“แม็กเซ็น...ช่วยฉันด้วยค่ะ...ช่วยฉันด้วย”
หญิงสาวยังร่ำร้องและยิ่งเสียงของเธอดังมากเท่าไหร่ก็เหมือนร่างกายของเธอจะดูดดึงและบีบรัดแก่นกายของเขามากเท่านั้นชายหนุ่มรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขายับยั้งตัวเองไม่ได้และความบอบบางที่รัดรึงตัวเขาก็ทำให้ความอดกลั้นใกล้สิ้นสุดอาจจะเร็วเกินไปแต่ก็ยังมีเวลาพอให้เขาปลอบประโลมหญิงสาวด้วยการแทรกปลายลิ้นเข้าไปในกลีบปากนุ่มเธอรับมันเอาไว้ไล้ลิ้นตอบและเม้มริมฝีปากล่างของเขาเมื่อความเ็ปมากขึ้นเรื่อย ๆ
“แม็กเซ็น...อา...อูว...”
“มีน่า...มันคับเหลือเกินผมกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว...พระเ้า”
แม็กเซ็นกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่ตอนนี้เธอหลับตาเหมือนไม่อยากรับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชายหนุ่มเร่งรัวจังหวะ ความเป็ชายใหญ่โตและแข็งแกร่งเสียดสีอยู่ในตัวเธอทำลายบางสิ่งที่ผู้หญิงหวงแหน แต่...เธอจะรู้สึกตัวหรือไม่เธอจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าได้สูญเสียอะไรไปแล้วมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้สึกขณะการโจนจ้วงเข้าไปลึกสุดลึกทำให้ทุกส่วนของเขาแข็งเกร็งไม่อาจหยุดได้อีกแล้ว แม็กเซ็นควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองที่ต่างคนต่างไม่ได้ขีดคั่นมันเอาไว้ กระทั่งถึงวินาทีสุดท้ายที่ตัวเขาแตกะเิ
“อ๊า!!”มีนาร้องออกมาก่อนที่ร่างกายของเธอจะขมวดเกร็งตามเขาและอ่อนระทวยลงในเวลาไม่ถึงนาทีแม็กเซ็นยังคงฝังลิ้นร้อนไว้ในปากเล็ก ไม่ยอมถอนใบหน้าออก ยังคงดูดซับความหอมหวานเหมือนลูกพีชสดฉ่ำเขาทำราวกับเสียดายขณะก่ายกอดร่างแน่งน้อยเปลือยเปล่า ต่างคนต่างหอบหายใจหนักชายหนุ่มรับรู้ถึงกระแสธารแห่งความอบอุ่นที่ทะลักออกจากตัวเขาไหลเวียนอยู่ในตัวเธออาบเอิบความแข็งแกร่งที่ยังไม่ยอมอ่อนไหวซึ่งยังฝังอยู่ในตัวเธอ
“มีน่า”แม็กเซ็นกระซิบเรียกหญิงสาวแต่ดูเหมือนเธอแทบไม่รับรู้อะไรนอกจากหลับพับไปและบนใบหน้าแสนสวยชื้นด้วยคราบเหงื่อที่เกาะอยู่บนเรือนผม
เขายังไม่ยอมผละออกจากร่างเล็กฝังตัวตนที่จมมิดอยู่ในนั้น กอดเธอและนิ่งมองหญิงสาวชาวเอเชียที่เขาไม่เคยรู้จักด้วยความรู้สึกมากมายเกินกว่าจะกลั่นมันออกมาเป็คำพูดได้ในตอนนี้
มีนาเป็ผู้หญิงที่สวยมากใบหน้าของเธอหมดจดและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาดแม้ในเวลาหลับ แต่สิ่งที่ยังติดค้างในใจของเขาก็มีมากมายไม่ต่างจากความตะลึงพรึงเพริดต่อความงามนั้น
ทำไมเธอดื่มเหล้าจนเมามายสภาพของเธอตอนที่เขาไปพบไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงชอบเที่ยวกลางคืนและรักสนุกเขาเผลอลืมตัวไปกับการยวนยั่วของเธอก็เพราะคิดว่ามีนาอาจไม่ถือสาเหมือนผีเสื้อราตรีทั่วไปแต่ผิดคาด...เธอยังเป็สาวบริสุทธิ์และมันก็ฉุดความเชื่อมั่นในตัวเองของเขาลงกว่าครึ่ง แม็กเซ็นถอนหายใจเขาคิดเื่เดิมซ้ำมาซ้ำไปกระทั่งเปลือกตาคู่นั้นหรี่ลงและปิดสนิทในที่สุด
บทที่ 4
“มีน...นี่เธอกลับมาแล้วเหรอ...โอ๊ย! คุณพระคุณเ้า เธอไปไหนมาฉันตามหาทั้งบาร์ให้ควั่กเลยนะเมื่อคืน พวกบอดี้การ์ดในบาร์ก็ช่วยกันหาฉันเป็ห่วงเธอแทบแย่”
ปูนิ่มร้องออกมาด้วยความดีใจทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทของเธอเปิดประตูเข้ามาภายในห้องพักแบบสองห้องนอนของอพาร์ตเม้นท์ซึ่งตั้งอยู่ในย่านที่พักของเขตนอร์ธฮอลลีวูดตอนเช้าตรู่ เธอวิ่งเข้าไปหาและดึงมือของมีนาซึ่งยังอยู่ในอาการอิดโรยมากุมไว้ปูนิ่มแทบไม่สังเกตเห็นเลยว่ามีความผิดปกติอะไรเกิดขึ้นบ้างกับเพื่อนของเธอ
“ว่าไงล่ะบอกฉันได้มั้ยว่าเมื่อคืนเธอไปอยู่ไหนมา”
“ฉัน...เอ้อ...นอนหลับอยู่บนฟุตบาธ”
“ห๊า! ว่าไงนะเธอเมาขนาดไปนอนหลับอยู่ข้างถนนอย่างนั้นหรือ ตายละ แล้วนี่เพิ่งรู้สึกตัวใช่มั้ยฉันบอกเธอแล้วมีน ว่าอย่าดื่มเข้าไปมาก โชคดีนะที่ไม่มีใครหิ้วปีกเธอไปไม่อย่างนั้นล่ะเื่ใหญ่แน่”
คำพูดของปูนิ่มทำให้ใบหน้าของมีนาซีดลงในทันใดหญิงสาวซึ่งยังอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูกุหลาบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากมือเท้าเย็นเฉียบหากก็พยายามรักษาอาการให้เป็ปกติไว้ไม่ให้เพื่อนจับสังเกตได้
“เอ้อ...มีนจ๊ะเธอกลับมาได้อย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเลยนะ”
มีนาย่นคิ้ว“อาบน้ำแต่งตัว?”
“อ้าว!...นี่มีนจำไม่ได้หรือว่าวันนี้ต้องไปเริ่มงานเลขาที่บริษัทไพรเมอร์ รีคอน ชิพมีนเป็คนบอกปูนิ่มเองนะเมื่อวานนี้”
ดวงตาคู่สวยบนใบหน้างามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยความสำนึกได้แล่นวาบเข้ามาท่ามกลางความสับสนใจชั่วขณะ ใช่แล้ววันนี้เธอต้องไปเริ่มงานกับบริษัทที่ตอบรับเธอเป็ที่แรกั้แ่มาถึงลอสแองเจลิส และหญิงสาวก็เต็มใจจะรับตำแหน่งเลขาซึ่งเป็งานที่ตรงกับสายการเรียนที่จบมามีนาพยักหน้ารับรู้หงึก ๆ
“จ้ะ...ปูถ้าอย่างนั้นฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ”
เธอบอกเพื่อนสนิทก่อนพาร่างกายที่ยังอ่อนเปลี้ยกลับเข้าไปในห้องของตัวเองปิดประตูลงและสะอื้นไห้ออกมาโดยพยายามไม่ให้เสียงลอดออกมาจากริมฝีปาก
1K
