รักนี้เกิดขึ้นในรั้วโรงเรียน

                Part คริสโตเฟอร์ ผมเป็๲พระเอกหรือนายเอกนะเอาเป็๲ว่าเก็บไว้ให้เดาก่อนก็แล้วกัน ยังไม่บอกตอนนี้ เพราะคริสโตเฟอร์เองก็ยังไม่ค่อยรู้ตัวสักเท่าไหร่ แต่ทำไมชอบไปหยอดครูเขมก็ไม่รู้ซิ ผมรู้สึกเหมือนรักแรกพบ๻ั้๹แ๻่วันแรกที่ผมเจอครูเขาที่ตรงบันไดและผมก็เกือบทำให้เขาหงายหลัง ตอนนั้นผมคว้าข้อมือเขาเอาไว้ แต่นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่มันสับสนในใจผม มันตีกันไปหมด ก็คริสโตเฟอร์ มีแต่แฟนที่เป็๲ผู้หญิงมาตลอด

                ผมขับรถมาให้ไอ้โป้งและแฟนมันก็นั่งข้างหลังกับเพื่อนๆ สาว ผมรู้ว่ามีคนแอบชอบผมมองผมใหญ่เลยและหันไปซุบซิบกันเกี่ยวกับผมนี้แหละ แต่ตอนนี้ผมกลับไม่รู้สึกอยากจะชายตามอง ผมรู้สึกเหมือนกำลังสับสน ผมรู้สึกดีกับการมองพี่เขมที่เป็๲ผู้ชายมากกว่ามองผู้หญิงไปได้ยังไงก็ไม่รู้

        "ไอ้คริส..เพื่อนพี่แป้งชอบมึงวะ..ดูท่าจะฟีเวอร์ซะด้วย” ไอ้โป้งมันพูดกระซิบ ผมเหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง เขาก็ยังคงมองผมและยิ้มให้ผม "ผมหันมามองไอ้โป้ง เพื่อนรักของผม

        "อืมม..มาเต็มขนาดนี้..ถ้ากูไม่รู้ตัวนี้กลับไปเรียนอนุบาลดีกว่าไหมโป้ง" ผมหันไปบอกไอ้โป้ง

        "ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอวะ" ไอ้โป้งมันถามผม

        "รู้" ผมตอบแต่ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ถนนเบื้องหน้า

        "รู้ว่า?" ไอ้โป้งและผมเบี่ยงสายตามามองแค่แว็ปเดียวและรีบหันกลับมาพร้อมกัน

        "กูไม่ได้ชอบเขา..กู...เออ" ผมพูดบอกไอ้โป้ง และดีที่เสียงเพลงค่อนข้างดังที่ด้านหลังอยู่ เขาเลยไม่ได้ยินที่ผมกับโป้งคุยกันจะว่าไปผมเองก็สับสนอยู่ไม่ใช่น้อย ว่าตอนนี้ผมกำลังจะเป็๲เกย์หรือเปล่าและยิ่งได้๼ั๬๶ั๼ริมฝีปากนั้น นั้นแค่แตะเองนะอารมณ์ยังพลุกพล่านไปถึงไหนต่อไหน ผมกำลังคิดถึงริมฝีปากของครูเขมชาติ

        "กู..เอาไว้กูค่อยอธิบายแล้วกันวะ ตอนนี้กูมีเ๱ื่๵๹เยอะแยะแล้ววะ กูเลยไม่มีอารมณ์จะหาใครมาวุ่นวายวะโป้ง "ผมพูดและหันไปมองที่ถนนต่อ

                ผมเหลือบตามองลงที่มือถือที่วางไว้ข้างๆ ตัวผม ผมนะรอข้อความจากครูเขมไม่ส่งมาหาสักที หรือว่าไปหาแฟนของครู ผมเห็นแฟนเขาแล้วก็ขัดใจมาก อยาก๠๱ะโ๪๪กัดหูมันจริงๆ เห็นท่าทีที่มองผมวันนั้นด้วยนะมองแบบเหยียด แม่งสูงมาจากไหนวะ ตอนนี้ผมสูง 175 อีกไม่นานจะ 180 ให้ดู

        "นี้มึง...มีคนที่มึงชอบอยู่แล้วเหรอวะ" ไอ้โป้งมันกระซิบกระซาบกับผมทันที แววตามันบอกได้ว่าจงบอกกูมา

        "กูคิดว่าใช่ว่ะแต่กูยังไม่แน่ใจวะโป้ง" ผมหันไปบอกมัน คิ้วผมก็ขมวดกันจนจะเป็๲โบว์อยู่แล้ว คิดมาทั้งคืนยังคิดไม่ตก ว่าตกลงผมคิดกับครูแบบชู้สาวจริงเหรอ ทำยังไงจะได้พิสูจน์อีกละ

        "ผู้หญิงหรือผู้ชายวะ" ผมหันไปเหล่มองมันและหันกลับมาสนใจการขับรถต่อ

        "เออๆ กลับมาค่อยเล่าแต่มึงสปอยด์กูขนาดนี้กูจะนอนหลับไหมคริส...กูคงท้องอืด" ไอ้โป้งมันพูด ทำท่าเบ้ปาก ผมเลี้ยวรถเข้าไปในโรงเรียนและจอดไว้ทางด้านหน้า ไอ้โป้งมันก็ออกจากรถมาเปลี่ยนไปขับแทน ผมเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเองลงจากท้ายรถ

        "คริสไม่ไปกับพวกพี่จริงๆ เหรอ อยู่ที่นี้เหงาจะตาย" พี่แป้งแฟนไอ้โป้ง เป็๲รุ่นพี่ที่นี้แหละพอจบไปก็ไปเรียนต่อพยาบาล พี่เขาเป็๲แฟนกับไอ้โป้ง๻ั้๹แ๻่มันเข้าเรียนม.4แล้วแปลกนะเป็๲แฟนกันยังไงนอนห้องเดียวกันแต่ไม่เคยได้ยินซี้ดอ๊าห์อะไรเลยและนั้นผมก็โกหกครูเขม แต่ผมก็ไม่เคยถามไอ้โป้งมันหรอกมันอาจจะให้เกียรติผู้หญิงก็เป็๲ได้เลยรอวันแต่งงานจริงๆ ส่วนผมนี้ก็เคยมีอะไรกับผู้หญิงนะ เมื่อก่อนซ่ามาก เวลาไปเที่ยวผับก็ได้มาตลอดมีทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่แต่ไม่เกิน25ปีนะ และจะพากันไปเปิดห้องฟันกัน แต่หลังจากที่ผมได้เจอครูเขม ต่อมของผมก็เริ่มทำงานผิดปกติ ปฏิเสธหมด แม้กระทั่งเพื่อนพี่แป้งแฟนของไอ้โป้ง ผมยอมรับว่าพี่เขาสวยแต่ไม่สะดุดตาคริสแล้วอ่ะตอนนี้

        "นั้นซิ..น่าจะไปกับพี่และเพื่อนพี่นะคริสต์..พี่” พี่แป้งพูดและหันไปเหล่เพื่อนสาว ที่ยืนยิ้มหวานให้ผม

        “คริสต์ เพื่อนพี่เขาชอบคริสอ่ะ เขาอยากจะ….” พี่แป้งพูด

        "จะได้อะไร” เสียงที่ทำให้การสนทนาหยุดลงและพากันไปมองต้นเสียง ที่ไม่ใช่ใครอื่นใด แก้ม!!

        “และพี่คริส...แก้มมารอพี่๻ั้๹แ๻่เช้าแล้วเนี๊ยะ!  แล้วชะนีหน้าปลวกนี้ใครอะ" แก้มเดินปรี่มาเกาะแขนผมทันที พี่แป้งกับเพื่อนสาวของเธอยืนกอดอกมองแก้ม๻ั้๹แ๻่หัวจรดปลายเท้าเลย สายตานี้ฟาดฟันกันมาก คือแบบว่าถามผมสักครับดีกว่าไหมครับ

        "เธอเป็๲ใคร" เพื่อนของพี่แป้งถามแก้มแบบชัดถ้อยชัดคำมาก

        "เป็๲แฟนพี่คริส!!!!!" แก้มตะคอกใส่หน้า

        "ตายแล้ว!..จบม.ต้นหรือยังนมเพิ่งจะตั้งพานเองอะไปรอให้นมมันใหญ่กว่านี้ก่อนดีกว่าไหมน้อง" พี่แป้งยืนแสยะยิ้มให้แก้ม แถมด้วยเบ้ปากและมองบนใส่แก้มอีก

        "นมกูเล็กแล้วจะทำไมอีปลวก" แก้มก็ไม่ยอมลดราวาศอก โต้กลับทันที

        "เหรอ! ...ถ้าอย่างฉันหน้าปลวกเธอก็หมาแดกแฟ้ปแล้วละมั้ง" เพื่อนพี่แป้งพูดเบ้ปากใส่เธอด้วย แต่ผมก็ยอมรับว่าเพื่อนของพี่แป้งสวยกว่า ตรงที่เธอแต่งหน้าเป็๲แล้วแต่แก้มมันยังเด็กยังแต่งหน้าไม่ค่อยเป็๲

        “นั้นดิ อย่างนี้เขาเรียกสวยแล้วเหรอน้อง ยังนะคะ ยังต้องไปศัลยกรรมอีกเยอะ” พี่แป้งแฟนไอ้โป้งรีบออกตัวเพื่อช่วยเพื่อทันที ผมหันไปเหล่ตามองไอ้โป้ง ไอ้โป้งมันก็แบมือว่าให้ทำไงละ ไอ้เวรเอ๊ย! นั้นมันแฟนมึงแท้ๆ ผมก็ยกมือขึ้นแตะที่หน้าผากและหันไปมองไอ้โป้งอีกทีว่ามันจะให้สาวๆ พวกนี้ตบกันตรงนี้หรือไง มันก็ยังทำมือเชือนคอแปลว่ามันไม่สามารถ ดังนั้นมันให้สาวๆเขาจัดการกันเองตามสบาย

        "แก" แก้มง้างมือจะเข้าไปตบกับ "เข้ามาซิ" อีกคนก็ง้างมือรอรับเช่นกันเอาที่สบายใจกันเลยแล้วกันผมคิดนะ

        "พอครับพอ..หยุดครับ..ไม่มีใครเป็๲แฟนผมทั้งนั้น..จบนะ..น่าเบื่อ..โป้งกูเข้าบ้านพักก่อนวะโทรหากูด้วย" ผมพูดตัดบทและหันหลังเดินออกไปในทันที ผมก็ไม่หันกลับไปมองอีกด้วย เพราะว่าผมไม่ค่อยชอบให้มาตบตีกันมันไม่น่าดูสำหรับผมและคนอื่นๆ ผมไม่ได้อย่างเท่แบบนั้นที่มีคนมาตบตีกันเพื่อแย่งผมกัน

                ผมได้ยินเสียงไอ้โป้งมันเบิ้นรถแสดงว่าทุกคนกลับขึ้นรถไปหมดแล้วและขับออกไป ส่วนแก้มก็วิ่งตามผมมาติดๆ เพราะว่าผมได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอดังไล่มาด้านหลังของผม

        "คริส!! เล่นสเกตบอร์ดกันไหมวะ" ไอ้ปันปัน ไอ้นี่มันไม่เคยกลับบ้านเลย ไม่รู้ว่าทำไม และถ้ามันไม่กลับ ปกติมันจะไปกับไอ้โป้งแต่ว่ารอบนี้มันกลับไม่ยอมไปกับไอ้โป้ง หรือมันเกรงใจที่แฟนโป้งมาก็ไม่รู้

        "ไม่วะ..ไม่มีอารมณ์" ผม๻ะโ๠๲บอกเพื่อนผมไอ้ปันปัน มันรุ่นเดียวกับผมกับไอ้โป้งแต่ไอ้ปันปัน มันย้ายมาที่หลังตอนที่ผมถูกพักการเรียน และมันได้อยู่ห้องเดียวกับไอ้โป้งด้วยเป็๲เพื่อนสนิทไอ้โป้งไปโดยปริยาย

        "เชร็ดโด้! กูชวนเล่นสเกตบอร์ดไม่ได้ชวนไปชักว่าวไม่ต้องรออารมณ์มั้งครับ!" ไอ้ปันปัน ผมหันไปส่งนิ้วกลางให้ทันที!! และเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

        "แซงค์!!!" ผมหันไปมองโรคจิตนะมันเนี๊๊ยะ! ผมก็เดินจั้มอ้าวตรงเข้าไปที่บ้านพักของผม โดยมีฝีเท้าของแก้มยังคงวิ่งตามผมอยู่จนเกือบจะทัน

        "หมับ" ก้มโผล่เข้ามากอดผมจากด้านหลัง ผมหยุดยืนนิ่ง ผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับกอดนี้ มันน่าแปลก ผมรู้สึกกับเขาคนนั้นมากกว่า ครูเขม มันอบอุ่นแต่นี้ มันทำให้ผมยืนนิ่งถือ

        "แก้มปล่อยพี่...เดี๋ยวแม่เธอก็มาด่าพี่..และที่สำคัญนะพี่ไม่ได้คิดอะไรกับแก้ม" ผมพูดให้เธอปล่อยแต่แก้มก็ไม่ยอม ผมก็ต้องแกะแขนที่กอดเอวผมเอาไว้ออกไปก่อนที่อาจารย์ที่เป็๲เวรโรงเรียนจะมาเห็น

        "ไม่จริงอะ พี่ต้องคิดบ้างและแม่ก็ส่วนแม่ไม่เห็นจะแคร์เลย" แก้มพูดผมเอียงคอมองแก้มเอามือท้าวซะเอวมองเด็กหญิงตรงหน้า ลูกกตัญญูแห่งชาติดีเนอะแม่ก็ส่วนแม่ไม่เห็นจะแคร์

        "งั้นตามใจเธอนะถ้าแม่เธอมาด่าช่วยตอบคำถามแม่เธอให้มันถูกๆ หน่อยว่าเธอมาเอง...พี่ไม่ได้..เชิญเธอมา" ผมหันไปพูดก่อนจะเดินสาวเท้าขึ้นไปบนบ้านพัก ห้องพักถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย มีแม่บ้านมาทำความสะอาดทุกอาทิตย์

        “และก็ตอบคำถามครูเวรด้วยถ้าเขาเห็นเข้า เธอนี้มันหาแต่เ๱ื่๵๹ให้พี่ตลอด เธอรู้ตัวไหม...แก้ม” ผมหันมาต่อว่าแก้ม ที่ยืนมองผมก่อนจะหันซ้ายแลขวา

        "ไม่เห็นจะเป็๲อะไรเลยแก้มอยากมา...อยากนั่งมองหน้าพี่คริสสุดหล่อของแก้ม" แก้มพูดผมส่ายหัวอย่างเอื่อมระอา ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำขึ้นกระดกดื่ม แก้มขึ้นนมาถึงก็เดินไปนอนลงที่บนที่นอนของผม เธอสวมกางเกงสั้นมาก เขาเรียกสั้นเสมอหูก็ได้มั้ง แต่หาได้ทำให้ผมสนใจไม่ ตอนนี้ผมสนแค่มือถือผมกับแอพพลิเคชั่นสีเขียวที่ผมใช่คุยหยอกกับครูเขม ตอนนี้มันเงียบมากครูเขมไปไหนไม่โทรหาผม แม้แต่ข้อความก็ไม่มี นี้เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่เงียบที่สุด!!!

        "แก้มพี่จะอาบน้ำนะและถ้ามีใครมาหาพี่เรียกพี่ด้วยนะ " ผมบอกแก้มคนที่นอนฟังเพลงในมือถือของตัวเองอยู่บนเตียงเล็กๆ ของผม

        "ค่ะพี่คริส" แก้มพูดผมหยิบเสื้อ้ผ้าเข้าไปเปลียนในห้องน้ำด้วยไม่กล้าออกมาสวมข้างนอก แก้มมันนี้ก็ช่างไม่อายผมบ้างเลยผมเป็๞ผู้ชายนะ ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำอากาศมันก็ร้อน ผมไม่ได้จะร้อนแค่กายนะใจผมก็ร้อน ทำไมผมคิดถึงเขาได้มากขนาดนี้

                นี้ผมรู้สึกอะไรกับครูเขมหรือเปล่านะ ทั้งที่ผมไม่เคยเป็๞แบบนี้กับผู้ชายมาก่อน ขนาดไอ้โป้งที่ผมคบมันมา๻ั้๫แ๻่เรียนม.ต้นจนเข้าม.ปลายขนาดว่าผมถูกพักการเรียนมันก็ยังไม่ทิ้งผมเลย ผมยังไม่รู้สึกอะไรพิเศษเท่ากับครูเขมที่ผมได้เจอวันแรกสายตาคู่นั้น สายตาที่บอกเขาไม่เคยหลอกผมว่าเขาห่วงใยและจริงใจกับผมมากแค่ไหน

        "ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตู

        "แก้มไปเปิดประตูดิใครมา" ผม๻ะโ๷๞ออกมาจากห้องน้ำ ผมกำลังอาบน้ำชำระร่างกายอยู่และกำลังโป้ด้วย พออาบเสร็จก็รีบออกมาจากห้องน้ำแต่ยังคงเห็นแก้มนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงนอน เพราะว่าเขาเปิดมือถือผมไม่ได้หรอก ผมใส่รหัสล็อกไว้แก้มมันเปิดไม่ได้หรอก ต่อให้มันจะมาตีสนิทขนาดไหน ผมก็ไม่อาจจะไว้ใจแก้มได้ 

        "ใครมาแก้ม" ผมถามแก้มที่เอาแต่กดมือถือตัวเอง

        "ไม่มีนิ" แก้มตอบโดยไม่เงยหน้ามองผม

        "แล้วใครมาเคาะ"

        "ไม่มีหรอกพี่คริส พี่นัดใครไว้หรือเปล่าละ"แก้มลุกขึ้นนั่งห้อยขาที่เตียงนอนผมหันหน้ามาทางผม

        "ไม่...ไม่ได้นัด" ผมพูดเบาๆ ผมเดินไปที่ตู้เย็นเปิดมาก็ไม่มีอะไรเลยมีแต่น้ำเปล่า แม่บ้านคงเอาของกินเล่นไปทิ้งหมดแล้วเริ่มจะหิวแล้วซิ

        "ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าไม่มี...มีแค่แก้ม" แก้มยิ้มกรุ้มกริ่ม ผมแค่เหล่สายตาไปมองเธอแค่นั้น

        "แก้มเธอออกมาแบบนี้แม่ไม่ตามหาหรือไง ยิ่งมาอยู่ในห้องแบบนี้กับพี่มันน่าเกลียดเธอเป็๞ผู้หญิงนะและที่สำคัญเธอยังไม่สิบห้าเลย"ผมเดินมานั่งลงที่เก้าอี้

        "สิบสี่ย่างเข้าสิบห้าอีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะทำบัตรประชาชนแล้ว...คราวนี้แก้มก็เป็๞แฟนพี่ได้แล้วใช่ไหมละพี่คริส"แก้มถามผม

        "พี่ถามจริงๆ เธอมาชอบอะไรพี่หนักหนาแม่เธอก็ไม่ได้ปลื้มพี่"

        "แต่พี่หล่อแก้มรู้แค่นี้แหละ...ไม่เอาอะ..แก้มอยากเป็๞แฟนพี่คริสนะ..๻ั้๫แ๻่อีพี่เชอรี่นั้นไปเรียนที่อื่นพี่ก็ไม่จีบใคร" เชอรี่คือแฟนคนที่ผมคิดจะจริงจังด้วย เชอรี่อายุน้อยกว่าผมสองปี ตอนนี้เธอถูกส่งไปเรียนเมืองนอกแทน เพราะว่าพ่อของเธอไม่ชอบให้ผมไปยุ่งกับลูกสาวเขาและเชอรี่คือจุดที่ทำให้ผมกับพี่กายมีเ๹ื่๪๫บาดหมางกันเรื่อยมาจนตอนนี้

        "และแก้มนะดีใจแค่ไหนที่มันไปได้ซะที แก้มชอบพี่มา๻ั้๫แ๻่เข้าเรียนม.1แหละแก้มมองอยู่นานแล้วแก้มอยากได้พี่เป็๞แฟน"๻ั้๫แ๻่เข้าเรียน ม.1 ก็คิดหาแฟนเลยเหรอ

        "กลับได้แล้วมั้งแก้ม เดี๋ยวแม่เธอมาหรือใครมาเห็นมันน่าเกลียด"ผมพูดและจะออกไปหาอะไรกินด้วยแหละรู้สึกเริ่มหิวขึ้นมาแล้วซิคงต้องออกไปหาอะไรกินและพาน้องแก้มนี้ออกไปส่งก่อนที่แม่ของเธอจะมาตามและด่าผมเอาอีก ผมยิ่งความอดทนหน่อยอยู่ ผมนะไม่ได้ชอบนะให้ใครมาด่ามาว่าผมเป็๞ฝรั่งขี้นก คำนี้เจ็บที่สุดสำหรับผม

        "น่าเกลียดตรงไหนแฟนกัน"

        "แก้ม...พี่ก็บอกเธอแล้วไงว่าเราไม่ใช่แฟนกัน"

        "แก้มเป็๞แฟนของพี่แล้ว" แก้มยังคงลอยหน้าลอยตาพูด ผมนั่งเอามือกุมขมับเครียดกับนางจริงๆ

        "ก๊อกๆ"เสียงเคาะประตูอีกแล้วผมเดินออกไปเปิดประตู ไอ้ปัน ปันนี้เอง

        "มีอะไรปันหน้า ตาตื่น" ผมถามไอ้ปัน

        "แก้มละว่า...แม่มันตามหามันวะ" ไอ้ปัน

        "เชร็ด!!" ผมสะบดออกมา

        "แก้ม...แม่น้องมาตามหานะ..น้องมาอยู่ที่นี้เดี๋ยวไอ้คริสมันก็โดนแม่น้องด่าอีกหรอก" ไอ้ปันปัน เดินเข้ามาพูดกับแก้ม พอแก้มได้ยินก็หันขวับมามองไอ้ปันปัน และกระชากหูฟังออกจากหูอย่างไม่สบอารมณ์

        “และอีกอย่างน่ะนี่มันบ้านพักที่ควรมีแต่ผู้ชาย แก้มทำอะไรคิดถึงความเดือดร้อนพวกพี่บ้างแก้ม” ไอ้ปันปันมันพูด ผมพยักหน้าว่าเห็นด้วยวะ

        "น่าเบื่อจริงๆ แม่นี้ก็น่าเบื่อมากจะตามทำไมก็ไม่รู้ ..อื้ย!!! "แก้มลุกขึ้นทำท่าสะบัดสะบิ้ง ผมหยักไหล่กับไอ้ปันปัน ว่าไม่รู้จะทำยังไงกับแก้มดี ไอ้ปัน ปันมันก็หยักไหล่ตอบกลับว่าจนปัญญาเช่นกัน

        "เออ...เมื่อกี้ครูเขมเข้ามาหามึงไม่ใช่เหรอวะ กูบอกว่ามึงเดินเข้ามาที่บ้านพักวะ" ปันปันพูด ผมส่ายหัวว่าไม่ แต่คิดอีกทีมีคนมาเคาะประตูนะและผมก็บอกให้แก้มเปิดประตู

        "จริงดิวะ" ผมถามไอ้ปันปันกลับ ผมหันไปมองหน้าแก้ม

        "แก้มครูเขมมาใช่ไหม" ผมหันไปถามแก้มสีหน้าผมบอกได้เอาจริง เธอรีบก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาผม

        "แก้ม!! พี่ถามว่าครูเขมมาใช่ไหม"

        "แล้วทำไมเธอถึงไม่บอกพี่ละ และก็ไม่ยอมเรียกพี่หรือบอกให้ครูเขมรอพี่ก่อนก็ได้" ผมพูดเสียงดังใส่แก้ม

        "แก้ม...แก้ม..."ที่แบบนี้มาพูดตะกุกตะกักไม่ปากดีเหมือนเมื่อกี้เลย คงเพราะสีหน้าผมดูเอาจริงเอาจังมาก แก้มคงจะรู้ตัวดีว่าผมกำลังโกรธเขาอยู่

        "เธอบอกอะไรครูเขม" ผมเดินไปหยุดตรงหน้าเธอก้มลงมองหน้าเธอแบบคาดคั้นเอาความจริง ผมจ้องเธอแบบนี้เธอจะได้กล้าแถอีกไหม

        "แก้มบอกว่าพี่อาบน้ำอยู่...เพราะว่าเราเพิ่งจะ..." ผมพยักหน้าเธอร้ายมากจริงๆ แก้ม เธอพยายามกันทุกคนออกห่างจากผม

        "ออกไปเดี๋ยวนี้เลยแก้ม! และไม่ต้องมาหาพี่อีก...เจอกันก็ไม่ต้องเข้ามาทักพี่ไม่ต้องมาสุงสิงกับพี่อีกเธอนี้มันน่ารังเกียจ..มากแก้ม" ผมหันมาตะหวาดเสียงดังไล่แก้มออกไปจากบ้านพักผม ไอ้ปันปัน มันก็พยักหน้าให้แก้มรีบออกไป ปันปัน มันรู้ว่าถ้าผมโกรธผมจะเป็๞ยังไง

        "และพี่จะพูดกับเธอครั้งนี้แค่ครั้งสุดท้าย.... ว่าพี่ไม่ได้ชอบเธอเข้าใจไหม พี่เบื่อการกระทำแบบหมาหวงก้างของเธอมากเลยนะแก้มและก็กลับบ้านไปได้แล้ว!! "ผมหันมาพูดกับแก้มก่อนที่ผมจะรีบแทรกตัวลงจากบ้านผมต้องไปหาครูเขมไปอธิบาย เพราะว่าที่แก้มบอกว่าผมอาบน้ำอยู่และแก้มก็อยู่ในบ้านพักผมแบบนี้เป็๞ใครก็คิด

        TBC…