รุ่งอรุณ... อาหาร และความหวัง
ยามเหม่า ผ่านไปครู่หนึ่ง
ซูอันอันตื่นขึ้นมาด้วยอาการพะอืดพะอมเช่นเคยแต่เช้านี้นางมีเป้าหมายที่ชัดเจน เมื่ออาการทุเลาลง นางก็ล้างหน้า หวีผมอย่างลวกๆแล้วมุ่งตรงไปยังห้องครัวทันที
ในครัวหลิวซื่อและเสิ่นซินอี้กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่หน้ากองข้าวฟ่างที่เหลือเพียงก้นไห
“ท่านแม่ ซินอี้” นางเอ่ยทักทาย
“ตื่นแล้วรึ” หลิวซื่อตอบรับในลำคอ"ต้มข้าวต้มเถิด วันนี้คงต้องกินให้ใสหน่อย"
ข้าวต้มใส...นั่นจะไปพออะไรกับคนที่ต้องทำงานหนักและคนท้อง!
สายตาของซูอันอันกวาดไปเห็นกระสอบถั่วเหลืองที่วางไว้มุมห้อง...ถั่วเหลืองที่ยังเหลือจากการเพาะปลูกครั้งก่อน
“ท่านแม่เ้าคะ!” นางกล่าวขึ้น"แทนที่จะต้มข้าวต้มใส... วันนี้เราลองทำอย่างอื่นกินดีหรือไม่เ้าคะ?"
หลิวซื่อเลิกคิ้ว "อย่างอื่น? เ้าจะเอาอะไรมาทำ"
“ถั่วเหลืองเ้าค่ะ” นางชี้ไปที่กระสอบ"ข้ารู้วิธีทำน้ำเต้าหู้ และเต้าหู้แผ่น... มันหอมมันและบำรุงร่างกายได้ดีกว่าข้าวต้มใสๆ นะเ้าคะ"
“น้ำเต้าหู้? เต้าหู้แผ่น?”หลิวซื่อขมวดคิ้ว "ข้าเคยได้ยินแต่เต้าหู้ก้อน...เ้าจะทำเป็รึ! อย่ามา ‘วาดขนมปังดับหิว’(1) ให้ข้าเสียเวลาเลย!"
วาดขนมปัง? สำนวนนี้...หมายถึงการหลอกให้ดีใจเก้อสินะ
“ข้าทำเป็จริงๆ เ้าค่ะ! ที่บ้านเดิม...”
ตุบ!
ยังไม่ทันที่นางจะโกหกจบร่างสูงใหญ่ของเสิ่นอวี่หานก็ก้าวเข้ามาในครัวเขาโยนกระต่ายป่าสองตัวที่ยังสดใหม่ลงบนพื้น
“พี่ใหญ่!” ซินอี้ร้องอย่างดีใจ
เสิ่นอวี่หานกลับมาจากยอดเขาแล้ว...กลิ่นไอดินและลมยามเช้าติดอยู่บนร่างเขา
เขาไม่ได้มองมารดาหรือน้องสาวแต่สายตาคมกริบนั้นจับจ้องไปที่ซูอันอัน
“เ้าแพ้ท้อง... กินของบำรุงเสียหน่อย”
เขาพูดเพียงเท่านั้น...แต่คำพูดนั้นทำให้ทั้งหลิวซื่อและซินอี้เบิกตากว้าง! เขา...ล่ามันมาให้พี่สะใภ้โดยเฉพาะ!
ซูอันอันเองก็ใไม่แพ้กัน...หัวใจพลันอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด
“ขอบ... ขอบคุณท่านสามีเ้าค่ะ”
“ท่านแม่” เสิ่นอวี่หานหันไปหามารดา"นางอยากลองทำสิ่งใด ก็ให้นางทำเถิด"
เมื่อลูกชายคนโตผู้เป็เสาหลักของบ้านเอ่ยปากหลิวซื่อจึงได้แต่พยักหน้าอย่างจำยอม "ก็ได้!แต่หากเ้าทำถั่วเหลืองของข้าเสียเปล่าล่ะก็... ฮึ!"
สำเร็จ! ซูอันอันยิ้มกว้าง
นางจัดการแช่ถั่วเหลืองทันที นี่คือแผนหาเงินขั้นแรก!ในยุคที่ขาดแคลนเนื้อสัตว์เช่นนี้น้ำเต้าหู้และเต้าหู้คือโปรตีนราคาถูกที่ดีที่สุด! ยิ่งกว่านั้น...เต้าหู้แผ่นยังนำไปตากแห้ง ทำเป็ฟองเต้าหู้ เก็บไว้ได้นาน...
มันคือเสบียงชั้นยอดสำหรับการอพยพ!
หลังจากเหล่าบุรุษกินมื้อเช้าที่อุดมสมบูรณ์ขึ้นเล็กน้อยด้วยเนื้อกระต่ายต้มและออกไปทำงานที่ไร่นาและภารกิจค้นหาแหล่งน้ำต่อ...แผนการขั้นที่สองของซูอันอันก็เริ่มขึ้น
แผนลวง... สู่ป่าลึก
การแช่ถั่วต้องใช้เวลา...นางจะไม่รอให้เสียเปล่า
“ซินอี้”นางหันไปหาน้องสาวสามีที่กำลังล้างถ้วยชาม “เ้า... ว่างหรือไม่”
“ว่างเ้าค่ะพี่สะใภ้ มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ”
“ไปเป็เพื่อนข้าหน่อยได้หรือไม่...ข้าอยากไปหาซูซินที่บ้าน”
ทั้งสองเดินไปขออนุญาตหลิวซื่อ
“ท่านแม่เ้าคะ ข้าจะไปบ้านเดิมสักครู่...ข้าอยากจะชวนซูซินไปหาของป่าเหมือนเมื่อวานเ้าค่ะ”
หลิวซื่อขมวดคิ้ว "อีกแล้วรึ!เมื่อวานเพิ่งเจอเื่น่ากลัวมา!"
“ก็เพราะเมื่อวานอันตราย วันนี้ท่านสามีและคนอื่นๆก็คงไปแถวตาน้ำนั้นกันหมดแล้ว” ซูอันอันรีบอ้างเหตุผลที่เตรียมไว้“พวกข้าจะไปอีกทางเ้าค่ะ... ข้า... ข้าอยากกินผลไม้รสเปรี้ยวๆ...มันช่วยแก้แพ้ท้องได้จริงๆ นะเ้าคะ”
ใช่... ข้าอยากกินเปรี้ยว ๆ...ยิ่งถ้านึกถึงน้ำจิ้มซีฟู้ดแซ่บ ๆ แบบไทยๆ มาจิ้มเนื้อกระต่ายเมื่อเช้า... โอ้...น้ำลายสอ!
หลิวซื่อมองอาการของสะใภ้ที่ดูเหมือนจะ"อยาก" จริงๆ ก็ได้แต่โบกมือไล่ "ไปๆ! รีบไปรีบกลับ! ซินอี้!ดูแลพี่สะใภ้เ้าให้ดี!"
ไม่นานนัก สามสาว ซูอันอัน ซินอี้ ซูซินก็มุ่งหน้าขึ้นเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นางตั้งใจจะไปให้ลึกกว่าเดิม
ภารกิจลับ... ในป่าแล้ง
ป่าบนเขาในยามสาย... แห้งผากและเงียบสงัด
“พี่ใหญ่! วันนี้เราจะไปหา 'ซานเย่า' ที่เดิมหรือไม่เ้าคะ?” ซูซินถามอย่างกระตือรือร้น
“ไม่!”ซูอันอันและเสิ่นซินอี้ร้องออกมาพร้อมกัน
ข้ายังขวัญเสียเื่งูไม่หาย! ซินอี้คิดในใจ
“เราจะไปอีกทาง”ซูอันอันชี้ไปยังทิศที่ปลอดภัยกว่า “ข้า... ข้าอยากหาผลไม้รสเปรี้ยวจริงๆ”
อาการแพ้ท้องทำให้นางนึกถึงรสชาติที่โหยหา...โอ๊ย... เนื้อกระต่ายเมื่อเช้า... หากได้ ‘น้ำจิ้มรสเผ็ดเปรี้ยวหวาน’ รสแซ่บ ๆสักถ้วยนะ...
‘พริก’ ก็ไม่มี ‘มะนาว’ ก็อย่าหวัง...แต่อย่างน้อย... ขอ ‘พริกกับเกลือ’ ก็ยังดี!
นางจึงมุ่งมั่น... ภารกิจวันนี้คือหา"วัตถุดิบทดแทน"
“พี่สะใภ้...ท่านจะเก็บใบไม้แห้งพวกนี้ไปทำไมหรือเ้าคะ?” เสิ่นซินอี้ถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นซูอันอันเลือกเก็บสมุนไพรกลิ่นฉุนบางชนิดที่คนทั่วไปไม่กินกัน
“มันคือเครื่องเทศน่ะสิ” นางยิ้ม"ตากให้แห้งแล้วบด... เอาไว้โรยเนื้อย่าง จะหอมอร่อยมาก"
นางกำลังรวบรวม "ผงปรุงรส"สำหรับการอพยพ!หากมีเหตุการณ์ร้ายใดๆเกิดขึ้น ตามประวัติศาสตร์ที่นางพอรู้มาดินแดนติดชายแดนและยังมีา มันจะไม่สงบอย่างแน่นอน
“เจอแล้ว!” ซูซินะโ "พุ่มซานจา(2)!เปรี้ยวสมใจท่านพี่แน่!"
ขณะที่น้องสาวทั้งสองกำลังตื่นเต้นกับการเก็บผลไม้ป่ารสเปรี้ยวซูอันอันก็ปลีกตัวออกมาเล็กน้อย
นางแอบกำจี้หยกหงส์ไว้ใต้สาบเสื้อ... เอาล่ะ...ขอลองอีกครั้ง...
นางเพ่งสมาธิ... ขอน้ำ... ขอน้ำดื่มสะอาดๆ...
ผลลัพธ์คือ... ‘หินจมทะเลลึก’ (3) ...เงียบสนิท
จี้หยกยังคงเป็แค่หยก... มันไม่ตอบสนองใดๆ
เฮ้อ... พึ่งตัวเองสินะ!นางถอนหายใจอย่างผิดหวัง
ทว่า... พวกนางทั้งสามหารู้ไม่...
ท่ามกลางเงาไม้ที่ห่างออกไป...ร่างสูงใหญ่ของเสิ่นอวี่หานยืนนิ่งราวกับภูผา
เขาไม่ได้ไปขุดตาน้ำกับน้อง ๆ... เขา"โกหก" มารดา
หลังจากเหตุการณ์งูเมื่อวาน...จักรพรรดิผู้รอบคอบเช่นเขาหรือจะปล่อยให้ "จุดอ่อน" เพียงหนึ่งเดียวภรรยาและลูกในท้อง มาเดินป่าตามลำพัง
เขากำลัง "อารักขา" พวกนางอย่างลับๆ
สายตาคมกริบของเขาสังเกตเห็นทุกอย่าง...เห็นนางเก็บสมุนไพรประหลาด... เห็นนางทำท่าทางลับๆ ล่อๆ เอามือกุมหน้าอก...
นาง... เจ็บหน้าอกรึ? หรือกำลังสวดภาวนา?
ทันใดนั้น...แหวนัดำบนนิ้วหัวแม่มือของเขา... พลันแผ่ไออุ่นจางๆ ออกมา
เสิ่นอวี่หานชะงัก!
มันไม่ใช่แค่ไออุ่น... แต่มันคือความรู้สึก"ดึงดูด" ... มันกำลังตอบสนองต่ออะไรบางอย่าง...ในทิศทางที่ภรรยาของเขายืนอยู่!
เขาขมวดคิ้วมุ่น... สตรีผู้นี้...นางมีความลับอันใดซ่อนอยู่กันแน่...
ประกายแสงแห่งหงส์ั
ค่ำคืนนั้น... ยามซวี
หลังจากที่ซูอันอันกลับมาพร้อมกับ"เครื่องเทศ" และผลไม้รสเปรี้ยวเต็มตะกร้า ซึ่งนางนำ"ซานเย่า" ที่ขุดได้เมื่อวานไปตากแห้งที่บ้านตระกูลซูด้วย และนางก็เหนื่อยจนแทบขาดใจ
บนเตียงนอน... บรรยากาศยังคงอึดอัดเช่นเดิม
เสิ่นอวี่หานล้มตัวลงนอนเว้นระยะห่าง...ซูอันอันก็ล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขา...
ทั้งคู่นอนนิ่ง... แต่ต่างก็ยังไม่หลับ
ซูอันอันกำลังคิดถึงแผนการทำเต้าหู้ในวันพรุ่งนี้อย่างเคร่งเครียด...พรุ่งนี้ต้องสำเร็จ ข้า้าเงิน... ข้า้าเสบียง
เสิ่นอวี่หานกำลังคิดถึงปฏิกิริยาประหลาดของแหวนัเมื่อตอนกลางวัน...มันอุ่นขึ้นเพราะนาง... หรือเพราะสิ่งใดกันแน่
ความตึงเครียดและความกังวลของทั้งคู่พุ่งสูง...
โดยไม่รู้ตัว... มือของซูอันอันที่อยู่ใต้ผ้าห่มกำจี้หยกหงส์ที่หน้าอกไว้แน่น...
และขณะเดียวกัน...มือของเสิ่นอวี่หานที่วางอยู่บนหน้าท้อง กำแหวนิญญาัดำไว้แน่น...
วูบ!
จี้หยกหงส์ของนางพลันร้อนจี๋ขึ้นมา!ไม่ได้เรืองแสง... แต่มันร้อนจัดราวกับถูกนาบด้วยเหล็ก!
“อึ่ก!”
นางสะดุ้งเฮือกอย่างสุดกลั้นมือคลายออกจากจี้ทันที!
ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง...
แหวนัดำของเสิ่นอวี่หาน...พลันส่งไอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งทิ่มแทงเข้ามาในนิ้วหัวแม่มือของเขา!
ร่างของเขากระตุกเกร็งไปชั่วขณะ!
ทั้งสองเหตุการณ์เกิดขึ้นพร้อมกัน...และดับลงในพริบตา...
ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวโรยตัวลงในห้อง...
“เป็อะไรไป”
เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นในความมืด...เขาจับสังเกตอาการสะดุ้งของนางได้
ซูอันอันตัวแข็งทื่อ...นางรีบแตะจี้หยกอีกครั้ง... มันกลับมาเย็นชืดเหมือนเดิม
เมื่อครู่... ข้าคิดไปเองหรือ?
“เปล่า... เปล่าเ้าค่ะ” นางรีบโกหก “ข้า...แค่... เป็ตะคริวที่ขา”
เสิ่นอวี่หานไม่ได้พูดอะไรต่อ...
เขานอนนิ่ง หันหลังให้นาง...แต่ั์ตาของอดีตจักรพรรดิเบิกกว้างในความมืด
ตะคริวรึ? เขาลูบแหวนที่กลับมานิ่งสนิท...อาการสะดุ้งของนางเมื่อครู่...มันเกิดขึ้นพร้อมกับที่แหวนของข้าส่งไอเย็นประหลาดนั่น...
ช่าง... ประจวบเหมาะเกินไปแล้ว
ต่างคนต่างนอนหันหลังให้กัน...แต่ในค่ำคืนนั้น... ไม่มีผู้ใดหลับลงได้อย่างสนิทใจอีก
ความลับ... ยังคงเป็ความลับ...
แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัย...ได้ถูกหว่านลงในใจของคนทั้งคู่แล้ว
เชิงอรรค:
(1) วาดขนมปังดับหิว: หมายถึงการสร้างจินตนาการที่สวยหรู หรือคำปลอบโยนที่ว่างเปล่า เพื่อหลอกตัวเองหรือผู้อื่นโดยที่ไม่สามารถแก้ปัญหาที่แท้จริงได้
(2) พุ่มซานจา (Chinese Hawthorn) หรือที่เรียกว่าซัวจา หรือ เซียงจา เป็ไม้ผลขนาดเล็กที่มีผลสีแดง รสเปรี้ยวอมหวาน เป็ที่รู้จักในฐานะผลไม้และของหวานที่นิยมใช้ในอาหารจีน เช่นขนมซานจาแผ่น หรือถังหูลู่ นอกจากนี้ยังถือเป็สมุนไพรที่มีประโยชน์หลายด้าน โดยเฉพาะในการช่วยย่อยอาหาร ลดไขมันในเื และบำรุงหัวใจ
(3)หินจมทะเลลึก: หมายถึงการส่งข่าวสารหรือการกระทำบางอย่างออกไป แล้วเงียบหายไปโดยสิ้นเชิงไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ กลับมา
โปรดติดตามตอนต่อไป: บทที่ 11 หยาดน้ำทิพย์ และแผ่นเต้าหู้แห่งความหวัง
215
