ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 50 เมดของรุ่นน้อง

“ไรจินายเองก็ไม่อยากเข้าร่วมเหมือนกันใช่ไหม...ชั้นว่าเรากลับไปเพิ่มระดับมานาด้วยเส้นผมของลิงผมแดงยังจะมีประโยชน์กว่าหลายเท่าเลยนะ”

หลังจากที่คาร์ลพูดคุยกับกอนอยู่นานแต่กอนดันไม่ค่อยพูดคุยตอบโต้อะไรกับเขาเลย...ทำให้คาร์ลหันไปพูดและชักชวนไรจิแทน

...ทางฝั่งไรจินั้นเข้าใจคาร์ลดีเพราะเขาเองก็ไม่อยากเข้าร่วมเหมือน...แต่ไรจิรู้ตัวเองดีว่าเขาอ่อนแอมากแค่ไหนแตกต่างจากคาร์ลและกอนอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงไม่อยากมีปัญหากับรุ่นพี่พวกนี้

.

.

.

----ในตอนนี้เหล่ารุ่นน้องก็มารวมตัวกันที่สนามกันอย่างพร้อมหน้า

“โอ้ว!...รุ่นน้องมากันครบเลยนะเนี้ยคิดว่าจะมาไม่ครบซะอีก”

รุ่นพี่จอนยาวเห็นคาร์ลมาเข้าร่วมด้วยก็เผยรอยยิ้มที่หยามเหยียดออกมา‘หึ! ไออ้วน…ไม่แน่จริงนี่หว่า เดี่ยวชั้นจะเล่นแกให้น่วมเลยคอยดู’

“เอาล่ะในเมื่อมาพร้อมหน้ากันทุกคนแล้ว...เรามาเริ่มกิจกรรมแรกกันเลยดีกว่า”

เหล่ารุ่นพี่เผยรอยยิ้มที่ไม่เป็นธรรมชาติออกมา

กิจกรรมแรกคือการให้วิ่งรอบสนามโดยที่กฎคือห้ามใช้กามายเด็ดขาด...

เหล่ารุ่นน้องที่ได้ยินต่างก็ส่ายหน้าทันทีไม่มีเหตุผลอันใดเลยที่ต้องห้ามใช้กามาย...

กามายนั้นยิ่งใช้งานก็จะยิ่งเพิ่มระดับและความชำนาญมากขึ้น...ยิ่งพวกเขาเป็นคลาสบราวน์ทอรัสด้วยแล้วยิ่งต้องหมั่นฝึกฝนและใช้งานกามายให้มากเข้าไว้

...แม้เหล่ารุ่นน้องจะไม่เข้าใจก็ตามแต่พวกเขาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายอยู่ดี

การวิ่งท่ามกลางแดดร้อนๆเริ่มขึ้นน้อยคนนักที่จะชอบ...

การวิ่งตามคำสั่งของรุ่นพี่เริ่มขึ้นไม่ทันไรก็มีความวุ่นวายเกิดขึ้นแล้ว

เมื่อมีรุ่นน้อยอยู่คนหนึ่งที่มาเข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้เหมือนแค่มาทำให้เหล่ารุ่นพี่สติแตกกันเสียมากกว่า

“ชั้นบอกให้แกวิ่งไงวะไออ้วน!!ไม่ได้ยินที่ชั้นพูดเหรอ”

รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนอย่างสุดเสียงข้างหูของคาร์ลด้วยท่าทางที่เดือดดาล

ในขณะที่คาร์ลเองก็เดินอย่างสบายใจเฉิบโดยที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้างและเสียงของรุ่นพี่เลย

“ไม่ทำตามที่ชั้นพูดแกอยากโดนนักเหรอไออ้วน”

รุ่นพี่กำหมัดทำท่าที่จะลงมือทำร้ายคาร์ล...

ในตอนนั้นเองที่คาร์ลหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้ารุ่นพี่ด้วยด้วยสายตาที่พร้อมจะปะทะ

“รุ่นพี่คิดจะทำอะไรงั้นเหรอครับ”

และเมื่อรุ่นพี่ได้เห็นออร่าและกามายที่คาร์ลปลดปล่อยออกมาจิตใจของรุ่นพี่คนนั้นก็ลีบแบนลงทันที

“ป-เปล่าไม่มีอะไร”

.

.

รุ่นพี่คนนั้นกลับไปรวมกลุ่มกับรุ่นพี่คนอื่นๆด้วยความเจ็บใจแบบสุดขีดและไม่มีใครเลยที่กล้าลงมือทำอะไรคาร์ล

“ไม่ต้องห่วงเดี่ยวเราก็หาวิธีเล่นไม่ได้อยู่ดี”

รุ่นพี่จอนยาวพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจแบบสุดๆ...

และเมื่อการวิ่งรอบสนามเกือบห้าสิบกว่ารอบโดยไม่ใช้กามายจบลงเหล่ารุ่นน้องบางคนก็แทบจะเป็นลมล้มพับ

...ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาได้ฝึกซ้อมกับอาจารย์อเล็กซ์พวกเขาก็ได้ใช้กามายทุกครั้งเพื่อพัฒนาระดับกามายของพวกเขาเอง...ในครั้งนี้ไม่มีเหตุผลเลยจริงๆที่ห้ามใช้กามาย

รุ่นน้องที่นั่งรวมกันอยู่ในสภาพที่เหงื่อท่วมและบรรยากาศที่ร้อนอบอ้าว

รุ่นพี่จอนยาวก็มาอยู่ด้านหน้าพวกเขาด้วยใบหน้าที่เดือดดาล...

“น่าผิดหวัง น่าผิดหวังจริงๆ”

เสียงพูดที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจแบบขั้นสุดหันไปจ้องที่คาร์ล

และคาร์ลก็เป็นเพียงรุ่นน้องคนเดียวที่แทบไม่มีเม็ดเหงื่อเลย

“ชั้นบอกพวกแกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามใช้กามาย...แต่มันดันมีคนที่ไม่เชื่อฟังแล้วแอบใช้กามายคิดว่าพวกชั้นไม่รู้เหรอ”

ความจริงแล้วนั้นคาร์ลไม่ได้แอบใช้กามายเลยเขาใช้กามายอย่างเปิดเผยโดยไม่มีการปกปิดใดๆทั้งสิ้น

“เจ้าอ้วนตรงนั้นออกมายืนด้านหน้าเดี่ยวนี้”

สิ้นเสียงของรุ่นพี่จอนยาวคาร์ลก็ออกมายืนด้านหน้าด้วยรอยยิ้ม...

และคนที่ใช้กามายในการวิ่งรอบสนามในครั้งนี้ไม่ได้มีแค่คาร์ลคนเดียวรุ่นพี่จอนยาวหันไปมองที่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เป็นเด็กรุ่นน้องอีกคนที่มีใบหน้าแน่นิ่งและมองรุ่นพี่อย่างพวกเขาอย่างไม่เคารพ

รุ่นพี่จอนยาวชี้ไปที่กอน

“แกตรงนั้นน่ะ ออกมายืนด้านหน้า”

...แล้วหลังจากนั้นกอนก็ออกมายืนข้างๆคาร์ลใบหน้าของกอนในตอนนี้เริ่มแสดงความไม่พอใจออกมา

“นี่คือคนที่เอาเปรียบพวกแก พวกมันแอบใช้กามายเพราะงั้นต้องถูกทำโทษ”

รุ่นพี่จอนยาวเริ่มเผยรอยยิ้มที่ดูโรคจิตออกมา

“โดยการให้พวกแกทั้งหมดมาตบหน้าพวกเลวชอบเอาเปรียบสองตัวนี้แล้วก็ต้องตบจนเกิดเสียงที่ดังจนกว่ารุ่นพี่ทุกคนจะบอกว่า ‘ได้ยิน’ ด้วย”

รุ่นพี่คนอื่นๆเริ่มแสดงรอยยิ้มเช่นเดียวกับรุ่นพี่จอนยาวออกมา

“หากมีรุ่นพี่คนใดคนหนึ่งบอกว่า ‘ไม่ได้ยิน’...ต้องตบหน้าพวกมันซ้ำไปเรื่อยๆเพราะนี้ถือเป็นการลงโทษพวกแกทุกคนด้วยที่ไม่มีใครกล่าวตักเตือนเพื่อนสารเลวสองตัวนี้ของพวกแกเลย”

ใบหน้ารุ่นพี่จอนยาวยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มหันไปมองที่กอนและคาร์ลก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ...

“แล้วหลังจากนั้นพวกแกทั้งคู่ต้องจูบปากกันต่อหน้าเพื่อนๆทุกคน--”

รุ่นพี่จอนยาวที่ยังร่ายยาวไม่จบก็มีบางอย่างมาขัดการพูดของเขาเอาไว้

เธอเป็นเมดสาวรูปร่างงดงามคนหนึ่งที่ปกติมักจะยืนเฝ้ามองอยู่เงียบๆเท่านั้นรุ่นน้องทุกคนนั้นรู้ว่าเมดสาวคนนี้เป็นผู้ติดตามของกอน...

แต่ไม่ใช่สำหรับรุ่นพี่ เหล่ารุ่นพี่นั้นรู้แค่ว่าเมดสาวคนนี้เป็นผู้ติดตามของรุ่นน้องคนใดสักคนหนึ่ง

ผมสั้นสีน้ำคาลที่สุดแสนจะน่ารัก และรูปร่างที่แสนงดงามเข้ากับชุดเมดเป็นอย่างมาก

แม้จะสวมหน้ากากจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงแต่รุ่นพี่จอนยาวก็พอจะเดาได้เลยว่าใบหน้าของเธอต้องสง่างามมากแน่...

รุ่นพี่จอนยาวนั้นตกหลุมรักเธอตั้งแต่แวบแรกที่เขาเห็นเธอยืนนิ่งอยู่เงียบๆหลังห้องเรียนในตอนนั้นแล้ว

เธอเดินตัดสนามตรงมาที่รุ่นน้องที่ชื่อกอน

“นายท่านเหนื่อยมากไหมคะ...”

เธอเข้ามาใกล้ชิดกอนพร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้กับเขา

“ดิฉันว่าตอนนี้น่าจะได้เวลาที่เราต้องกลับไป---”

“ตอนนี้ยังกลับไม่ได้ครับคุณผู้หญิง”

รุ่นพี่จอนยาวพูดขัดซีโร่ขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้กอนแล้วกระซิบบางอย่างกับเขา

“ไอรุ่นน้องหากแกไม่อยากโดนทำโทษคืนนี้ช่วยส่งเมดสาวคนนี้มาที่ห้องพักของพี่สักคืนจะได้ไหม”

รุ่นพี่จอนยาวกระซิบพร้อมกับเลียริมฝีบาก...

ส่วนก่อนที่ตอนแรกแค่ไม่พอใจนิดๆ ในตอนนี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นยะเยียบแบบขั้นสุด

และใบหน้าของซีโร่ในตอนนี้ก็จ้องไปที่รุ่นพี่จอนยาวอย่างไม่ลดละ

“นายท่านค่ะ...ฉันฆ่ามันตอนนี้เลยได้ไหม”

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic