ตำนานหมัดผู้พิชิต

เมื่อแคลร์และเฟย์เข้าสู่ดินแดนอีเด็น ทั้งสองมองเห็นความงดงามที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ป่าที่ยิ่งใหญ่และสงบเงียบ ต้นไม้สูงเสียดฟ้าประดับด้วยดอกไม้สีสันสวยงามรอบๆ

"ที่นี่สวยจริงๆ..." แคลร์กระซิบกับเฟย์พลางมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น

"ที่นี่คือสถานที่แห่งความสงบและการปกป้อง ดินแดนอีเด็นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรักษาสมดุลของธรรมชาติและเวทมนตร์"เอฟเวอร์ลีนยิ้มอย่างอ่อนโยน

"แล้วพวกเรามาที่นี่ทำไมล่ะ?" เฟย์ถามด้วยความสงสัย

"พวกท่านถูกนำมาที่นี่เพราะความสามารถและพลังของพวกท่าน เรามีบางสิ่งที่๻้๵๹๠า๱ให้พวกท่านช่วยเหลือ"เอฟเวอร์ลีนมองไปที่เฟย์

แคลร์และเฟย์มองหน้ากันด้วยความสงสัย แต่ก่อนที่พวกเขาจะถามอะไรเพิ่มเติม เอฟเวอร์ลีนได้ยกมือขึ้นและเปิดเผยลูกแก้วสีฟ้าส่องสว่างที่อยู่ในมือของเธอ

"นี่คือลูกแก้วแห่งแสงสว่าง มันเป็๞ส่วนหนึ่งของพลังที่ค้ำจุนดินแดนอีเด็นไว้ ตอนนี้มันกำลังถูกคุกคามจากพลังแห่งความมืด" เอฟเวอร์ลีนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

"พวกท่านเป็๞ความหวังของเรา เรา๻้๪๫๷า๹ความช่วยเหลือของพวกท่านในการนำลูกแก้วแห่งแสงสว่างกลับมาและรักษาความสงบในดินแดนอีเด็น" เอฟเวอร์ลีนมองพวกเขาด้วยความหวัง

"เราจะช่วยได้อย่างไงหรอ?" เฟย์ถามด้วยความมุ่งมั่น

"พวกท่านต้องเดินทางไปยังป่าแห่งความมืด ที่นั่นมีสัตว์ประหลาดที่กำลังคุกคามดินแดนนี้ พวกท่านต้องหยุดมันและปกป้องลูกแก้วแห่งแสงสว่าง" เอฟเวอร์ลีนอธิบาย

เฟย์และแคลร์มองหน้ากันแล้วพยักหน้า พวกเขารู้ว่าภารกิจนี้ไม่ง่ายแต่พวกเขาก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องดินแดนอีเด็น

“พวกเราเข้าใจแล้วพวกเราจะช่วยคุณเอง”ทั้ง 2 ตอบตกลงในทันทีอย่างน้อยถ้าพลังของพวกเขามีประโยชน์จริงๆพวกเขาก็อยากจะช่วยให้ได้

“ขอบคุณพวกท่านทั้ง 2 มากงั้นก่อนอื่นพวกท่านทั้ง 2 สามารถเดินรอบๆป่าแห่งนี้ได้เลย หรือถ้าพวกท่านเหนื่อยก็สามารถไปพักได้ที่สถานที่ใต้ ต้นไม้โลกตรงนั้นจะมีสถานที่ที่พวกเราจัดเตรียมให้พวกท่านได้พักกันอยู่แล้ว….. "ถ้างั้นข้าขอตัวก่อน ขอให้พวกท่านทั้ง 2 มีความสุขนะ"”จากนั้นเอฟเวอร์ลีนก็กระพื่อปีกของนางออกและหายไป

“งั้นพวกเราจะทำอะไรดีละ”เฟย์หันมาพูดกับแคลร์ด้วยความตื่นเต้น

“ในระหว่างทางฉันเห็นทะเลสาบด้วยแหละ พวกเราไปดูกันดีไหม”แคลร์ชี้ไปในทางที่พวกเขาทั้ง 2 คนจากมา เฟย์พยักหน้าตกลงและทั้ง 2 ก็ตัดสินใจเดินไปที่แห่งนั้น

บนกิ่งไม้ของต้นไม้โลก ได้มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองลงที่ทั้ง 2 คนดวงตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความเกลียดชังมากมายในดวงตาคู่นั้น เธอค่อยๆเปิดปากขึ้นและพูดออกมาเบาๆ

“ยังหรอกยังไม่ถึงเวลา”

ระหว่างทางเดินไปที่แม่น้ำ ทั้งคู่เดินผ่านทิวทัศน์ที่งดงาม ต้นไม้ใหญ่และดอกไม้หลายสีที่เบ่งบานไปตามทาง เสียงนกร้องและลมที่พัดผ่านทำให้พวกเขารู้สึกผ่อนคลาย

แสงแดดอันอบอุ่นตกกระทบที่ใบหน้าของทั้งสองคน สายลมพัดมาเบาๆ ทำให้พวกเขารู้สึกสงบจนอยากนอนพักผ่อน ดอกไม้นานาสายพันธุ์ต่างเบ่งบานออกมาอย่างสวยงามและพัดไปตามสายลมจนเหมือนการเต้นรำ

ทั้งสองค่อยๆ ทิ้งตัวลงและนั่งข้างๆ กัน มองดูวิวบรรยากาศแสนงดงามที่ธรรมชาติเป็๲ผู้สร้างขึ้นมา

 “ที่นี่สวยมากเลย”แคลร์ดมดอกไม้ข้างๆตัวเองและยิ้มอย่างอ่อนโยน มาทางของเฟย์

“ใช่มันสวยมากทั้ง 2 อย่างเลย”เฟย์ตอบอย่างเบาๆ

“เอ๊ะเมื่อกี้นายพูดอะไรหรือป่าว”แคลร์ถามอย่างสงสัย

“ฉันก็แค่บอกว่าธรรมชาติ ได้สร้างสิ่งนี้ออกมาได้สวยงามจริงๆเลยนะ”เฟย์ได้หันออกไปมองที่ทางทะเลสาบ

“ใช่...อยากมาที่นี่อีกจัง ไม่รู้ว่าเราจะสามารถกลับมาที่นี่ได้อีกไหม”แคลร์พูดอย่างค่อนข้างเศร้าเพราะไม่มั่นใจว่าจะกลับมาที่แห่งนี้ได้อีกไหม

“ไม่ต้องห่วงหรอกพวกเราจะต้องกลับมาได้แน่!!!”เฟย์ลุกขึ้นยืน และพูดอย่างแนวแน่

“พวกเราจะจัดการสัตว์ประหลาดตัวนั้น เอาลูกแก้วกลับมาและกลับมาที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง ใช่ไหมละแคลร์”เฟย์พูดอย่างแนวแน่แล้วหันไปทางแคลร์

“อืม ใช่แล้วละเฟย์พวกเราจะกลับมาด้วยกันอีกครั้ง”แคลร์ยิ้มและพยักหน้าออกมาและทั้งคู่ก็คุยด้วยกันจนกระทั้งเวลาได้ผ่านไป

เช้าวันต่อมา

“ข้าขอเป็๲ตัวแทนของเหล่าภูติและแฟรี่ทุกตนจริงๆที่ท่านทั้ง 2 ตอบตกลง ข้าขออภัยรด้วยที่ไม่อาจช่วยอะไรพวกท่านได้เลยสิ่งเดียวที่ข้าช่วยได้มีเพียงนี่เท่านั้น”เอฟเวอลีนยื่นกระยันต์อะไรบ้างอย่างออกมาให้พวกเขา มันมีลวดลายที่ค่อนข้างแปลกแต่เมื่อเห็นพวกเขาก็พอเดาได้ทันทีว่ามันคือยันต์เวทมนต์

"มันจะทำให้พลังของสัตว์ประหลาดตัวนั้นอ่อนแรงลง ข้าขออภัยรอีกครั้งที่สามารถช่วยได้เท่านี้จริงๆเนื่องจากพวกเราไม่สามารถเข้าไปในป่าแห่งนั้นได้”เอฟเวอร์ลีนโค้งคำนับให้พวกเขาทั้ง 2 คน

“อะไม่เป็๲อะไรหรอกคุณเอฟเวอร์ลีน แค่นี้ก็ขอบคุณพวกคุณมากแล้วพวกเราไม่อยากรบกวนพวกคุณไปมากกว่านี้หรอก”แคลร์โบกมือพร้อมกล่าวออกมาอย่างขอบคุณ

“ใช่แล้วละเดี๋ยวพวกเราจะรีบจัดการสัตว์ประหลาดให้เองไม่ต้องห่วงนะ”เฟย์กำหมัดของตัวเองแน่นและชู่ไปทางพวกเขา

“ขอบคุณพวกท่านจริงๆขอให้พวกท่านทั้ง 2 ปลอดภัยจากการเดินทางนะ”เอฟเวอร์ลีนโบกมือให้ทั้ง 2 คนจากนั้นทั้งคู่ก็ได้เริ่มเดินทางไปที่ป่าแห่งความมืด....