[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

แอนเดอร์สันกวาดตามองรุ่นพี่ปี 4 พลังเวทย์ของทุกคนที่เป็นตัวแทนยังอยู่ที่ 380 - 390 ปี นับว่าเป็นจำนวนพลังเวทย์ที่สูงมากๆในวิทยาลัยแห่งนี้ 

“เอาล่ะ ตอนนี้เรามีคน 5 คน แต่ตัวแทนจะมีได้เพียงแค่ 2 คนและมีตัวสำรองแค่ 2 อีก 1 จะถูกคัดออก”

“เราต้องทำอย่างไรเหรอครับอาจารย์”

หนึ่งในตัวแทนได้สอบถามอาจารย์ เขาอยากรู้ว่าต้องทำอย่างไรเพื่อคัดเลือกตัวแทนใหม่ ทันใดนั้นหนึ่งในนักเรียนปี 4 ก็ได้ชี้หน้าแอนเดอร์สันด้วยท่าทางไม่พอใจ

“อาจารย์ ไม่ใช่ว่ามันใช้อำนาจตระกูลหรอกนะครับ แล้วที่พวกเราอุส่าซ้อมกันมา”

“เอาล่ะเงียบก่อน” อาจารย์ห้ามการพูดเอาไว้ ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นการพูดไม่รู้จบ

“นี่เป็นการตัดสินใจของผู้อำนวยการ ฉันไม่รู้หรอกว่ามีเบื้องหลังอะไรกันผู้อำนวยการแค่ต้องการเปลี่ยนตัวเท่านั้น”

“เหอะจะมีอะไรอีกนอกจากเส้นสาย” ชายคนเดิมพูดแซะแอนเดอร์สัน ทันใดนั้นมันก็พบเข้ากลับการเคลื่อนไหวที่แทบไม่สามารถตามทันได้

ตู้ม!

แอนเดอร์สันกระโดดเข้าไปเตะร่างของชายที่พูดมาก ท่ามกลางสายตาของปี 4 ทั้ง 3 คนที่กำลังเบิกตากว้าง เมื่อสัมผัสพลังเวทย์ของแอนเดอร์สันได้แบบเต็มตา

“อาจารย์ครับ เราน่าจะได้ตัวแทนครบแล้ว เหลือแค่ใครจะเป็นตัวจริง เราหาตัวจริงกันเถอะครับ”

แอนเดอร์สันพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทำเอานักเรียนปี 4 สั่นเทาด้วความกลัว  อาจารย์ที่ควบคุมการคัดเลือกถึงขั้นรีบพุ่งไปดูว่าชายที่ถูกแอนเดอร์สันเตะเมื่อครูเป็นอย่างไรบ้าง กระทั่งมาถึงจุดที่ชายถูกเตะนอนเหยียดร่าง เขาก็พบว่ากระดูกหน้าอกทั้งหมดถูกหักไปแล้วจากลูกเตะ

“ให้ตายสิ นำตัวเขาไปส่งห้องพยาบาล”

อาจารย์หันมองบุคลากรที่อยู่ข้างสนามเพื่อให้ย้ายนักเรียนที่บาดเจ็บไปยังห้องพยาบาล จากนั้นเขาก็กลับมาคัดเลือกตัวแทนที่จะได้เป็นตัวจริง

“เอาล่ะ ตัวแทนใช้วิธีง่ายๆก็แล้วกัน ใครชนะจนได้อันดับ 1 และ 2 เขาคนนั้นจะได้เป็นตัวแทน”

นักเรียนปี 4 หันมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าตัวเองจะต้องชิงอันดับ 2 มาให้ได้เพราะแอนเดอร์สันน่าจะขออันดับ 1 ไปแล้วจากพลังเวทย์ที่ห่างชั้นกัน ภายใต้การต่อสู้ที่เกิดขึ้นนี้เองนั้นแอนเดอร์สันก็เฝ้ารอไปเรื่อยๆกระทั่งเวลาผ่านไป 30 นาทีตัวแทนที่เป็นอันดับ  1 ก่อนหน้าก็ได้กลายเป็นอันดับ 2 หลังจากแอนเดอร์สันเข้ามาแทนที่

“เอาล่ะ ได้ตำแหน่งกันแล้วใช่ไหม การแข่งจะจัดขึ้นในอีก 10 วันต่อจากนี้ หวังว่าพวกเธอจะฝึกซ้อมและพักผ่อนกันอย่างเพียงพอ ส่วนรายชื่อฉันจะเป็นคนจัดส่งเอง”

อาจารย์เดินจากไปปล่อยให้ตัวแทนการต่อสู้ทีม 2 พูดคุยกัน แอนเดอร์สันจึงมองรุ่นพี่ปี 4 จากนั้นเขาก็พูดข้อเสนอของตนเองที่ต้องการในช่วงฝึกซ้อม

“รุ่นพี่ การต่อสู้ทีม 2 จะต้องฝึกกันเป็นคู่ใช่ไหม ผมขอแยกตัวออกมาก็แล้วกันเพราะผมไม่จำเป็นต้องฝึกแล้ว ระหว่างนี้รุ่นพี่ก็ฝึกกันไปเลยแล้วกัน”

“นายจะไม่ฝึกจริงเหรอ”

“จริงครับ เจอกันวันเดินทาง”

แม้มันจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง แอนเดอร์สันไม่มีเวลามาซ้อมเนื่องจากเขามีหลายอย่างจำเป็นต้องทำ หลังจากแยกกันแอนเดอร์สันก็ได้เดินทางกลับห้องพลางนำการ์ดเร่งการเรียนรู้ออกมาใช้งานเพื่อทำความเข้าใจเวทย์ธาตุที่ยังไม่เรียนรู้เวทย์ระดับ 8

“คงไม่จำเป็นต้องหน่วงเวทย์หรอกนะ”

แอนเดอร์สันมองเข้าไปในวงล้อสุ่ม หากเขาใช้ตั๋วซื้อเวทย์ระดับ 8 และ 9 จากระบบมาเก็บเอาไว้ใช้งาน เขาไม่จำเป็นต้องฝึกการหน่วงเวทย์เหมือนนักเวทย์ทุกๆคนที่บันทึกเวทย์ในความทรงจำเพื่อใช้ในยามฉุกเฉิน การที่เขาซื้อเวทย์จากระบบทำให้เขาเรียกใช้ตอนไหนก็ได้ขอเพียงมีมานาเพียงพอ ดังนั้นแอนเดอร์สันจึงจะนำเวลา 10 วันนี้มาศึกษาเวทย์ต่างๆให้ถึงระดับ 8 ต่อ เพื่อให้เขามีความรู้มากพอในการหลบเลี่ยงเวทย์ฝ่ายตรงข้าม

“ไฟก็แล้วกัน”

เวทย์ไฟภายในเวทย์ห้องสมุดโซโลม่อนถูกดึงออกมาอ่านจากนั้นแอนเดอร์สันก็ใช้งานการ์ดเร่งการเรียนรู้เพื่อที่เขาจะเข้าใจมันได้ง่ายยิ่งขึ้น ทันใดนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกอึ้งกับตัวเอง หลังจากพบว่าเขามีความสามารถในการทำความเข้าใจที่มากขึ้นกว่าเดิม

“หรือว่าจะเป็นเพราะพลังเวทย์ที่เพิ่มเป็น 600 ปี”

จากเดิมแอนเดอร์สันต้องใช้เวลา 1 ปีในการเรียนรู้เวทย์ระดับ 4 เขากลับใช้เวลาน้อยกว่านั้นครึ่งหนึ่ง หากเขาคำนวณไม่พลาดการ์ดเร่งการเรียนรู้คงจะทำให้เขาเรียนรู้เวทย์ระดับ 8 ได้ 2 ธาตุ ไม่ใช่ 1 ธาตุอีกต่อไป หลังจากรู้ว่า 10 วันของเขาสามารถเก็บเกี่ยวประโยชน์ได้มากกว่าเดิมแอนเดอร์สันจึงดำดิ่งไปกับการทำความเข้าใจเวทย์ไฟ

—--------------------------

“การคัดเลือกตัวแทนใหม่เป็นอย่างไรบ้าง”

ผู้อำนวยการหันไปถามอาจารย์ที่เดินเข้ามาพบ หลังจากได้รายชื่อตัวแทนการแข่งขันทีม 2 คู่ใหม่

“เรียบร้อยดีครับ แม้จะมีคนไม่พอใจพวกเขากลับปรับตัวได้ง่าย ยกเว้นแค่คนที่ถูกทำให้ออกจากการคัดเลือกทั้งที่การคัดเลือกไม่เริ่ม”

“ได้ข่าวว่าเขากระดูกหักทั่วร่างหนิ เท่านี้ก็น่าจะทำให้เขายอมแพ้ได้แล้ว อย่าบอกนะว่าเขาอ้างที่ตัวเองถูกลอบโจมตีในตอนที่ไม่ได้ตั้งตัว”

“ครับ ผมได้อธิบายให้เขาเข้าใจแล้ว แม้ตอนนี้จะโกรธ แต่อีกไม่นานเขาก็คงจะเข้าใจ”

“แล้วการฝึกเป็นยังไงบ้าง”

“แอนเดอร์สันเขาหายไป 5 วันปล่อยให้ตัวแทนฝึกซ้อมกับตัวสำรองเท่านั้น ”

“ไม่เป็นไร นักเรียนทั้ง 3 ให้เตรียมพร้อมเอาไว้ เพราะการแข่งขันรายการนี้จะเป็นที่จับตามองของภายนอก”

“มีอะไรหรือเปล่าครับผู้อำนวยการ” อาจารย์ที่เป็นผู้ควบคุมดูแลรายการแข่งขันรูปแบบทีมไม่ว่าจะเป็นทีม 2 ทีม 3 ทีม 5 และทีม 10 ขอให้ผู้อำนวยการอธิบายว่ามันจะเกิดขึ้นอะไร เนื่องจากเขาไม่ได้ตามข่าววิทยาลัยอื่น

“รายการแข่งขันทีม 2 ที่แอนเดอร์สันเข้าร่วม มีพี่ชายของเขาจากโดมินิคเข้าร่วมเช่นกัน นายพอจะรู้แล้วใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“ผมเข้าใจแล้วครับ” ไม่มีการอธิบายอีก อาจารย์ทำเพียงลาผู้อำนวยการเพื่อนำเรื่องนี้ไปบอกตัวแทนทั้ง 3 ที่กำลังฝึกซ้อม ในวันแข่งขันที่กำลังจะจัดขึ้น พวกเขาอาจจะได้รับอันตรายจนถึงชีวิต

—------------------------

“นายน้อย ชุดงานเลี้ยงพร้อมแล้ว ได้เวลาเดินทางกันแล้วครับ”

โรแลนมองไปยังชุดงานเลี้ยงที่พ่อบ้านเตรียมเอาไว้ให้แล้วฉีกยิ้มกว้างเดินไปยังรถที่จอดรออยู่หน้าบ้าน วันนี้เป็นวันแรกที่ตัวแทนนักกีฬาประจำแต่ละวิทยาลัยจะเดินทางไปรวมตัวกัน เพื่อใช้สนามของสหพันธ์ในการแข่งขัน สำหรับตัวแทนที่มาจากตระกูลใหญ่และตระกูลหลัก ไม่จำเป็นต้องเดินทางร่วมกันกับตัวแทนคนอื่นๆ พวกเขาสามารถเดินทางไปด้วยตัวเองได้เพราะจุดหมายอยู่ในสหพันธ์โคเวีย

“แอนเดอร์สัน เราใกล้จะได้เจอกันแล้วสินะ”

—--------------------------------

“เร็ว เร็ว เร็ว เดินให้เร็วกว่านี้ วันนี้เราจะต้องเดินทางกัน หากช้ากว่านี้ระวังเราจะได้ที่พักโทรมๆ เร็วเข้า”

การแข่งขันแม้จะจัดขึ้นเพียง 2 วันเท่านั้นวันเวลาที่ใช้ในช่วงการแข่งกลับยาวนานถึง 3 วัน วันแรกของการเดินทางไปรวมตัวกัน สหพันธ์ได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับนักเรียนทุกๆคนที่มีโอกาสจะได้เป็นคนของสหพันธ์เพื่อให้พวกเขาได้ทำความรู้จักกัน ส่วนอีก 2 วันต่อจากนั้นจะเป็นงานแข่งขัน ดังนั้นอาจารย์จึงกระตุ้นนักเรียนที่จะเข้าร่วมงานแข่งด้วยห้องพัก เพื่อให้ทุกคนกระตือรือร้น

“มันมาทำอะไรที่นี่กัน”

คิรัวผู้ที่เป็นตัวแทนการแข่งรายการถอนคำสาปแทนโจชัวที่ตายไป ได้มองจ้องไปยังแอนเดอร์สันที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม ยิ่งมันสัมผัสมานาที่ไหลทะลักออกมาจากร่างกายของแอนเดอร์สันยิ่งทำให้มันเหงื่อตกเพราะคิดว่าแอนเดอร์สันต้องการตำแหน่งตัวแทนของมัน ภายใต้การก้าวเดินของแอนเดอร์สันที่เข้าใกล้เรื่อยๆนั้น ส่งผลกระทบให้คิรัวหายใจใจช้าลงจากความกลัวที่กำลังเกาะกุมจิตใจ แม้มันจะเป็นผู้ถอนคำสาปและสามารถใช้คำสาปได้ แต่ตอนนี้แอนเดอร์สันกลายเป็นผู้ที่เหนือกว่ามัน และเหนือกว่าโจชัวที่ตายไปแล้ว

“ขึ้นรถเร็วเข้า!”

แอนเดอร์สันเดินผ่านคิรัวไปโดยไม่สนใจ เดิมทีเขาวางแผนเอาไว้ว่าจะแทนที่ตำแหน่งคิรัวเพื่อแสดงความน่ากลัวของคำสาป ในการดึงดูดขั้วอำนาจในการแข่งขัน

แต่ความคิดของเขาต้องพังลงเนื่องจากว่าทุกอย่างถูกกระชับให้เร็วยิ่งขึ้น ทุกอย่างที่วางแผนเอาไว้ล้วนเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด หลังจากที่ข่าวการรับนายน้อยกลับเข้าตระกูลสกอร์เปี้ยนส์กระจายออกไป แอนเดอร์สันที่คิดจะใช้การแข่งขันผู้ถอนคำสาปแสดงความสามารถกลับต้องเปลี่ยนแผนใหม่ทุกอย่างเพราะตอนนี้ขั้วอำนาจได้จับกันเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่เขาจะได้จากการแข่งมีเพียงเบาะแสตระกูลเฟียร์จากพี่ของเขาเท่านั้น

เมื่อใดก็ตามที่เขารู้ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด เขาจะเปลี่ยนบทใหม่ การวิ่งหนีไปเรื่อยๆในช่วงแรกมันจะถูกเปลี่ยนไปเป็นการวิ่งหาความตายภายใต้ความพยายามแทรกแซงพี่ชายคนอื่นๆให้ลงมือฆ่ากัน การจะเอาชนะพี่ของเขาที่มีกองกำลังมากมายนั้น ทางเดียวที่แอนเดอร์สันเห็นคือการแทรกแซง จนกว่าสงครามครั้งสุดท้ายจะมาถึง สิ่งที่เขาทำได้คือแทรกแซงให้พี่ของเขาฆ่ากันเอง เหมือนที่พี่ของเขาแทรกแซงพี่ 10 เพื่อฆ่าเขา

“งานเลี้ยงคืนนี้สินะ”

แอนเดอร์สันไม่ได้เตรียมตัวอะไรมากกับงานเลี้ยงที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้ เขาทำเพียงแค่รอดูว่าพี่ 10 และพี่ 6 ที่ให้จอร์จมาเป็นตัวแทนจะเตรียมอะไรเอาไว้ต้อนรับเขาบ้าง  แอนเดอร์สันมั่นใจคือสิ่งๆนั้นจะต้องเป็นการหักหน้าหรือไม่ก็การก่อกวนเพื่อยั่วโมโหเขาอย่างแน่นอน แอนเดอร์สันจึงฉีกยิ้มรอคอยให้ช่วงนั้นมาถึง

“เอาละ เรามาถึงกันแล้ว ลงจากรถเร็วเข้า  !”

อาจารย์นับร้อยที่พานักเรียนวิทยาลัยอาร์เดลมาแข่งขันพูดด้วยความยินดี หลังจากพวกเขามองเห็นสนามกว้างใหญ่ที่สหพันธ์ใช้ในการทดสอบเวทมนตร์ ที่แห่งนี้สามารถจุคนได้นับหมื่น มีห้องพักและสถานที่ต่างๆเตรียมเอาไว้ใช้สำหรับแข่งขันครบทุกกีฬา 

แอนเดอร์สันที่เดินลงมาจากรถเขาก็ได้กวาดตามองรอบๆ ปรากฎว่าพื้นที่ที่เขาอยู่มีลักษณะคล้ายกับสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ อย่างไรก็ตามอัฒจันทร์ของมันกลับต่างจากสนามฟุตบอลไปมากเนื่องจากว่าอัฒจันทร์เป็นตึงสูงหลายสิบตึกล้อมรอบสนามกว้างที่อยู่ใจกลางพื้นที่แห่งนี้เอาไว้ ภายในตึกที่เขาเห็นมีเก้าอี้มากมายเตรียมเอาไว้ให้ผู้คนได้นั่งมองการแข่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

“เร็วเข้า  เราจำเป็นต้องเลือกห้องพัก เดินตามอาจารย์เข้าไปในตึก  อย่าพยายามแตกแถว!”

แอนเดอร์สันมองเข้าไปในตึกสีฟ้า ที่ตอนนี้ได้ชักธงประจำวิทยาลัยอาร์เดล ทำให้เขารู้ว่ารอบๆสนามกลางแจ้งขนาดใหญ่ นักเรียนจากทั้ง 5 วิทยาลัยจะได้รับตึกของตัวเองในการพักผ่อนและเก็บตัวก่อนที่การแข่งจะเริ่มต้นขึ้น

“เอาล่ะ   หลังจากมื้อเที่ยงนี้ให้ทุกคนสวมใส่ชุดฝึกซ้อมเราจะลงไปยังสนามกลางกัน ไม่ใช่แค่เราเท่านั้น วิทยาลัยอื่นๆก็จะออกไปเช่นกัน อย่าลืม ใครก็ตามที่อยากเต้นรำ พวกเธอสามารถหาคู่เต้นรำได้จากช่วงบ่ายที่กำลังจะฝึกซ้อม”