ตู้มมมมมม
ฟรึบบบบ~~~~
เปรี้ยงงงงงง
คลื่นนนน~~~
บรึมมมมมม
ข้าที่กำลังคิดอะไรเพลินๆด้านหน้าก็ปรากฏลูกไฟที่มีประกายสายฟ้าห่อหุ้มอยู่พุ่งเข้ามาทางที่ข้ายื่นอยู่ข้าจึงทำการหลบหลีกมัน แต่ราวกับว่ามีประกายของสายฟ้าแตกแขนงออกมาเป็หลายสายพุ่งออกมาจากลูกไฟข้าจึงปลดปล่อยพลังสร้างม่านลมปราณไว้ แล้วพยายามมองหาอะไรคือตัวต้นเหตุในการโจมตีข้าในครั้งนี้...
สิ่งที่ข้าเห็นดูแล้วมันออกจะถูกอกใจถูกใจสำหรับข้ายิ่งนัก มันมีขนาดใหญ่กว่าม้าปกติถึงสองเท่า มีปีกด้านหลังเหมือนนกและที่สำคัญมองๆดูแล้วท่าทางน่าเกรงขามแถมยังมีขนฟูๆที่หัวจนถึง่คอ...ถึงตรงลำตัวจะมีขนที่สั้นไปบ้างแต่ข้าคิดว่ามันคงจะนุ่มน่านอนอยู่ดี ข้าอดสงสัยไม่ได้จริงๆว่าเ้าตัวนี้มีโผล่มาในโลกใบนี้ได้เช่นไรเพราะที่นี่มันเป็เหมือนแนวจีนๆ แต่เ้าตัวนี้น่าจะอยู่ในจำพวกโลกเวทมนต์หรือในตำนานเทพกรีกมากกว่า!...
"เ้ามนุษย์ตัวจ่อย! เ้าเข้ามาทำอะไรในเขตของข้า!...."มันจับจ้องที่ร่างสตรีตัวเล็ก ที่สามารถต้านทานบอลสายฟ้าของมันได้โดยไม่มีร่องรอยาเ็แม้เพียงนิดด้วยความสงสัย.....
"........"
"เ้าตัวเล็ก! ข้าคุยกับเ้าอยู่เ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดรึ...."ตัวมันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะมองร่างเล็กอะไรนักหนา แต่ที่มันแปลกใจคือทำไมมันถึงยังยอมยืนรอพุดคุยดีๆกับสตรีนางนี้อีกทั้งภายในใจมันกู่ร้องเหมือนเตือนมันตลอดเวลาว่าอย่าทำให้นางโมโห ไม่เช่นนั้นชีวิตของมันจะมีจุดจบที่หาความสวยงามมิได้......
"เอ่อ...หาใช่ไม่...ข้าแค่อยากได้เ้าไปอยู่ด้วย?..."พอหลุดจากความคิดของตนเอง ข้าจึงตอบออกไปตามที่ตัวเองคิด
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ~~~~
"เ้าหัวเราะอะไรห๊ะ! ข้า้าอะไรก็แค่พูดออกไปเท่านั้น ข้ามีทางให้เ้าเลือกอยู่สองทาง...จะไปอยู่กับข้าดีๆหรือ...จะให้ข้าต้องใช้กำลังแต่ข้าไม่รับประกันชีวิตของเ้าหรอกนะ!...หึ..."ข้ากล่าวจบก็ปล่อยจิตสังหารและแรงกดดันระดับจุติเซียนออกมาเพื่อให้เ้าตัวตรงหน้าเลือกข้อแรกเพราะข้าไม่อยากทำร้ายมัน ข้าี้เีมารักษามันทีหลัง.....
"เอ่อ....ระ เราคุยกันดีๆก็ได้เนอะ..."ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมสัญชาตญาณถึงร้องเตือนตลอดเวลา! เพราะสตรีตัวเล็กนางนี้ที่ดูเหมือนบอบบางน่าถนุถนอมแต่กลับความเป็จริงนางน่ากลัวยิ่งนัก...เป็แค่เด็กแท้ๆกลับก้าวมาถึงระดับนี้ได้แล้ว ข้ากว่าจะหนีจากความโหดร้ายของอีกมิติมาที่นี่ได้แต่ต้องมาเจอกับตัวตนอะไรของที่นี่กัน! ข้าได้แต่โอดครวญในใจ
"ข้าจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว เ้า้าจะมาอยู่กับข้าหรือไม่...." ข้าจ้องตามันอย่างจริงจังที่แฝงแรงกดดันลงไป....
"ข้าจะตอบตกลง หากเ้าสัญญาว่าจะไม่เอาข้าไปทรมาณและจะไม่เอาข้าไปขายเมื่อเ้าเบื่อข้าแล้ว....." ที่มันพูดแบบนั้นเพราะมิติที่มันจากมาคนที่ทำพันธะสัญญาสามารถยกเลิกได้แล้วที่สำคัญพวกนั้นเห็นพวกมันเป็เพียงแค่อสูรทาสรับใช้เท่านั้น! และที่มันยอมสตรีตรงหน้าเพราะมันรู้ว่าตัวมันเองหาสู้สตรีนางนี้ได้ไม่!
"ข้าตกลง! เรามาทำพันธะสัญญากันเถอะ...."กล่าวจบข้าก็วาดอักขระแห่งพันธะสัญญาทันที ปรากฏวงอักขระสีทองแสดงถึงความ้าจะทำพันธะสัญญาของระหว่างทั้งสอง
"หยอดเลือกของเ้าลงไป..."
"ได้..."
วาร์ป วาร์ปปปปปป
"เรียบร้อยแล้ว...ต่อไปนี้เ้าจะมาเป็หนึ่งในครอบครัวของข้า แต่เ้าเป็ตัวอะไรในที่นี้กันแล้วเ้ามีนามว่าอันใด เ้าสามารถใช้ร่างมนุษย์ได้หรือไม่?....."
"ที่นี่เรียกข้าว่า 'ราชสีห์เมฆาอัศนี ' เป็สัตว์อสูรชั้นปกครองและข้าเป็เ้าถิ่นภายในเขตชั้นในของป่าหมื่นพฤกษาแห่งนี้ขอรับ ส่วนนามนั้นข้ามีขอรับแต่ข้าคิดว่าที่นี่คงไม่มีผู้ใดเข้าใจความหมาย ข้าอยากให้ท่านเป็คนตั้งให้ใหม่มากกว่าเพื่อเป็การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของข้าและข้าก็สามารถใช้ร่างมนุษย์ได้ขอรับ.."หลังจากกล่าวจบก็เปลี่ยนร่างเป็มนุษย์ทันที
"โอ้! ร่างมนุษย์ใช้ได้เลยนิ ถ้าเช่นนั้นข้าให้เ้าชื่อว่า 'จิ่นลี่ ' ที่แปลว่าพลังอำนาจที่แข็งแกร่ง เ้าชอบนามนี้หรือไม่?"
"ขอรับ!...ข้าชอบมัน"
"เช่นนั้นก็ดี...เรากลับบ้านกันเถอะแต่เ้าเข้าไปในมิติของข้าก่อนพอเข้าไปแล้วก็ทำการบ่มเพาะเลยก็ได้นะ ถ้าไม่เข้าใจอะไรให้เ้าถามฮุ่ยหลงกับจินเฟิ่งได้พวกเขาจะอะธิบายให้เ้าฟังเอง...ไปได้แล้ว"
"ขอรับ"
วาร์ปปปป~~~
"เฮ้อ...กลับจวนดีกว่าจะได้จัดของและพักผ่อนเตรียมตัวเดินทางในวันพรุ่ง....."จากนั้นชิงเซียนนางก็หายไปเหมือนดั่งสายลมที่พัดผ่านในอากาศ........
:รุ่งเช้าวันใหม่:
ภายในมิติ
ตอนนี้ข้าได้เข้ามาอยู่ภายในมิติเพราะลืมคุยเื่เดินทางกับจิ่นลี่ด้วย้าให้จิ่นลี่มาเป็พาหนะในการเดินทางให้แต่ไม่รู้ว่าเ้าตัวจะยอมหรือไม่...
"เอ่อ..จิ่นลี่ข้าต้องเดินทางไปชายแดนและ้าให้เ้าเปลี่ยนคืนร่างแล้วให้ข้าขี่ไปได้หรือไม่ ข้าไม่ชอบนั่งรถม้ามันไม่สบายตัวน่ะ..."ถึงนางจะบังคับได้แต่นางไม่อยากกระทำเช่นนั้นเพราะขนาดตัวนางยังไม่ชอบถูกผู้อื่นบังคับแล้วใครเขาจะชอบกัน?
"ได้ขอรับ..."ข้าตกลงอย่างไม่อิดออดเพราะั้แ่ข้ามาอยู่กับนาง นางไม่เคยใช้อะไรเขาเลย( จิ่นลี่อยู่แต่ในมิติเวลาจึงเร็วกว่าด้านนอกจึงทำให้จิ่นลี่รู้สึกว่าอยู่กับชิงเซียนนานแล้ว)จากนั้นมันก็เปลี่ยนเป็ร่างจริงตามที่นาง้า....
"เ้าเก็บปีกได้รึไม่ให้มันเล็กลงหน่อย แล้วรอข้าในนี้ก่อนเดี๋ยวข้าเรียกอีกทีเ้าค่อยออกไป ข้าขอไปบอกกับทางครอบครัวของข้าก่อนประเดี๋ยวจะใกันหมด!"
"ขอรับ"
วาร์ปปปปปป
ภายนอกมิติ
ข้าออกจากมิติและตรงไปหาครอบครัวทันที เพื่อจะบอกเื่ที่ข้าจะไม่นั่งรถม้าไปเพราะทุกคนต่างก็นั่งสัตว์อสูรของตนและม้ากันทั้งนั้นจะให้ข้านั่งรถม้าไปคนเดียวก็ดูกะไรอยู่และข้าก็ว่าจะเอาแหวนมิติให้พวกท่านพ่อด้วยข้าว่าจะให้พวกท่านนานแล้วแต่ติดนู้นนี่ไม่ได้ให้เสียทีเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องแบกอาวุธให้เกะกะขวางลูกตา....ฮิฮิ....
ตึก ตึก ตึก ตึก
พอข้าเดินมาถึงก็เห็นทุกคนกำลังคุยกันในห้องทำงานของท่านพ่อพอดี ข้าจึงเดินเข้าไปและพูดคุยในสิ่งที่้าและม้อบแหวนมิติให้ทุกคน...
ตอนแรกๆที่ทุกคนได้ฟังก็ใมากที่ข้าให้แหวนมิติแถมมีระดับสีม่วงซึ่งขนาดฮ่องเต้ของแคว้นยังมีใช้แค่สีส้มเท่านั้น แต่พวกเขาก็ไม่ถามอะไรมากเพราะพวกท่านคงเข้าใจว่าถ้าข้าพร้อมจะบอกก็จะบอกออกมาเองและเราก็คุยเื่ที่ข้าจะไม่ปิดบังเื่ข้าที่มีพลังอีกแล้วตอนแรกก็เป็ห่วงแต่พอคิดถึงระดับของข้าทุกคนจึงไม่กล่าวอันใดต่ออีก....
"ว่าแต่เ้าจะไม่นั่งรถม้าแล้วเ้าจะนั่งอะไรไป นั่งเ้าอาชาวิหควายุสัตว์อสูรของพี่ไปไหม?"ชิงหลง
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้ามีสัตว์อสูรให้นั่งไปแล้วเ้าค่ะ!"
"แล้วมันคือตัวอะไร มันแข็งแรงพอจะเดินทางไกลๆได้หรือไม่?"ชิงเทียนกล่าว
"พวกท่านไม่ต้องห่วง ไว้เดี๋ยวพวกท่านก็จะเห็นเอง...ฮิฮิ...."
"พ่อว่าเราไปกันเถอะ เราต้องไปรวมตัวกับท่านแม่ทัพใหญ่ที่ลานกว้างอีก...."
"ท่านพ่อ....ว่าแต่แม่ทัพใหญ่เป็ใครรึเ้าคะ?"
"เอ่อ....ไปแล้วเ้าจะรู้เองแต่เขาเป็คนรู้จักของเ้าแน่นอน"
"ก็ได้เ้าค่ะข้าไปดูเองก็ได้...เชอะ!..."กล่าวจบนางก็ออกไปทันที
ณ ลานกว้างรวมพล
ข้าออกมาก่อนคนอื่นๆและมารอพวกเขาที่บนหลังคาเรือนข้างๆลานกว้างรวมพลแล้วแต่ยังไม่ได้เข้าไปเพราะ้าสังเกตุราดราวเสียก่อน
เมื่อข้ามองดูสิ่งต่างๆรอบๆลานกว้างรวมพลอยู่นั้นจู่ๆเสียงที่เคยดังแซงแซจากผู้คนโดยรอบที่มาเพื่อคอยส่งและมาดูกองทัพที่จะไปชายแดนที่เคยดังกลับเงียบลงและปรากฏร่างบุรุษหน้าตาหล่อเหลาดุดันในตาแฝงไปด้วยความเ็า ผมที่เป็สีขาวประกายม่วงอมฟ้าอ่อนๆเช่นเดียวกับสีผมของข้า
บุรุษผู้นั้นนั่งอยู่บนหลังของพยัคฆ์สีขาวตัวใหญ่เท่าๆกับจิ่นลี่ของข้า และที่สำคัญเขาเป็คนที่ข้าคุ้นเคยเป็อย่างดี เขามาทำอันใดที่นี่กันข้าได้แต่สงสัยแต่ต้องเก็บความสงสัยไว้เพราะตอนนี้ครอบครัวของข้าได้มาถึงกันหมดแล้วและกำลังสนทนากับเขาคนนั้น ข้าจึงเข้าไปหาพวกเขาทันที
วาร์ปปปปป
"ท่านมาทำอะไรที่นี่พี่หลงเทียน?"ชิงเซียนหายตัวมาแล้วมาปรากฏตัวข้างๆหลงเทียน แต่เขากลับมองหน้านางแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนดั่งสงสัยอะไรบางอย่าง?
"เ้าไปทำอะไรมาเซียนน้อย ถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าเ้าได้หลอมรวมกับตัวตนอีกด้านได้แล้ว?..."หยางหลงเทียนถามด้วยความใ!
"เ้าค่ะ แล้วทำไมท่านต้องใด้วยเ้าคะ...ดูๆแล้วท่านน่าจะผ่านมาแล้วเช่นกันนิพลังปราณของท่านถึงเพิ่มมากขนาดนี้"
"แสดงว่าเ้าจำข้าได้แล้วใช่หรือไม่!..."หลงเทียนถามด้วยความคาดหวัง เพราะเขาจำทุกอย่างเกี่ยวกับนางได้หมดแล้ว!
"จำอะไรเ้าคะ ท่านก็เป็ศิษย์พี่ข้าอย่างไรเล่าเ้าค่ะ?"ข้าตอบเขาอย่างงงๆจำอะไรของท่านกัน แล้วไหนจะแววตาคาดหวังนั้นอีก...
"เปล่าไม่มีอันใด...."นางคงยังจำข้าไม่ได้สินะ แต่ข้าสัญญาข้าจะทำให้เ้าจำข้าให้ได้...ข้าอยากให้เ้าจำได้ว่าเราเคยรักกันมากเพียงใด ถึงแม้เ้าจะจำไม่ได้ข้าก็จะสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่เอง...ข้าสัญญา.....
"สรุปท่านมาทำอะไรที่นี่เ้าคะ?"
"ข้าเป็แม่ทัพใหญ่ในการไปชายแดนครั้งนี้...."หลงเทียนตอบสบายๆหาใส่ใจในสิ่งที่เขากล่าวไปไม่
"เอ๋??...."
"เอ๋อันใดของเ้ากัน! เ้าก็รู้ว่าข้ามีฐานะและยศศักดิ์อันใดยังจะมาทำเป็ใอีกรึ....หึ..."
"อ้อ!.ข้าลืมไปว่าท่านคือชินอ๋องหยางหลงเทียน!...."
"........"
"ห๊ะ!! ชินอ๋อง!"
@฿฿@#฿฿%&##@฿%% บลาๆๆๆๆๆๆ
2K
![[จบแล้ว]ฉันจะไม่ยอมเป็นบอสที่ต้องตายตอนต้นเรื่องเด็ดขาด !](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758290951_12175784.webp)
