เด็กๆ หลายคนที่เดินผ่านบ้านของโจวเถาเถา เมื่อได้กลิ่นเนื้อพวกเขาถึงกลับหยุดชะงักไปต่อกันไม่ได้
ซุนผอไหลมาตามหาลูกชายกลับพบว่าเขายืนอยู่ที่กำแพงของบ้านโจวเถาเถา หวางเอ้อเป่ายืนดมกลิ่นเนื้ออย่างเคลิบเคลิ้ม ซุนผอไหลเดินเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นมาแล้วดุว่า
“ทำไมมายืนดมกลิ่นอาหารบ้านคนอื่นเขาแบบนี้?”
“ท่านแม่..ข้าอยากกินเนื้อ” หวางเอ้อเป่าพูดกับมารดาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“กิน..กินๆ ..สักแต่จะกิน.. เ้านี่ช่างเหลวไหลไม่ต่างกับพ่อของเ้าเลย” ซุนผอไหลดุลูกพลางอุ้มเขากลับบ้าน
“เมียข้า..ข้าเห็นหวังเสี่ยวเตี๋ยขายขนมซานจาได้เงินมากมาย ทำไมเ้าไม่ให้นางสอนเ้าทำเล่า?”
หวังเฉียงถามอย่างระมัดระวังเห็นได้ชัดว่า
เกรงใจภรรยามิใช่น้อย
“สอนอะไร?” ซุนผอไหลจ้องเขม็งอย่างโกรธเคือง “ก็แค่ขนมซานจาใครๆ ก็รู้วิธีทำ..”
“เ้าทำเป็ด้วยหรือ?” หวังเฉียงตาเป็ประกาย
“ไม่ต้องห่วงหรอก”
****
เช้าวันรุ่งขึ้น
ภายในลานหลังบ้านที่ล้อมไปด้วยกำแพงอิฐ โจวเถาเถาเริ่มทำขนมซานจา นางไม่รู้ว่ามีคนแอบมองนางอยู่ที่มุมกำแพง
ซุนผอไหลกำลังดึงอิฐออกมาจากกำแพง นางกำลังยืนอยู่บนอิฐสองสามก้อนที่รองซ้อนกันไว้ นางชะเง้อมองไปที่ลานหลังบ้านนั้นราวกับเป็ดที่กำลังชูคอไปมา
“แม่ม่ายหวังผู้นี้..รู้วิธีทำขนมซานจาจริงด้วย..ดีมาก! ถ้าข้ารู้วิธีทำจะได้ทำขายแข่งกับเ้าเสียเลย!!”
“นางซุน..ทำไมเ้าถึงได้ดึงอิฐออกจากกำแพงบ้านผู้อื่น?”
ในขณะที่นางแอบดูอยู่นั้นพลันก็ได้ยินเสียงน่าเกรงขามของชายชราผู้หนึ่งพูดขึ้นมา
ทำให้ซุนผอไหลใถึงกลับตกลงมาก้นกระแทกพื้นอย่างจัง
“อู๋..ผู้เฒ่าอู๋..ขะ..ข้าเห็นว่ากำแพงบ้านของแม่ม่ายหวังสกปรก ข้าคิดจะ..จะทำความสะอาดให้นาง” ซุนผอไหลพูดแก้ตัวตะกุกตะกักเมื่อเห็นว่านางถูกจับได้
ชายชราที่ทุกคนพากันเรียกว่าผู้เฒ่าอู๋มีใบหน้าที่เคร่งขรึม จริงจัง แม้ว่าเขาจะมีผมเหลือน้อย แต่หนวดเคราสีเงินของเขากลับดูสง่างาม หลังที่เหยียดตรงแม้จะโก่งงอเล็กน้อยไปตามวัยหากกลับยังดูภูมิฐานน่านับถือ
“สกปรกหรือ?” ผู้เฒ่าอู๋เหลือบมองกำแพงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว “มีอะไรสกปรกกัน..ทำไมข้าถึงไม่เห็นเลย?”
“เอ้อ..อ่า..ไม่มี..ไม่สกปรก..” ซุนผอไหลหน้าเซียวด้วยความละอายแก่ใจ “ถ้าเช่นนั้น..ข้าขอกลับบ้านก่อน”
“กลับไปเร็วๆ เลย..ที่บ้านเ้าไม่มีงานทำหรืออย่างไร? จึงได้แต่คิดวิธีคดโกงแบบนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมปีที่ผ่านๆ มาบ้านเ้าถึงได้อดอยากอย่างนั้น” ผู้เฒ่าอู๋ดุไม่ไว้หน้านางซุนผอไหลเลยสักนิด
“มาแอบดูวิธีทำของคนอื่นเขาแบบนี้ อย่าให้ข้าเห็นอีกนะ!! ข้าจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้าน..ดูสิ.เขาจะจัดการกับบ้านเ้าอย่างไร?”
ซุนผอไหลค่อยๆ เดินถอยหลังไปทีละก้าวสองก้าว แล้วนางก็หันหลังรีบวิ่งหนีไปทันที” โชคร้ายจริงๆ ..ผู้เฒ่าอู๋ผู้นี้ทำไมถึงได้มาเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวนี้ได้นะ” อย่างไรก็ตามนางก็อดกระหยิ่มยิ้มย่องไม่ได้
“แต่ข้าเห็นวิธีทำหมดแล้ว..ทีนี้ข้าจะทำขายถูกกว่าเ้าครึ่งหนึ่ง ดูสิว่าใครจะขายดีกว่ากัน” หลังจากผู้เฒ่าอู๋ดุด่านางซุนผอไหลไปแล้ว เขาก็เดินไปที่ลานหลังบ้านของโจวเถาเถา เอ่ยปากเตือนนาง” หวังเสี่ยวเตี๋ย มีฝีมือดีก็จริงแต่อย่าได้ทำอะไรเปิดเผยเกินไปเกรงว่า กำแพงจะมีตา”
**********
351
