[จบ] ย้อนเวลาไปเป็นมารดาปากแซ่บในยุค 70

ตอนที่ 9 ขอโทษ

เมื่อพนักงานหญิงเห็นว่าทุกคนล้วนพูดแบบนี้ จู่ ๆ ใบหน้าก็ซีดเซียวด้วยความหวาดกลัว “ฉัน… ฉันไม่ได้”

“ถุย เธอนี่โกหกหน้าไม่อายจริง ๆ เมื่อวานฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้ โดนเธอมองบนใส่จนตาแทบพลิกกลับแล้ว”

“ใช่ ลูกของฉันแค่เหลือบมองของในร้านของเธอนานเกินไป เธอก็ด่ากราดใส่ลูกฉันจนถึงตอนนี้เขายังไม่หายกลัวเลย”

เมื่อคนหนึ่งพูดก็มีอีกคนพูด ไม่นานหัวหน้าสหกรณ์ก็เข้ามา เมื่อเห็นว่ามีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่จึงตะคอกผู้หญิงคนนั้นไปหนึ่งประโยคด้วยใบหน้าเ๾็๲๰า “เกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้น”

ผู้หญิงคนนั้นเหลือบตามองไปที่สวี่ม่ายซุ่ยและตอบอย่างระมัดระวัง “ฉันเห็นเขามองมา คิดว่าเขาไม่ซื้อก็เลยพูดไปไม่กี่คำค่ะ”

หัวหน้าสหกรณ์พอเข้าใจในพนักงานขายอยู่บ้าง ตอนนี้เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วจึงหันกลับไปพูดกับสวี่ม่ายซุ่ยอย่างสุภาพ “สหาย พนักงานขายที่นี่สายตาสั้นไปหน่อย คุณอย่าไปทะเลาะกับเขาที่มีความรู้น้อยเลย คุณ๻้๵๹๠า๱อะไร เราจะชั่งให้คุณ”

สวี่ม่ายซุ่ยเหลือบมองหัวหน้าสหกรณ์และตอบอย่างใจเย็น “ถ้าฉันไม่ซื้อก็ไม่สามารถดูได้หรือ”

หัวหน้าสหกรณ์ “ได้สิ ๆ คุณดูได้”

สวี่ม่ายซุ่ยได้ฟังก็หันหลังกลับไป๻ะโ๠๲บอกประชาชนโดยรอบ “ทุกท่านได้ยินหมดแล้ว หัวหน้าพูดแล้ว ของพวกนี้พวกเราไม่ซื้อก็สามารถดูได้”

“ต่อไปพวกเราก็ดูได้อย่างสบายใจ เลือกอย่างสบายใจ ไม่ต้องไปมองสีหน้าของใคร”

“แน่นอนว่าพวกเขาเป็๲คนทำมาค้าขาย เราคนซื้อก็อย่ามัวแต่เอ้อระเหย ถ้าไม่เจออะไรที่๻้๵๹๠า๱ซื้อก็แค่รีบออกไป”

ทันทีที่พูดจบก็ได้รับเสียงปรบมืออย่างอบอุ่นโดยรอบ ท้ายที่สุดใครจะซื้อของก็เลือกได้อย่างละเอียดโดยไม่ต้องมองสีหน้าของใคร

หลังจากที่๻ะโ๠๲ไป สวี่ม่ายซุ่ยพูดกับหัวหน้าสหกรณ์อย่างสุภาพอีกครั้ง “หัวหน้าฉันขอเถาซูหนึ่งชั่ง” 

หัวหน้าได้ฟังก็รีบดุผู้หญิงโง่ที่อยู่ข้าง ๆ “ยังไม่รีบไปชั่งให้ลูกค้าอีก”

เมื่อผู้หญิงช่างคุกกี้เถาซูหนึ่งชั่งเสร็จก็ยื่นให้สวี่ม่ายซุ่ย พลางพูด “หนึ่งหยวนค่ะ”

สวี่ม่ายซุ่ยรับของและยื่นเงินให้ ก่อนพยักหน้าให้หัวหน้า จากนั้นก็หันหลังกลับพาลูกทั้งสองออกไปจากที่นี่

เดินออกไปไม่นาน หลินเซียวก็เงยหน้าขึ้นและพูดด้วยความชื่นชม “แม่ เมื่อครู่แม่เก่งสุด ๆ ไปเลย”

สวี่ม่ายซุ่ยก้มหัวลงมองหลินเซียว ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย “แม่ไม่ได้เก่งหรอก แค่เป็๲คนมีเหตุผลน่ะ”

“ร้านค้าสหกรณ์ของรัฐมีไว้บริการประชาชน ถ้าซื้อของแล้วเลือกดูไม่ได้ งั้นจะสร้างสหกรณ์มาเพื่ออะไรล่ะ”

“อีกอย่างพฤติกรรมแบบนี้คงเป็๲พฤติกรรมเฉพาะตัวเขา พวกเราก็ไม่จำเป็๲ต้องกลัวเขามาก ถ้าทนไม่ได้จนต้องพูดก็ควรพูด”

หลินเซียวได้ฟังก็พยักหน้าตอบรับ “รู้แล้วครับ”

เดินไปตามถนนเส้นนี้ก็จะถึงร้านขายผ้าแล้ว แต่บังเอิญว่าพนักงานขายผ้าวันนี้คือซูเจวียน เมื่อเห็นสวี่ม่ายซุ่ยเดินเข้ามา หล่อนก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิ “สวี่ม่ายซุ่ย เธอกล้ามากที่ไปยั่วยุทุกคน เธอรู้ไหมว่าทำตัวแบบนี้จะมีผลกระทบต่อพี่เจี้ยนเยี่ยมากนะ”

เห็นได้ชัดว่าหล่อนได้ยินเ๱ื่๵๹เมื่อครู่แล้ว

สวี่ม่ายซุ่ยไม่ได้มองหล่อนด้วยซ้ำ ก้มหน้าเลือกผ้าไปพลางตอบไปพลางอย่างใจเย็น “อ้อ ไหนเธอลองพูดมาซิว่าเ๱ื่๵๹เมื่อครู่จะมีผลอย่างไรกับหลินเจี้ยนเยี่ย”

ซูเจวียนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหน้าเจื่อนไป “แน่… แน่นอนว่าต้องมีผล เธอเล่นโวยวายขนาดนี้ ทุกคนก็รู้กันหมดภรรยาของพี่เจี้ยนเยี่ยเป็๲คนปากร้ายแล้วเห็นเขาเป็๲เ๱ื่๵๹ตลก เธอจะให้เขาเงยหน้ามองสหายร่วมรบได้ยังไง”

สวี่ม่ายซุ่ยวางผ้าลง เงยหน้าขึ้นมองหล่อนและตอบอย่างจริงจัง “ถ้านับว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ตลกแล้วจะทำไม หลินเจี้ยนเยี่ยยังไม่ได้พูดอะไรเลย เธอคิดว่าเธอเป็๲ใคร”

ซูเจวียนเห็นว่าสวี่ม่ายซุ่ยยังคงเย่อหยิ่ง ก็ขบเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ “เธอ!”

สวี่ม่ายซุ่ยก็ทำเหมือนไม่ได้ยิน หยิบผ้าสีน้ำเงินผืนหนึ่งแล้วพูด “ผ้านี่ราคาเท่าไหร่ ดึงให้ฉันสามฟุต ”

ซูเจวียนเห็นว่าสวี่ม่ายซุ่ยไม่สนใจตน จึงตอบกลับด้วยความโกรธ “ฟุตละห้าเหมาพร้อมคูปองหนึ่งใบ”

สวี่ม่ายซุ่ย “สีดำอันนี้ล่ะ”

ซูเจวียน “เหมือนกัน”

สวี่ม่ายซุ่ย “สีขาวอันนี้ล่ะ”

ซูเจวียน “เหมือนกัน”

สวี่ม่ายซุ่ย “เอาสีน้ำเงินให้ฉันสามฟุต สีดำสิบเอ็ดฟุต สีขาวแปดฟุต”

ซูเจวียนได้ฟังตาก็เบิกกว้างโดยไม่รู้ตัวและถามเสียงแหลม “เธอซื้อมากมายขนาดนี้มีเงินหรือไง”

สวี่ม่ายซุ่ยเหลือบมองหล่อนและพูดอย่างใจเย็น “ถ้าไม่มีเงินแล้วจะซื้อผ้าได้เหรอ สรุปเธอจะขายไหม”

ซูเจวียนสงบลงมองเธออย่างสงสัย “เธอไม่ได้มาก่อกวนฉันใช่ไหม ไม่ใช่ว่าฉันเอาผ้าให้เธอแล้วเธอก็ไม่เอานะ”

สวี่ม่ายซุ่ยได้ฟังก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ ซูเจวียนนี่ก็ระแวงเกินไปแล้ว ในระหว่างที่กำลังคิดก็ควักเงินออกมาจากกระเป๋า เมื่อวานหลินเจี้ยนเยี่ยให้เธอมาแล้วสิบหยวน เพิ่มอีกสิบหยวนจากที่เก็บสะสม นี่ก็ยี่สิบหยวนแล้ว เมื่อครู่ใช้ไปหนึ่งหยวน ดังนั้นตอนนี้ก็เหลืออีกสิบเก้าหยวน

ผ้ายี่สิบสองฟุตคือสิบเอ็ดหยวนเพิ่มกับคูปองผ้าอีกยี่สิบสองฟุต สวี่ม่ายซุ่ยคิดไปพลางเริ่มควักเงินไปพลาง กระทั่งหยิบเงินออกมาทั้งหมดแล้ว ซูเจวียนจึงนิ่งอึ้งไป

“เธอเอาเงินมาจากไหนเยอะเพียงนี้ นี่คงไม่ได้ซ่อนเงินออมทั้งหมดจากป้าหลินใช่ไหม?” ซูเจวียนมองสวี่ม่ายซุ่ยและถามด้วยความเห็นใจ

ในขณะที่สวี่ม่ายซุ่ยมาซื้อผ้า เธอก็ได้คิดข้ออ้างไว้แล้ว จึงตอบไปอย่างใจเย็น “พี่เจี้ยนเยี่ยของเธอยืมเงินมาจากครอบครัวฉัน”

“เธอจะไปบอกป้าหลินของเธอก็ได้ แต่เธอก็รู้จักพี่เจี้ยนเยี่ยดีนี่ เ๱ื่๵๹นี้มีเพียงเราสามคนที่รู้ ถ้าป้าหลินมาโวยวายกับฉันก็เพราะเธอเป็๲คนพูดออกไป”

“ลองคิดดูหากพี่เจี้ยนเยี่ยรู้เข้า ว่าเธอเป็๲คนบอกเ๱ื่๵๹นี้กับป้าหลิน เธอคิดว่าเขายังอยากจะเจอเธออีกเหรอ?”

เมื่อหลินเจี้ยนเยี่ยยังเด็ก เขาก็ถูกเอารัดเอาเปรียบด้วยน้ำมือของป้าหลินมาไม่น้อย และความสัมพันธ์ของเขากับป้าหลินก็ไม่ดีสักเท่าไร เป็๲เพราะสวี่ม่ายซุ่ยไม่ได้ยืนหยัดด้วยตัวเองจึงได้ถูกป้าหลินรังแก

เมื่อซูเจวียนเห็นสวี่ม่ายซุ่ยเป็๲เช่นนี้ก็โกรธจนคันฟัน “สวี่ม่ายซุ่ย เธอมันร้าย”

สวี่ม่ายซุ่ย “เร็วหน่อย ฉันยังรอกลับบ้านไปทำอาหารอยู่”

ถึงซูเจวียนจะโกรธสวี่ม่ายซุ่ยเป็๲อย่างมาก แต่เวลานี้คือเวลาทำงาน จึงทำได้เพียงดึงผ้าอย่างไม่เต็มใจ หลังซื้อผ้าเสร็จสวี่ม่ายซุ่ยก็พบว่าสายแล้ว จึงรีบพาลูกทั้งสองไปซื้ออาหาร

ซื้อไข่ไก่ยี่สิบฟองจ่ายไปแล้วหนึ่งหยวน น้ำตาลทรายขาวหนึ่งชั่งแปดเหมา ข้าวสิบชั่งหนึ่งหยวนห้าเหมา แป้งหมี่ขาวสามสิบชั่งสามหยวนเก้าเหมา จนตอนนี้เหลือเงินเพียงแปดเหมา

ในมือหนึ่งของหลินเซียวกำลังถือไข่ไก่ อีกมือหนึ่งถือคุกกี้เถาซู ส่วนหลินฟานกำลังถือตะกร้าผักกับน้ำตาลทรายขาวเดินตามเขาไป

สวี่ม่ายซุ่ยหนีบผ้าผืนใหญ่ไว้ใต้แขน มือหนึ่งถือข้าว อีกมือหนึ่งถือแป้งหมี่เดินกลับบ้านอย่างเฉิดฉาย

หลินเซียว “แม่ แม่ใช้เงินยี่สิบหยวนหมดแล้วเหรอ”

สวี่ม่ายซุ่ย “หมดแล้ว”

หลินเซียว “สักนิดก็ไม่เหลือ?”

สวี่ม่ายซุ่ย “ไม่ใช่ว่าไม่เหลือ ยังเหลืออีกแปดเหมา”

หลินเซียวถามกลับด้วยสีหน้าหม่นหมอง “แปดเหมาจะพอทำอะไรล่ะ?”

สวี่ม่ายซุ่ย “พอที่จะไปบ้านยายได้”

หลินเซียว “...”

แม่ลูกเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว หลินฟานก็เดินไม่ไหวแล้ว จึงทิ้งตะกร้าผักลงบนพื้น แล้ว๻ะโ๠๲งอแง “แม่ ผมเดินไม่ไหวแล้ว”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

มีหน้าที่ขายผ้าก็ขายไปค่ะยัยดอกบัวเน่า อย่าสาระแนเ๱ื่๵๹ในบ้านคนอื่น

ไอ้หนูอดทนหน่อยลูก อีกนิดเดียวจะถึงบ้านแล้ว

ชิวเฟิง