ในความสลัวรางของห้องทำให้เห็นว่าที่ข้อมือข้างขวาของโจวซิงเฉิงมีแสงสีแดงแกมม่วงอ่อนๆสว่างเรื่อเื่ออกมาเขาเองถึงกับดวงตาเบิกโพลงเพราะไม่คิดว่าปานแดงรูปจันทร์เสี้ยวจะติดตามเขามาที่นี่ด้วย
เมื่อก่อนตอนที่เป็เด็กเขาเคยถามผู้เป็ปู่เกี่ยวกับปานแดงรูปจันทร์เสี้ยวนี้คำตอบที่ได้ก็คือในตระกูลโจวคนที่จะมีปานแดงรูปจันทร์เสี้ยวนี้ได้จะต้องเป็ผู้ที่ถูกเลือกเท่านั้นแต่ปู่ก็ไม่เคยบอกว่าผู้ที่ถูกเลือกนั้นคือถูกเลือกไปเพื่อทำอะไรและตลอดชีวิตสามสิบห้าปีของเขามันก็ไม่ได้เกิดเื่อัศจรรย์อะไรขึ้นไม่เหมือนกับที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้
ตอนนี้ร่างกายของเขาร้อนไปทั้งสรรพางค์กายเมื่อไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรชายหนุ่มจึงได้เอื้อมมืออีกข้างออกไปแตะดูเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว
วูบบบ!!! ฟุบ!!!
จู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในช่องทางอันเวิ้งว้างและไม่นานความรู้สึกวูบโหวงก็เกิดขึ้น แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นมันก็หายไปพร้อมกับตัวของเขาที่มาปรากฎยังสถานที่แห่งหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก
ท่าทางการนั่งของเขานั้นช่างน่าสมเพชและน่าเวทนาในเวลาเดียวกันยิ่งไม่มีไม้เท้าช่วยค้ำยันด้วยแล้วก็ยิ่งทำให้ลุกขึ้นยืนไม่ได้เลยดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะคลานลากสังขารของตัวเองไปยังบ่อน้ำเพราะรู้สึกกระหายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ใช้เวลาอยู่สักพักชายหนุ่มก็คลานไปถึงบ่อน้ำเขาใช้กำลังแขนที่มีอยู่หมุนคันชักรอกปล่อยให้ถังน้ำที่มีเชือกป่านมัดดิ่งลงสู่ผืนน้ำข้างล่างบ่อที่กะด้วยสายตาผิวน้ำน่าจะลึกลงไปราวสามเมตรจากนั้นเขาก็ชักรอกขึ้นมา
อึก!! อึก!!อึก!!
เขาดื่มน้ำอย่างหิวกระหายกว่าจะรู้ตัวอีกทีน้ำถังนั้นก็หมดไปแล้วชายหนุ่มไม่เคยรู้สึกว่าการดื่มน้ำมันจะอร่อยแบบนี้มาก่อนเขาถึงกับเผลอแสดงสีหน้าแห่งความพึงพอใจออกมาพร้อมกับลูบท้องของตัวเองอย่างสบายใจและก็พิงร่างกายอันอ่อนล้าอยู่กับขอบบ่อตรงนั้น
ไม่รู้ว่าเป็เวลานานเท่าไหร่ที่เขาผล็อยหลับไปตื่นมาอีกทีก็ลุกขึ้นด้วยความเคยชินของคนปกติ แต่ก็ต้องข่มกลั้นความเ็ปเอาไว้
ทว่าก็ยังมีสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจยิ่งกว่า“หืม ยืนได้แล้วนี่” จากนั้นก็ลองหยิกที่ขาข้างที่พิการ มันมีความรู้สึกจริงๆโจวซิงเฉินยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความหวัง
ชายหนุ่มยกขาข้างซ้ายขึ้นซึ่งมันก็สามารถยกขึ้นได้จริงๆสายตาของเขาที่มองไปยังบ่อน้ำนั้นเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งขึ้นจึงะโขาเดียวกลับไปที่บ่อน้ำซึ่งก็ะโเพียงครั้งสองครั้งเท่านั้นก็ถึง
จากนั้นก็ตักน้ำขึ้นมาจากบ่ออีกครึ่งถังดื่มน้ำลงไปอีกจนหมดแล้วก็ะโขาเดียวไปที่กระท่อมดินมุงด้วยฟางข้าว
ด้านในมีห้องนอนที่มีเตียงเตาหนึ่งห้องห้องโถงเล็กหนึ่งห้อง ต่อมาก็เป็ห้องครัวที่มีของใช้วัสดุอุปกรณ์ทุกอย่างครบยกเว้นวัตถุดิบและเครื่องปรุงพอเดินออกจากห้องครัวออกไปจากตัวบ้านดินอีกหน่อยก็เห็นห้องที่มุงด้วยฟางแบบเพิงหมาแหงนประตูแรกเปิดเข้าไปก็เป็ห้องน้ำเปิดไปอีกประตูก็เป็ห้องเก็บอุปกรณ์ทำสวนที่ค่อนข้างทันสมัย
“มีห่อเมล็ดพันธุ์ผักและพืชอีกหลายชนิดเลยแสดงว่า้าให้ฉันปลูกพวกมันในพื้นที่แห่งนี้สินะก็ได้งั้นก็มาลองดูกันสักตั้ง”ว่าแล้วเขาก็เลือกหยิบห่อที่เขียนเอาไว้ด้วยภาษาจีนตัวย่อแบบยุคปัจจุบันเขาหยิบห่อเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวปลีและเมล็ดพันธุ์ข้าวไฮบริดซูปเปอร์ไรซ์ที่ถูกพัฒนาสายพันธุ์ขึ้นมาเมื่อไม่นานและเขาก็ไม่ลืมที่จะหยิบห่อเมล็ดพันธุ์ไม้ยืนต้นอย่างต้นสนและไม้ฮวงหัวลี่มาด้วย
มือข้างหนึ่งถือจอบมือข้างหนึ่งถือห่อเมล็ดพันธุ์ที่เขา้าจะทดสอบและสถานที่ที่เขาะโขาเดียวไปนั้นก็เลือกที่ไม่ไกลจากบ่อน้ำเท่าไหร่นักจะได้สะดวกตักน้ำไปรดนั่นเอง
ลูกผู้ชายอย่างเขาลำบากมาั้แ่เด็กดังนั้นเื่การทำงานพวกนี้เขาจึงมีความถนัดในระดับหนึ่งเพราะเคยช่วยปู่กับย่าทำงาน
สิ่งแรกที่เขาทำก็คือแปลงปลูกผักกาดขาวปลีเขาไม่ได้ทำแปลงใหญ่โตเพราะเมล็ดภายในห่อกระดาษนั้นมีไม่ถึงยี่สิบเมล็ดด้วยซ้ำ ต่อมาก็เป็แปลงปลูกข้าวซึ่งมีเมล็ดเพียงสองกำมือเท่านั้น
สาละวนกับงานสวนอยู่เกือบห้าชั่วโมงทุกอย่างก็เสร็จลงจากนั้นก็ตักน้ำไปรดพวกมัน
ขณะที่เขานั่งพักให้หายเหนื่อยพร้อมกับดื่มน้ำจากบ่อน้ำไปด้วยชายหนุ่มก็ได้เห็นสิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้น ต้นกล้าค่อยๆงอกเงยขึ้นมาจากนั้นก็เริ่มมียอดอ่อนแล้วก็เริ่มเห็นใบเลี้ยงแล้วก็ค่อยๆเติบโต
ตอนนี้โจวซิงเฉิงที่เคยเก็บอาการเก่งนั้นไม่มีอีกต่อไปแล้วเหลือเพียงโจวซิงเฉิงที่ตื่นเต้นไปกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในพื้นที่ลึกลับแห่งนี้
จากการกะเวลาโดยประมาณราวหนึ่งชั่วโมงข้าวสายพันธ์ไฮปริดที่มีชื่อเรียกว่าซูปเปอร์ไรซ์ก็พร้อมเก็บเกี่ยวแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงผักกาดขาวปลีที่ยามนี้พร้อมเก็บเกี่ยวแล้วเช่นกันพวกมันหัวอวบใหญ่งามมากน่าจะมีน้ำหนักต่อหัวไม่ต่ำกว่าห้าชั่งเป็อย่างต่ำดีนะที่เขาหยอดเมล็ดพวกมันห่างกันพอสมควร
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดีกับข้าวเขาก็เห็นว่ามีเครื่องนวดข้าวและเครื่องสีข้าวที่ใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์โผล่มาอย่างน่าอัศจรรย์แบบนี้ก็ได้เหรอแต่ช่างเถอะเขาน่าจะได้เจอความอัศจรรย์อีกมากนับจากนี้
ชายหนุ่มเดินไปหักกิ่งสนที่ใหญ่เท่าแขนออกมาเพื่อใช้ค้ำยันเวลาเดินเพราะตอนนี้ขาของเขามีอาการดีขึ้นมากแล้วนั่นเอง ตอนนี้ต้นสนกับต้นฮวงหัวลี่สูงเกือบเจ็ดเมตรและก็มีขนาดเท่ากับหนึ่งคนโอบเลยไม่เพียงเท่านั้นพวกมันเริ่มผลิดอกออกผลแล้ว คาดว่าเขาจะได้เก็บเมล็ดพันธุ์ของพวกมันเพื่อนำไปขยายพันธุ์ต่อในอีกไม่นานนี้เพราะพื้นที่ที่เป็ทุ่งหญ้ารอบกระท่อมนั้นสุดลูกหูลูกตาทีเดียว
เดินกลับไปที่ห้องเก็บของอีกครั้ง พร้อมกับนำเอาตะกร้าสานมาห้าใบที่ต้องนำมาเยอะขนาดนี้นั้นเป็เพราะว่าต้องเก็บเกี่ยวต้นข้าวในแปลงเพื่อนำเอาไปเข้าเครื่องนวดนั่นเอง จากนั้นก็หยิบเอาเคียวเกี่ยวข้าวติดมือมาด้วย
ไม่นานก็ถึงแปลงข้าวใช้เวลาเกี่ยวอยู่เกือบชั่วโมงถึงแล้วเสร็จต้องบอกว่าแม้จะมีเมล็ดพันธ์ข้าวเพียงสองกำมือแต่เขาก็เลือกวิธีการหยอดหลุมและกะระยะห่างที่เหมาะสมเพราะข้าวสายพันธุ์นี้ให้ผลผลิตต่อไร่สูงถึง3.5 ตันนั่นเอง
ยิ่งได้รับการรดน้ำจากบ่อน้ำของพื้นที่ลึกลับเข้าไปด้วยแล้วการเจริญเติบโตและการแตกกอก็เป็ไปอย่างยอดเยี่ยม
เขาไม่ได้ใช้เคียวเกี่ยวที่โคนต้นแต่เลือกเกี่ยวที่รวงข้าวเพื่อจะได้ใส่ลงไปในตะกร้าได้พอดีแต่ก็เสียเวลาหลายรอบกว่าจะขนข้าวทั้งหมดไปกองรวมกันที่ข้างกระท่อมดินมุงด้วยฟางได้
แต่ไม่รู้ทำไมชายหนุ่มถึงไม่รู้สึกหิวแม้แต่น้อยเขาทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยคงเป็เพราะคิดว่าจะได้กินข้าวแล้วกระมังถึงได้มีแรงฮึดสู้ถึงเพียงนี้
เมื่อขนรวงข้าวมากองรวมกันได้ทั้งหมดแล้วเขาก็เริ่มทำการนวดข้าวทันที เครื่องนวดข้าวส่งเสียงออกมาเบาๆขณะทำงาน
เมื่อนวดข้าวเสร็จเขาก็ลองนำพวกมันไปเข้าเครื่องสีต่อซึ่งจำนวนที่ทดลองนี้ก็เพียงหนึ่งตะกร้าเท่านั้นส่วนที่เหลือก็ตากเอาไว้ที่ลานดินหน้ากระท่อมดิน ไม่รู้ว่าแสงแดดมาจากที่ใดเพราะเขาไม่เห็นดวงอาทิตย์เลยนั่นเองแต่ก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นเป็อย่างดี
เมื่อได้ข้าวสารแล้วเขาก็ไปเก็บผักกาดขาวมาแล้วก็เดินเข้าครัวเพื่อทำอาหารแต่ดูเหมือนว่าเขาจะเจอเข้ากับปัญหา คือมีเตาแต่ไม่มีฟืนเลยสักดุ้น
ชายหนุ่มที่เริ่มเดินได้ดีในระดับนึงแล้วก็เดินกะเผลกๆไปตัดกิ่งสนจากต้นของมันเลือกเอากิ่งที่มีขนาดพอดีแล้วก็ตัดเป็ท่อนที่พอเหมาะแล้วนำมาตากแดดที่ลานดินหน้ากระท่อม
“ออกไปข้างนอก”เขาเอ่ยเสียงแ่เบาและความรู้สึกวูบโหวงก็เกิดขึ้นกับเขาอีกครั้งรู้สึกตัวอีกครั้งก็กำลังนั่งอยู่บนเตียงเตาของบ้านดินหลังเก่าทรุดโทรมที่เดิม
ชายหนุ่มลองก้าวลงจากเตียงเตาด้วยตัวเองเพราะคิดว่าตัวเองนั้นหายแล้วแต่มีเื่ผิดคาดเกิดขึ้นกับร่างกายของเขาเพราะแม้ขาข้างที่พิการของเขาจะเริ่มมีความรู้สึกแล้วก็จริงแต่มันยังไม่ได้มีกำลังขาเหมือนอย่างที่ทำได้ในพื้นที่ลึกลับของเขาเลย
ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นมือก็ควานหาไม้ค้ำยันรักแร้เมื่อได้แล้วก็เดินช้าๆออกไปที่ห้องครัวเพื่อจะได้นำฟืนแห้งและตะบันไฟพร้อมกับเครื่องปรุงที่มีอยู่เพียงเล็กน้อยกลับเข้าไปในพื้นที่ลึกลับ
และไม่นานเขาก็กลับเข้ามาในพื้นที่ลึกลับอีกครั้งคราวนี้ไม้เท้าค้ำยันก็มาพร้อมกับเขาด้วยแต่ชายหนุ่มลองเดินดูก็เห็นว่าเดินได้ดีแล้วเพียงแค่กะเผลกเล็กน้อยเท่านั้น
เป็แบบนี้เขาคงต้องอยู่ในพื้นที่ลึกลับนี้เป็ส่วนใหญ่สินะเมื่อครู่ที่ออกไปนั้นก็รู้สึกว่าเวลาภายนอกนั้นยังคงเป็เวลากลางคืนแต่ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่คงต้องลองเทียบเวลาในครั้งต่อไป
จัดการหุงข้าวบนกระทะใบใหญ่แล้วก็เดินออกจากกระท่อมดินไปเก็บผักกาดมาหนึ่งหัวพร้อมกับตักน้ำมาด้วยหนึ่งถัง
ชายหนุ่มคิดจะผัดผักกาดขาวปลี แม้จะมีน้ำมันแค่เล็กน้อยเท่านั้นก็ไม่เป็ไรอย่างน้อยก็ได้กินข้าวแต่ถ้าจะให้ดีที่สุดเขาคงต้องคิดหาวิธีโม่แป้งออกมาเพื่อจะได้ทำเส้นบะหมี่ซึ่งคนทางเหนืออย่างเขานั้นติดการกินเส้นมากกว่าการกินข้าวนั่นเองแต่ไม่ว่าจะเป็ข้าวหรือเส้นตอนนี้คงไม่มีสิทธิ์เลือกกินขนาดนั้น
ไม่นานข้าวสวยและผัดผักกาดขาวปลีก็เสร็จพร้อมกินชายหนุ่มยกพวกมันไปนั่งกินอยู่ที่โต๊ะหินหน้ากระท่อมดินมองทุ่งหญ้าเขียวขจีด้วยสีหน้าพึงพอใจ
เมื่อกินอิ่มแล้วเขาก็จัดการล้างจานชามและตะเกียบเอาไว้ด้วยอากาศที่บริสุทธ์เป็อย่างมากทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าดังนั้นจึงไม่คิดจะนอนพักและเดินกลับไปที่ห้องเก็บของอีกครั้งคราวนี้เขาหยิบซองเมล็ดพันธุ์พืชออกมาอีกหลายสิบซองจัดการวางเอาไว้ในตะกร้าไม้ไผ่สานแล้วก็ออกเดินไปเลือกพื้นที่สำหรับการปลูกป่าและทำสวน
ใช่แล้วเขาคิดจะปลูกป่าจะได้มีเห็ดป่าให้เขาเก็บมาทำอาหารนอกจากนั้นก็ยังจะปลูกไม้ผลอีกหลายอย่างเช่นต้นพลัม ท้อ พุทราจีน แอปเปิล บ๊วย สาลี่พลับและก็อีกหลายอย่าง
เขาเดินไปไกลจนมองไม่เห็นกระท่อมดินมุงฟางแต่พื้นที่ภายในมิติลึกลับนี้ก็ยังไม่ถึงชายขอบสักทีชายหนุ่มจึงได้ตัดสินใจขุดหลุมหยอดเมล็ด
“อ๊ะ!! นี่มันอะไรกันมีอะไรอยู่ใต้ดินพวกนี้อย่างนั้นเหรอ”
287
