่นางหวังนั้นคิดว่าตัวเองเหมือนได้ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้วเซียวหลีก็ได้อุ้ม เซียวเป่าเอ๋อไปนอนที่เตียงข้างหน้าต่าง นางเล่านิทานให้ เซียวเป่าเอ๋อฟังเื่ที่กบได้กลายเป็เ้าชาย แล้วเซียวเป่าเอ๋อก็ได้พึมพำขึ้นมา “แล้วเป่าเอ๋อจะกลายเป็เ้าชายได้หรือเปล่าขอรับ?”
“ได้สิ” เซียวหลีก็ได้กอดเซียวเป่าเอ๋อแน่น “แม่จะหาแผ่นดินมาให้เป่าเอ๋อเอง”
“แผ่นดินเหรอ? ก่อฏดีไหมนะ?”
“หรือจะยึดแม้กระทั่งฟ้าดินดี!”
“ฟ้าดินสามารถเอาชนะได้เหรอขอรับ?”
คนที่อยู่ในอ้อมแขนของนางนั้นก็ดูเหมือนจะเพลียมากแล้ว เซียวหลีก็ได้หัวเราะออกมา แล้วลูบไปที่ใบหน้าของเขา “ในเมื่อเป่าเอ๋อง่วงแล้วก็นอนเสียเถอะนะ”
เซียวเป่าเอ๋อที่กำลังง่วงก็ได้หลับสนิทในทันที
เซียวหลีก็ได้จูบที่แก้มน้อยๆของเขาอย่างมีความสุขมาก แล้วจากนั้นก็ได้วางเซียวเป่าเอ๋อลงไว้ที่เตียงนอน
แล้วเซียวหลีก็ได้นำทองสองก้อนในแขนเสื้อของนางไปรวมกับเงินอีก 14 ตำลึงเงินที่ได้จากการขายสมุนไพร และก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงบางอย่างอยู่ในห้องนั้น
นางจะต้องหาทางที่จะทำเงินขึ้นมาจากเงินเหล่านี้ เพื่อให้เป็ทรัพย์สินติดตัวของเป่าเอ๋อ
ทรัพย์สิน?
ก่อนอื่นคงจะต้องซื้อที่ดินสัก 2-3 หมู่ก่อน แล้วก็ซ่อมบ้านหลังนี้ แล้วจากนั้นก็ซื้อสุนัขสักสองตัวเพื่อให้คอยดูแลบ้าน!
ในลานบ้านนี้ไม่อาจจะทำอะไรได้เลยโดยปราศจากสุนัข เพราะไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าจะมีใครที่คิดจะทำอะไรอยู่
เมื่อคิดเช่นนี้แล้วเซียวหลีก็รู้สึกได้ว่านางเริ่มมีเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้นมาแล้ว
มองไปที่ท้องฟ้ายามดึกเช่นนี้ ดวงจันทร์ที่สว่างและลมก็แรง แต่ก็ดูฝนไม่น่าจะตกในคืนนี้
ดูเหมือนว่าจะเป็การไม่เหมาะที่คนที่มีชื่อเสียงไม่ดีอย่างนางนั้นจะไปไหนมาไหนหรือไปพบใครในตอนกลางวันแสกๆ ซึ่งอาจจะนำมาซึ่งปัญหาได้ ดังนั้นในเวลานี้จึงน่าจะเป็เวลาที่ดี
เพียงแต่....
ป่านนี้เซียวเหวินไฉจะนอนหรือยังนะ?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซียวหลีก็ได้ละทิ้งปัญหาต่างๆไป แล้วก็ได้ปิดประตูลงเงียบๆแล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านของเซียวเหวินไฉ
ท่ามกลางแสงจันทร์และแสงดาวที่ส่องสว่าง ก็ได้มีเสียงสุนัขเห่าดังอย่างต่อเนื่อง
เซียวหลีก็ได้รู้สึกได้ว่ามีคนที่กำลังแอบตามหลังนางมาอยู่ แต่พอนางหันหลังกลับไปก็ไม่พบใครเลย หรือว่าจะเป็ผี?
ไม่ ไม่ ไม่ คนอย่างเซียวหลีไม่เชื่อเื่ผีอยู่แล้ว แต่นางก็ยังแอบกลัวอยู่ในส่วนลึกในจิตใจของนาง
เมื่อนางได้มาถึงที่บ้านของเซียวเหวินไฉ ที่ลานหน้าบ้านเป็ส่วนที่เขาใช้สอนหนังสือและส่วนด้านหลังจะเป็ที่พักของเขา เซียวหลีจึงได้มุ่งหน้าไปที่ลานหลังบ้าน
“ตัวข้าที่กำลังคิดถึงดวงจันทร์ที่ส่องสว่าง แต่ทำไม...ฮ่าๆ ใยเ้าถึงต้องทิ้งข้าไปด้วย?”
เซียวเหวินไฉที่กำลังนอนพาดไปกับโต๊ะหินอ่อนนั้น มีจานถั่วคั่ววางอยู่ข้างๆ
ที่มือข้างหนึ่งได้ถือไหเหล้าเอาไว้และมืออีกข้างก็ได้ถือกิ่งไม้กวัดแกว่งไปตามพื้น
“ปราชญ์รักงั้นเหรอ?”
จู่ๆเซียวหลีก็ได้มาปรากฏตัวตรงหน้าของเซียวเหวินไฉและกำลังมองดูสภาพที่ตกต่ำของเขา นี่คงไม่ใช่แบบที่นางชอบแน่ๆ
เอาจริงๆตอนนี้ตัวเขาก็ไม่รู้เลยว่าตัวนางนั้นชอบแบบไหนกันแน่
“อาหลี?”
เซียวหลีที่จู่ๆก็โผล่มาตรงหน้าเขานี้ก็ได้ทำให้ เซียวเหวินไฉถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาก็ได้ขยี้ตาและมองดูชัดๆ ก็พบว่าเป็อาหลีที่เขากำลังคิดถึงอยู่จริงๆ
“อาหลี...ไม่ๆๆ อาหลีคงไม่ไปกับเราหรือมาปรากฏตัวตรงหน้าเราแน่ๆ นางที่ไม่เคยโผล่มาหาเขาเลยตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ทำไมจู่ๆนางถึงได้มาได้? ทำไมเราถึงได้หมกมุ่นกับนางนัก หรือว่าตัวเรากำลังคาดหวังอะไรอยู่? เอิ้ก...”
เซียวเหวินไฉที่กำลังพูดอยู่กับตัวเองนั้นก็ได้เรอเหล้าออกมา เขามองไปที่เซียวหลีแล้วก็หัวเราะออกมา “ดูสิ เ้ามาอยู่ในความฝันของข้าไม่พอ ยังจะมาโผล่เป็ภาพลวงตาอีก นับั้แ่โบราณกาลมาวีรบุรุษหลงรักสาวงาม และทำให้เหล่าวีรบุรุษมากมายต้องยอมสยบ ฮ่าๆ....ไข้รักช่างขมขื่นนัก”
แล้วเขาก็ได้กระดกไหเหล้าแล้วก็มองไปที่เซียวหลีที่กำลังมองที่เขาอย่างเ็า แต่คนที่เขากำลังคิดถึงอยู่นี้ ต่อให้มีใบหน้าที่เ็าเขาก็ยังหลงรักอยู่ดี
สีหน้านี้ช่างงดงามมาก เป็อะไรที่เขารู้สึกหลงใหลอย่างมาก
“อาหลี...”
เซียวเหวินนั้นไม่คิดว่าภาพหลอนนั้นจะคงอยู่ยาวนานขนาดนี้ เขาจึงได้ลงมายืนบนพื้น แล้วโยนไหเหล้าทิ้งไปแล้วเดินไปหาเซียวหลี
เซียวหลีก็ได้ถอยหลบออกมา แต่ตัวนางนั้นไม่อาจหลบพ้นเท้าของเซียวเหวินไฉได้ทำให้เขาล้มลง นางจึงได้ยื่นมือของนางออกไปรับเซียวเหวินไฉแน่นในอ้อมกอดของนาง
“อาหลี...ตัวร้อน? เซียวเหวินไฉก็ได้จับไปที่ใบหน้าของนางที่ทั้งอบอุ่นและสมจริง “นี่จะต้องเป็ความฝันแน่ๆ ช่างเป็ฝันที่สวยงามมากจนไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยจริงๆ”
4K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
