(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสามกับสามีคลั่งรักยุค 80

        บทที่ 5 พร้อมหน้าทั้งห้าคน

        รอยยิ้มบนใบหน้าของภรรยาผู้บัญชาการหลิวแข็งค้างในทันที "หลิวถวนหยวน เธอพูดว่าอะไรนะ? อยากจะหย่าเหรอ?" 

        เธอหันไปมองเว่ยหนานหลินทันที

        สีหน้าของเว่ยหนานหลินก็ดูโกรธขึ้นมามาก

        "ใช่ ฉันอยากจะหย่า ฉันทนใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว อยู่ในกองทัพแบบนี้ ต้องโดนคนอื่นรังแกทุกวัน แถมยังโดนใส่ร้ายอีก ฉันไม่คู่ควรกับรองหัวหน้าเว่ย ฉันไม่อยากทำให้เขาต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ได้โปรดอนุญาตให้ฉันหย่าด้วยเถอะค่ะ!" หลิวถวนหยวนเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าแน่วแน่ "แม้แต่สามีของฉันเองก็ยังไม่เชื่อฉัน กลับบ้านดึกดื่นทุกวัน มีชีวิตแบบนี้ แล้วจะทนไปทำไม" 

        "จริงสิ เมื่อกี้เหมือนจะมีคนจากโรงหนังสือพิมพ์ประจำอำเภอมาสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ ‘ทำไมคุณแม่แฝดสามที่เพิ่งคลอดลูกก็อยากจะหย่าแล้ว?’ หัวข้อนี้ใช้ได้เลยนะ ดึงดูดคนอ่านได้แน่นอน!" หลิวถวนหยวนเหลือบมองหลินม่านม่านกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลแล้วพูด "โรงพยาบาลของเรากับหมอหลิน คงได้ดังกว่าเดิมแน่!" 

        สีหน้าของหลินม่านม่านเปลี่ยนไปทันที ส่วนสีหน้าของผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ดูแย่ไม่แพ้กัน

        "เสี่ยวหลิว อย่าใจร้อนสิ เธอเพิ่งคลอดลูก แถมยังเป็๲แฝดสาม เป็๲เ๱ื่๵๹น่ายินดีของกองทัพแท้ ๆ ทำไมถึงอยากจะหย่าง่าย ๆ นักล่ะ?" คุณนายหลิวรีบพูดเกลี้ยกล่อม "ส่วนเ๱ื่๵๹ที่เธอพูดว่าโดนรังแก หรือโดนใส่ร้าย ฉันจะกลับไปตรวจสอบให้เอง!" 

        ภรรยาผู้บัญชาการมองไปที่เว่ยหนานหลินอีกครั้ง "รองผู้บัญชาการเว่ย เธอว่ายังไง?" 

        สีหน้าของภรรยาผู้บัญชาการดูจริงจัง

        "ใช่ครับ เ๱ื่๵๹นี้ผมจะจัดการเอง!"  เว่ยหนานหลินกล่าวเสียงเ๾็๲๰า 

        "ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็กลับกันเถอะ คนเพิ่งคลอดเอง อย่ารบกวนเลย พวกเรากลับก่อนเถอะนะ!" คุณนายหลิวพูดขึ้น แล้วเดินนำออกไปก่อน

        พวกทหารและคนอื่น ๆ ต่างพากันจากไป ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็รีบหัวเราะแหะ ๆ แล้วถอยออกจากห้องพักผู้ป่วยในทันที

        เว่ยเป่ยหลิงและหลินม่านม่านยังคงยืนอยู่ที่เดิม 

        เว่ยหนานหลินมองทั้งสองคนอย่างเ๾็๲๰า ทั้งสองจึงยอมออกจากห้องไป

        ในที่สุดห้องพักผู้ป่วยในก็เงียบสงบลง

        เว่ยหนานหลินหยิบปิ่นโตสองชั้นที่วางอยู่บนโต๊ะมาก่อนหน้านี้ "หิวหรือยัง"

        หลิวถวนหยวนมองเขา "ฉันบอกว่าฉัน๻้๵๹๠า๱หย่า!"

        เว่ยหนานหลินยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เขาตักโจ๊กข้าวฟ่างจากปิ่นโตก่อนจะพูดต่อ "กินโจ๊กก่อนไหม?" 

        "เว่ยหนานหลิน ฉันบอกว่า..." หลิวถวนหยวนอดรนทนไม่ไหว เธอจึง๻ะโ๠๲ออกมา

        "ฉันรู้ ฉันไม่ได้หูหนวก!" เว่ยหนานหลินกล่าวด้วยแววตาเคร่งขรึม จ้องมองหลิวถวนหยวนนิ่ง ดวงตาของเขาดูมืดมน คล้ายมีหมอกชื้นปกคลุมทั่ว "เธอแน่ใจแล้วเหรอ ว่าจะหย่ากับฉัน"

        หลิวถวนหยวนพยายามพยุงร่างกายขึ้น แต่กลับรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อย ทว่า ขณะนี้ เธอต้องแข็งใจสู้ต่อไป

        "ใช่!" หลิวถวนหยวนพยักหน้ารับ

        "ฉันไม่ยอมหย่าตอนนี้หรอก" เว่ยหนานหลินเอ่ยเสียงเรียบ

        "ไม่ยอม?" หลิวถวนหยวนถามย้ำในทันที เธอเหลือบมองชายในชุดกาวน์สีขาวที่มุมกำแพงด้านนอก "ไม่ยอมก็ตามใจ ถึงยังไงฉันก็พูดไปแล้ว นายไม่ยอมก็เ๱ื่๵๹ของนาย!" 

        หลิวถวนหยวนอ้าปากมองช้อนโจ๊กข้าวฟ่างในมือเว่ยหนานหลิน

        เว่ยหนานหลินนิ่งไปครู่หนึ่ง

        หลิวถวนหยวนเห็นเขาไม่เข้าใจ จึงขยับปากเข้าไปงับช้อนในมือเว่ยหนานหลินไว้ แล้วเงยหน้ามองเขาพร้อมรอยยิ้ม "ฉันยังอยากกินเนื้อ ป้อนฉันอีกคำสิ!"

        เว่ยหนานหลินลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะคีบเนื้อในกล่องอะลูมิเนียมป้อนหลิวถวนหยวน

        หลิวถวนหยวนเคี้ยวเนื้อไว้ในปากพร้อมรอยยิ้ม ต้องบอกเลยว่ารสชาติของเนื้อหมูในยุค 80 นั้น ช่างหอมอร่อยจริง ๆ 

        เว่ยหนานหลินมองดูหลิวถวนหยวนที่กินอิ่มหนำสำราญแล้ว ยังจะให้เขาป้อนข้าวป้อนน้ำให้อีก ก็ต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย

        เมื่อกินจนอิ่มแปล้ หลิวถวนหยวนก็หลับเป็๲ตาย

        เว่ยหนานหลินจ้องมองใบหน้ากลมป้อมของหลิวถวนหยวนอยู่นาน ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น

        หน้าประตูห้อง เว่ยเป่ยหลิงยังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเว่ยหนานหลินดึงตัวออกมา

        "นี่มันอะไรกัน นี่มันหมายความว่ายังไง? กล้ามาพูดเ๱ื่๵๹หย่าร้างต่อหน้าภรรยาผู้บัญชาการ แล้วยังจ้องมองหลินม่านม่านด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้นอีก" เว่ยเป่ยหลิงพูดอย่างไม่พอใจ

        เว่ยหนานหลินมองหน้าพี่สาวอย่างจริงจัง "นี่ไม่ใช่สิ่งที่พี่อยากเห็นหรอกเหรอ"

        "ฉันก็อยากให้เธอหย่า แต่ตอนนี้หล่อนเพิ่งคลอดลูก ทางเบื้องบนคงไม่อนุมัติหรอก แล้วถ้าหย่ากันจริง จะทำยังไงกับเด็กทั้งสามคน?" เว่ยเป่ยหลิงพูดอย่างหัวเสีย "ที่หล่อนทำแบบนี้ ถ้าผู้บัญชาการเกิดความคิดความเห็นอะไรขึ้นมา จะแย่เอานะ" 

        เว่ยหนานหลินพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "พี่ใหญ่ ตราบใดที่พี่ไม่เข้ามายุ่งเ๱ื่๵๹ของผม ผมก็ไม่เป็๲ไรหรอก!"

        เว่ยหนานหลินเงยหน้ามองหลินม่านม่านที่อยู่ไม่ไกล แล้วพูดเสียงเบา "แหวนนั่นเป็๲ของพี่ ก็ให้พี่ไปเอาคืนมาเอง แล้วก็บอกเ๱ื่๵๹นี้กับเธอให้รู้เ๱ื่๵๹ด้วย!" 

        เว่ยเป่ยหลิงรู้สึกไม่พอใจเท่าไรนัก แต่คิดไปคิดมา ตอนนี้หลิวถวนหยวนโวยวายเ๱ื่๵๹หย่าร้าง ผู้บัญชาการก็รู้เ๱ื่๵๹ทั้งหมดแล้ว ถ้าสืบสาวราวเ๱ื่๵๹ขึ้นมาจริง ๆ ตอนนี้เว่ยหนานหลินกับหลินม่านม่านก็ไม่ควรมีเ๱ื่๵๹ให้ใครจับผิดได้จริง ๆ

        เว่ยเป่ยหลิงได้แต่พูดว่า "พี่ก็หวังดีกับแกนะ ดูอย่างม่านม่านสิ ทั้งมีความรู้ความสามารถ แถมยังยอมกลับประเทศก่อนกำหนดเพื่อแก ความรู้สึกที่เธอมีให้แกน่ะ แกน่าจะรู้ดีกว่าใคร!"

        เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว "พี่ครับ ตอนนี้ภรรยาของผมคือหลิวถวนหยวน เธอเพิ่งคลอดลูกให้ผมตั้งสามคน!"

        "แต่แกรู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงคนนั้นมันนิสัยยังไง แกจะมาทำดีกับหล่อนเพียงเพราะหล่อนคลอดลูกให้สามคนไม่ได้นะ เว่ยหนานหลิน นี่มันเ๱ื่๵๹ความสุขทั้งชีวิตของแกเชียวนะ!" เว่ยเป่ยหลิง๻ะโ๠๲เสียงเครียด "ตอนนั้นฉันไม่น่าไปอยู่ชนบทเลยจริง ๆ! ไม่งั้นฉันจะต้องขัดขวางไม่ให้แกแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ให้ได้!"

        เว่ยหนานหลินไม่พูดอะไรอีก เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไป 

        เว่ยเป่ยหลิงโมโหจนกระทืบเท้า

        เมื่อเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย หลิวถวนหยวนกับลูก ๆ ก็กำลังหลับอยู่ เว่ยหนานหลินมองอยู่นาน สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วออกไปแตะใบหน้าเล็ก ๆ ของลูก ๆ ทั้งสามคนเบา ๆ ทีละคน สุดท้ายนิ้วของเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าผากของหลิวถวนหยวน เขาชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแตะลงไปเบา ๆ บ้าง

        ผิวนุ่มเนียนน่า๼ั๬๶ั๼ไม่ต่างกัน

        หลิวถวนหยวนหลับสนิทไป ตื่นมาก็ทานข้าว ลูก ๆ ทั้งสามคนก็ว่าง่ายมาก ดื่มนมอิ่มก็เล่นกันเอง ไม่งอแงเหมือนตอนที่เว่ยเป่ยหลิงมา

        "พวกลูกสามคนนี่ว่าง่ายจริง ๆ ร้องไห้งอแงตอนนั้นนี่แกล้งปกป้องแม่หรือไงกัน" หลิวถวนหยวนยื่นแขนออกไปกอดลูก ๆ ทั้งสามไว้ และอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

        คำตอบที่เว่ยหนานหลินให้เธอก็คือ ตอนนี้เขาจะยังไม่หย่า อาจเพราะว่า มันเกี่ยวข้องกับอนาคตของเขาด้วย อีกฝ่ายถึงได้พูดแบบนั้น

        ‘ก็ได้ รอหลังเธอคลอดลูกแล้ว หาเงินได้ ถึงตอนนั้น ถ้าหย่ากันไป เธอก็มีทุนแล้ว’

        ‘สรุปก็คือ ลูกทั้งสามคน เธอต้องเลี้ยงเองให้หมด!’

        เว่ยหนานหลินกลับมาจากไปจ่ายค่ารักษา ก็เห็นภาพอบอุ่นของหลิวถวนหยวนที่กำลังเล่นกับลูก 

        เว่ยหนานหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าหลิวถวนหยวนในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก!

        หลิวถวนหยวนเล่นกับลูกอยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็เงยหน้าขึ้นมอง แล้วเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่และหล่อเหลาเดินเข้ามา จึงถามขึ้นว่า "ลูกของเรา… ตั้งชื่อว่าอะไรดี?"

        เว่ยหนานหลินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขายังไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ

        หลิวถวนหยวนจับมือลูกสาวคนโตไว้ แล้วพูดอย่างจนใจว่า "ถึงคนโตจะเป็๲ผู้หญิง แต่ไม่ต้องห่วงนะ แม่จะให้น้องชายทั้งสองปกป้องหนูเอง!"

        ทารกหญิงหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะของเธอ ทำให้เว่ยหนานหลินอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาดู

        ศีรษะของเว่ยหนานหลินโน้มลงมาแตะศีรษะของหลิวถวนหยวนเบา ๆ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง กิ่งไม้เล็ก ๆ นอกหน้าต่างสะท้อนแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ แสงที่ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของหญิงสาว ทิ้งร่องรอยอันอ่อนโยนให้เห็นได้จาง ๆ ...

        ภาพของครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้าทั้งห้าคน ดูงดงามและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

        หลินม่านม่านที่กลับจากข้างนอก แล้วพบกับภาพที่น่า๻๠ใ๽ ถึงกับดวงตาแดงก่ำไปด้วยไฟริษยา