ซึ่งหลังจากเหตุการณ์วันนั้น เื่ที่มันคิดก็เกิดขึ้นจริง ๆ ไอ้อาร์ตยังคงใช้ลูกไม้เดิม ๆ คำโกหกเดิม ๆ โกหกอุ้มเพื่อไปหาความสุขจาก แคท น้องนักศึกษาฝึกงานคนเสียว ส่วนไอ้ยศก็...
“ซี้ดด...ดดดดด พี่ยศจ๋า ผัวจ๋าาา...าา กระแทกหอยเมียแรง ๆ แรงอีก อูยยย...ยยย ผัวคนนี้เอาเก่งกว่าไอ้ผัวมักมากคนนั้นของเมียอีก เมียจะเสร็จแล้ว”
“อูยยย...ยยย ของเมียก็ขมิบตอดของผัวจนจะขาดแล้ว หอยเมียดีอะไรขนาดนี้ ผัวจะ..ผัวจะ...อ๊ากกก...กกกก” ไอ้ยศร้องไม่ทันขาดคำ น้ำเงี่ยนสีขาวขุ่นก็พุ่งทะลักใส่โพรงมดลูกของอุ้มอย่างล้นทะลัก
เหตุการณ์เช่นนี้วนไปเวียนมาอยู่ราว ๆ สามสี่เดือน จนกระทั่งวันหนึ่งก็เกิดเื่ไม่คาดคิดขึ้น...
ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยการที่ แคท น้องนักศึกษาฝึกงานคนสวย ๆ หายไปดื้อ ๆ ไม่มาทำงาน ติดต่อไม่ได้ ก่อนจะตามมาด้วย อาร์ต กับอุ้ม ที่ขาดงานไปหลายวันเพราะไม่สบาย เวลานั้นไอ้ยศรู้สึกแปลกใจ และเป็ห่วงเพื่อนมาก มันจึงตัดสินใจไปเยี่ยมทั้งคู่ที่บ้าน ทว่า...พอไปถึง บ้านกลับปิดเงียบ
“เอ้า อะไรวะไหนว่าป่วย แล้วไหงไม่อยู่บ้าน” ไอ้ยศขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ก่อนที่มันจะตัดสินใจกดเบอร์โทรหาอาร์ต ซึ่งตอนนั้นมันก็ไม่แน่ใจหรอกว่า เพื่อนจะรับสายไหม
ตู๊ด.....ตู๊ด....ตู๊ด....ติ๊ด “ฮัล...โหล...อะ...ไอ้ยศเหรอ แคก แคก...”
“เออ กูเองเพื่อน มึงเป็ไงบ้าง เกิดอะไรขึ้น น้ำเสียงมึงดูแย่ฉิบหาย แล้วทำไมบ้านไม่มีใครอยู่เลยวะ ปิดเงียบยังกะป่าช้า มึงอยู่ไหนเนี่ย...” ไอ้ยศยิงคำถามใส่ อาร์ตเป็ชุด ส่วนอาร์ตนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเอ่ยปากบอกว่า...
'ตอนนี้มันย้ายมาอยู่หอพักแถวนี้ชั่วคราว ด้วยเหตุผลบางอย่าง'
ไอ้ยศเลยขอไปเจอเพื่อถามถึงเหตุผล
อาร์ตนิ่งไปอีกรอบก่อนจะบอกที่อยู่ให้
จากนั้นไอ้ยศก็รีบขับรถไปหา เมื่อไปถึงที่หมายมันใมาก เพราะหอพักที่ว่าดูแย่สุด ๆ นี่ยังไม่รวมถึงสภาพห้องพักของอาร์ตที่แย่ยิ่งกว่า ไอ้ยศรีบถามทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น อาร์ตในเวลานั้นมองหน้าเพื่อนรักของมัน ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาอาบสองแก้ม
“ไอ้ยศ...กู...กูกำลังจะตาย”
“ตาย!! มึงพูดเหี้ยไรเนี่ย ใครจะมาฆ่ามึง มึงไปทำอะไรมา”
“อี...อีนั้น อีนั้นมันทำกู ฮือ ๆ”
“อีนั้น? ใครวะ? ยะ...อย่าบอกนะว่าน้องแคท น้องแคททำอะไร”
“มะ...มันไม่ได้ทำผัวมันต่างหากที่ทำ อีเหี้ย อีดอก ฮือ ๆ ๆ” อาร์ตพูดไปร้องไห้ไป แถมยังโวยวายเสียงดังราวกับคนเสียสติ ซึ่งไอ้ยศงงเป็ไก่ตาแตก มันจับใจความได้แค่ น้องแคทมีผัวแล้ว และผัวเธอก็ทำอะไรสักอย่างกับอาร์ต แต่ทำร้ายร่างกายเหรอ? ตามหน้า ตามแขนก็ไม่แผลไม่มีรอยฟกช้ำ และถ้าทำร้ายร่างกายจริงทำไมอาร์ตไม่ไปแจ้งความ... จะมาหลบตัวอยู่ในหอโทรม ๆ แบบนี้ทำไม?
“ไอ้อาร์ตมึงตั้งสติหน่อยเพื่อน เล่ามาดี ๆ เกิดอะไรขึ้น แล้วอุ้มล่ะอุ้มไปไหน” ไอ้ยศพยายามเรียกเพื่อนให้ตั้งสติ ก่อนที่มันจะเอ่ยถามถึงอุ้ม
“อะ...อุ้ม อุ้มเหรอ....ฮือ ๆ ๆ อุ้มทิ้งกูไปแล้ว กูมันเหี้ย กูมันเลว กูสมควรตาย ฮือ ๆ ๆ” อาร์ตยังคงร้องไห้ฟูมฟายพูดจาไม่รู้เื่ ไอ้ยศจึงหมดปัญญาจะถามต่อ
“แม่ง เอาแต่ร้องไห้ แล้วกูจะรู้เื่ไหมเนี่ย สงสัยวันนี้คงต้องกลับ...หือ?” ไอ้ยศเกาหัวแกรก ด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะตัดสินใจกลับไปก่อน เพราะวันนี้คงถามอะไรอาร์ตไม่รู้เื่ แต่แล้วสายตาของมันก็เหลือบไปเห็นซองยา หลายซอง กับใบผลตรวจแพทย์ที่ยับยู่วางอยู่บนพื้นห้อง ไอ้ยศจึงก้มหยิบขึ้นมาอ่านดู ก่อนที่สองตาของมันจะเบิกโพลงด้วยความตื่นใสุดชีวิต
‘ผลตรวจเืของนาย ตะวันชัย HIV Positive’
“เืบวก!!! ไอ้อาร์ตนี่มึง....”
“ฮือ ๆ ๆ ใช่กูเป็เอดส์ ติดมาจากผัวอีดอกนั่นแหละ กูเป็คนเดียวไม่เท่าไหร่แต่นี่กูดันไปทำให้...”
“ไปทำให้...? มึงอย่าบอกนะว่า...”
“เพราะแบบนี้ไงอุ้มถึงรับไม่ได้ และทิ้งกูกลับต่างจังหวัดไปอยู่กับพ่อแม่ ฮือ ๆ ๆ ไอ้ยศกูกำลังจะตาย กูตายแน่” อาร์ตเอามือมากุมศีรษะก่อนจะร้องไห้หนักว่าเดิม ส่วนไอ้ยศยามนั้นยังอยู่ในอาการช็อกอย่างหนัก ใครจะไปคิดว่าเื่แบบนี้จะเกิดขึ้นได้ นี่ล่ะน่าเวรกรรมของการมักมากในกาม... จากนั้นไอ้ยศก็กลับออกมาจากห้องของอาร์ต
ซึ่งในคืนนั้นไอ้ยศแทบจะนอนไม่หลับเลยทีเดียว มันรู้สึกสงสารเพื่อนจับใจ ส่วนอุ้มเองยิ่งน่าสงสารหนักกว่าโดนผัวนอกใจไม่พอ แถมยังถูกผัวเอาโรคติดต่อมาให้อีก ซึ่งพอคิดแบบนี้ไอ้ยศก็รู้สึกโล่งอกมาก ที่มันไม่ได้ไปยุ่งกับแคทั้แ่แรก ไม่งั้นปานนี้มันคงติดโรคไปด้วยแน่ ๆ ...
แต่หลังจากนั้นอีกประมาณ 1 อาทิตย์
“เออ ๆ พักผ่อนนะยศ ่นี้เราคงทำงานหนักนั่นแหละ หายเมื่อไรค่อยมานะ” เสียงของแป้งฝ่ายบุคคลสาวเอ่ยขึ้น
“ครับ คุณแป้ง แคก แคก ๆ ขอบคุณมากไว้ผมหายดีเมื่อไรจะรีบกลับไปทำงานนะครับ” เสียงไอ้ยศเอ่ยตอบ ทว่า...เป็เสียงที่ฟังดูแย่มาก ๆ พอวางสายเสร็จไอ้ยศก็กินข้าว กินยา ก่อนจะนอนซมไปอีกสองสามวัน แต่อาการก็ไม่ดีขึ้นเลย แถมมันยังมีอาการคลื่นไส้ กับมีผื่นแดงขึ้นตามตัวอีก ไอ้ยศเห็นท่าไม่ดีจึงพาสังขารอันอ่อนล้าของตนเองไปโรงพยาบาลทันที
พอไปถึงพยาบาล ก็ตรวจนั้นตรวจนี้ตรวจเืตรวจทุกอย่างตามขั้นตอน ไอ้ยศก็นั่งรอไปเรื่อย ๆ รออยู่นาน นานจนมันเริ่มหงุดหงิด ก่อนที่หมอจะเรียกมันเข้าไปฟังผลตรวจ
“โห หมอครับ ทำไมนานจัง ตกลงผมเป็ไรเนี่ย กินยากี่วันถึงจะหาย ผมจะได้รีบกลับไปทำงาน่นี้เงินยิ่งไม่....”
“หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับคุณชัยยศ ดูจากผลตรวจเืแล้วดูเหมือนคุณจะ...ติดเชื้อเอชไอวี...”
ยังไม่ทัน ที่ไอ้ยศจะถามจบ หมอเ้าของไข้ก็พูดสวนขึ้นมาเสียก่อน
“โธ่ ผมก็นึกว่าเป็อะไร ที่แท้ก็เอชไอวี กินยาโรงบาลสองสามวันก็หะ....หาย...ชะ..”
“.....”
“เมื่อกี้....หมอว่า..ผมติดเชื้ออะไรนะครับ....”
“เอชไอวีครับ...คุณเป็เอดส์” แค่คำพูดสั้น ๆ ของหมอตรงหน้าไอ้ยศคำนั้น ก็ทำเอาโลกทั้งใบของมันพังทลายลงมาในพริบตา ไอ้ยศนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนที่สมองจะเริ่มปะติดปะต่อทุกอย่างเข้ากัน
ผัวอีแคทเป็เอดส์ ผัวเอาหอยอีแคท อีแคทมาแอบเล่นชู้กับไอ้อาร์ต ไอ้อาร์ตนอนกับอุ้ม และ...ไอ้ยศก็แอบเป็ชู้กับอุ้มอีกทอด...
เหล่านี้คือวงจรกามา และผู้รับผลของมัน
...
เวลาผ่านไป 1 ปี มีจดหมายจากกรุงเทพ ส่งมาที่สวนบ้านไร่จังหวัดเชียงใหม่
“จดหมายใครน่ะ ฝ้าย...” เสียงของนวลผู้เป็แม่เอ่ยถามลูกสาว
“ไม่รู้จ๊ะแม่ ไม่ได้เขียนชื่อไว้”
“แปลกจัง ที่กรุงเทพเราไม่มีญาติ หรือเพื่อนนี่ ลองเปิดอ่านดูเถอะ” เสียงของส้มซึ่งนั่งดูโทรทัศน์เอ่ยขึ้น เมื่อนั้น ฝ้ายจึงเดินไปนั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะฉีกซองจดหมายเปิดอ่าน
“ก่อนอื่นเลยยศ / พี่ ต้องขอโทษส้ม ฝ้าย แล้วก็แม่ ที่ทำอะไรระยำอัปรีย์ไปในตอนนั้น ตอนนี้ยศ / พี่ สำนึกผิดแล้ว ไม่ต้องยกโทษให้ก็ได้ แต่ได้โปรดเมตตาสงสารคนใกล้ตายด้วย ตอนนี้ ยศ / พี่ ป่วยหนักมาก เงินไม่เหลือแล้ว...ได้โปรดทำบุญทำทาน เมตตาสงสาร ยศ/ พี่ สักครั้งเถอะ...”
เป็จดหมายจากไอ้ยศที่ส่งมาขอเงินรักษาตัวมันนั้นเอง
ฝ้ายกับนวล นิ่งไปสักพัก ก่อนจดหมายฉบับนั้นจะถูกส้มดึงไปขย้ำทิ้ง และโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี
“จริงสิวันนี้แม่บอกจะพาส้ม กับฝ้ายไปชอปปิ้งที่ห้างในตัวเมืองนี่ ไปกันเลยไหม ส้มเริ่มหิวแล้วด้วย”
“อะ...อ๋อ จะ...จริงด้วยแม่ลืมไปได้ไงนะ ฝ้ายบอกว่าอยากจะได้ชุดใหม่ใช่ไหมลูก”
“ใช่จ้ะแม่ อาทิตย์หน้าฝ้ายจะเที่ยวกับเพื่อน แต่ยังไม่มีชุดสวย ๆ เลย”
“งั้นจะรออะไรล่ะไปกันเถอะ เดี๋ยวแม่เลือกให้เอง” พูดจบนวลก็กอดคอสองลูกสาว เดินออกไปนอกบ้านอย่างอารมณ์ดี ส่วนจดหมายจาก...ใครก็ไม่รู้ ฉบับนั้นก็กลายเป็แค่เศษกระดาษรอวันทิ้งอยู่ก้นถังขยะ...
เนี่ยล่ะหนา ที่เขาว่า กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมคืนสนอง เพราะชีวิตของไอ้ยศเต็มไปด้วยกามราคะ มันสร้างกรรมกับมารดากับพี่น้องยังไม่พอ ยังไปทำแม่เพื่อน ทำน้องสาวเพื่อน หรือ เมียเพื่อนก็ไม่เว้น สุดท้ายไอ้ยศจึงต้องทนทุกข์ทรมานกับโรคติดต่อทางเพศตราบจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต สิ้นใจตายไม่เท่าไหร่ แต่นี่ยังปราศจากญาติมิตรคนเหลียวแลเผาผีให้แม้แต่คนเดียว ช่างน่าสมเพชเวทนาโดยแท้จริง...
จบบริบูรณ์
2K
