โรงเตี๊ยมสนธยา สเน่หาชั่วข้ามคืนไม่ลืมเลือน

หยาดน้ำค้างยามเช้าที่เกาะกุมตามยอดหญ้าและใบไผ่รอบโรงเตี๊ยมสนธยาดูใสบริสุทธิ์ราวกับไข่มุก ทว่าความเงียบสงบที่ปกคลุมอยู่นั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่ชวนให้เสียวสันหลัง พายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเมื่อคืนได้สงบลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของดินโคลนที่ชุ่มฉ่ำและกลิ่นอายของมนตราโบราณที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศเบาบางประดุจควันธูปที่เจือจาง

ลมเช้าที่พัดผ่านใบไผ่ส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ ราวกับเป็นการกระซิบบอกเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา เสียงนกป่าที่เคยร้องเสียงใสในยามเช้าบัดนี้กลับเงียบงัน ราวกับสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในดินแดนแห่งนี้ แม้แต่แมลงวันและผีเสื้อที่เคยบินไปมาอย่างสนุกสนานก็หลบซ่อนตัวอยู่ในใบไม้ ไม่กล้าออกมาเผชิญหน้ากับพลังงานลึกลับที่ยังคงลอยละล่องอยู่ในอากาศ

ภายในห้องพักทิศตะวันตกที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบอันดุเดือดระหว่างพญามารหนุ่มและนางพรายผู้ยิ่งใหญ่ สภาพเดิมที่เคยพังพินาศจนไม่เหลือเค้าดี—ทั้งเตียงไม้ที่หักสะบั้นเป็นท่อนๆ ผนังที่แตกร้าวจากการปะทะของปราณ และเครื่องเรือนที่กลายเป็นเศษซากผงธุลี—บัดนี้กลับเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์

รอยแตกบนผนังปูนที่เคยแยกออกจากกันอย่างน่าเศร้าใจ บัดนี้กำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหากันราวกับมีชีวิต เศษไม้ที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้นเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับถูกแรงแม่เหล็กลึกลับดึงดูด ผงปูนที่ปลิวว่อนอยู่ในอากาศค่อยๆ รวมตัวกันเป็นก้อนเล็กๆ ก่อนจะลอยไปยังตำแหน่งเดิมที่มันเคยอยู่

อาหลาง ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้อง ดวงตาสีทองอำพันของเขาทอประกายลึกล้ำ เขาไม่ได้ดูเหนื่อยอ่อนจากการเสพสมและดูดกลืนพลังเมื่อคืน ตรงกันข้าม ผิวพรรณของเขากลับดูอิ่มเอมและมีรัศมีประหลาดแผ่ออกมา ผิวหนังที่เคยดูซีดเผือกบัดนี้มีสีสันที่สุขภาพดี เปล่งประกายระรื่นราวกับได้รับการบำรุงจากพลังชีวิตที่บริสุทธิ์ เส้นผมดำสนิทที่เคยเลอะเทอะบัดนี้เรียบเนียนและเปล่งประกายเหมือนไหมดำ

เขาค่อยๆ วาดมือผ่านอากาศอย่างเชื่องช้า พลังมารที่เขาสูบซับมาจากอู๋ซวงผสานกับพลังดั้งเดิมของศิลาเนตรมารไหลเวียนออกมาจากปลายนิ้วเป็นเส้นแสงสีทองอำพันที่ละเอียดอ่อนประดุจเส้นไหม เส้นแสงเหล่านี้เคลื่อนไหวไปในอากาศอย่างมีชีวิต ราวกับงูเล็กๆ ที่กำลังเต้นรำตามจังหวะของลมหายใจของเขา

ทุกครั้งที่เขาขยับนิ้ว เส้นแสงก็จะแยกออกเป็นสายเล็กๆ หลายสาย แล้วพุ่งไปยังเศษซากต่างๆ ในห้อง เมื่อแสงสัมผัสกับเศษไม้ เศษไม้เหล่านั้นจะเริ่มเรืองแสงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น เมื่อแสงสัมผัสกับรอยแตกบนผนัง รอยแตกเหล่านั้นจะเริ่มประสานตัวกลับมาเรียบเนียน

วิ้ง...

เพียงชั่วพริบตาที่อาหลางตวัดนิ้ว เศษไม้ที่แตกกระจายบนพื้นก็เริ่มสั่นไหวและลอยขึ้นจากพื้นดิน พวกมันพุ่งเข้าหากันราวกับแม่เหล็กที่ดึงดูดกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรอบแกรบเบาๆ ดังขึ้นเมื่อเศษไม้เหล่านั้นเริ่มประสานตัวกัน รอยแยกบนไม้กระดานปิดตัวลงอย่างแนบเนียน ไม่มีแม้แต่รอยรอยเดียวที่จะบ่งบอกว่าเคยถูกทำลาย

รอยแตกบนผนังปูนค่อยๆ ประสานตัวกลับมาเรียบเนียนประดุจไม่เคยถูกทำลาย ผงปูนที่กระจายอยู่ทั่วพื้นรวมตัวกันเป็นก้อนแล้วลอยไปเติมเต็มช่องว่างที่เหลืออยู่ เตียงไม้หนาหนักที่เคยหักสะบั้นเป็นท่อนๆ บัดนี้กลับมาตั้งตระหง่านมั่นคง ขาเตียงที่เคยโค่นล้มลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง หัวเตียงที่เคยแตกร้าวกลับมาเรียบเนียนเหมือนใหม่

ผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดสะอ้านที่เคยฉีกขาดและเปื้อนคราบต่างๆ บัดนี้คลี่ตัวออกเองอย่างเป็นระเบียบไร้รอยยับ ผ้าห่มที่เคยกระจัดกระจายไปทั่วพื้นลอยขึ้นมาพับตัวเองอย่างเรียบร้อย แล้วจึงวางตัวลงบนเตียงในตำแหน่งที่เหมาะสม

หมอนที่เคยแตกและมีขนนกกระจายไปทั่ว บัดนี้ขนนกเหล่านั้นกลับบินเข้าไปรวมตัวกันภายในปลอกหมอนที่ซ่อมตัวเองให้เรียบร้อยแล้ว หมอนที่ซ่อมแซมแล้วลอยขึ้นไปวางตัวที่หัวเตียงอย่างนุ่มนวล

แม้แต่เครื่องเรือนเล็กๆ น้อยๆ อย่างโต๊ะข้างเตียง เก้าอี้ไม้ และแจกันดินเผาที่เคยแตกเป็นเสี่ยงๆ ก็ประสานตัวกลับมาสมบูรณ์ เสี่ยงเซรามิกที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้นรวมตัวกันเป็นแจกันที่สวยงามเหมือนเดิม แล้วลอยขึ้นไปวางตัวบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเรียบร้อย

ประสิทธิภาพของมนตราซ่อมแซมนี้รวดเร็วและสมบูรณ์แบบจนแม้แต่หนูสักตัวที่วิ่งผ่านก็ไม่อาจสัมผัสได้ว่าที่นี่เคยเป็นลานประหารวิญญาณมาก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิมที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ ที่จะเป็นพยานถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อคืนที่ผ่านมา

"ฝีมือของนายท่าน... ช่างล้ำลึกเหนือกว่าที่ข้าจินตนาการไว้มากนักเจ้าค่ะ"

เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความนอบน้อมดังกังวานมาจากมุมมืดของห้อง อู๋ซวง ก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของนางแทบจะไม่ได้ยิน ราวกับเป็นเงาที่เคลื่อนไหวไปตามแสงเทียน

บัดนี้นางไม่ได้อยู่ในชุดผ้าไหมสีดำที่ยั่วยวน หรือแผ่รังสีนางพรายที่น่าเกรงขามประดุจพญายมอีกต่อไป โฉมหน้าที่เคยงดงามจนสามารถล่มเมืองได้ บัดนี้กลับดูธรรมดาสามัญ ผิวหนังที่เคยขาวซีดจนเห็นเส้นเลือดสีฟ้าอ่อนๆ บัดนี้กลับมีสีผิวที่ดูเป็นธรรมชาติ มีสีแทนอ่อนๆ เหมือนหญิงชาวบ้านที่ต้องทำงานใต้แสงแดด

นางใช้มนตรา "พรางลักษณ์" ชั้นสูงที่ได้รับคำชี้แนะจากอาหลาง ปรับเปลี่ยนโฉมหน้าที่งดงามล่มเมืองให้กลายเป็นเพียงหญิงรับใช้ใบหน้าธรรมดาสามัญ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยพลังเวทมนตร์อันน่าเกรงขาม บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและซื่อสัตย์ เหมือนสาวใช้ที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต แม้แต่ท่วงท่าในการเดินก็เปลี่ยนไป จากเดิมที่เคยเดินด้วยความสง่างามและความมั่นใจของนางพราย บัดนี้กลับเดินด้วยความระมัดระวังและถ่อมตัว

ผิวพรรณที่เคยขาวซีดจนเห็นเส้นเลือดกลับดูนวลตาเหมือนหญิงชาวบ้านที่ตรากตรำงานหนัก มีรอยแสงแดดเล็กน้อยที่แก้มและจมูก ทำให้ดูเป็นธรรมชาติและไม่น่าสงสัย เส้นผมที่เคยเรียบเนียนและเปล่งประกายเหมือนไหมดำ บัดนี้ถูกจัดแต่งให้ดูเรียบง่าย มัดเป็นมวยเล็กๆ ที่ท้ายทอย มีเส้นผมหลุดลุ่ยออกมาเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความเป็นธรรมชาติ

เสื้อผ้าสีเทาเรียบๆ ที่นางสวมใส่ทำจากผ้าฝ้ายหยาบ ดูเก่าและซักผ้าหลายครั้งจนสีซีดจาง มีรอยปะเล็กๆ น้อยๆ ที่แขนเสื้อและชายกระโปรง ทำให้ดูเหมือนเสื้อผ้าของคนทำงานจริงๆ ชายกระโปรงยาวถึงข้อเท้า ปิดบังรูปร่างที่เคยเซ็กซี่และเย้ายวนไว้อย่างมิดชิด

ที่สำคัญที่สุดคือการปกปิดรอยสักรูปดอกมันดาลาที่ข้อมือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจนางพรายที่ทรงพลัง นางใช้ผ้าพันแผลสีขาวพันรอบข้อมือทั้งสองข้าง แล้วอ้างว่าเป็นแผลจากการทำงานหนัก การปลอมแปลงนี้ทำได้อย่างประณีตจนไม่มีใครสังเกตเห็นรอยสักที่ซ่อนอยู่ข้างใต้

แม้แต่กลิ่นกายของนางก็เปลี่ยนไป จากเดิมที่มีกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ป่าและยาสมุนไพรลึกลับ บัดนี้กลับมีกลิ่นของสบู่ธรรมดาและเหงื่อจากการทำงาน ทำให้ดูเหมือนหญิงรับใช้ที่ทำงานหนักจริงๆ

นางย่อกายลงทำความเคารพอาหลางด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อย แต่ไม่เกินเลยจนดูน่าสงสัย การโค้งคำนับของนางดูเป็นธรรมชาติ เหมือนสาวใช้ที่เคยรับการฝึกฝนมาอย่างดี รอยยิ้มที่มุมปากของนางบัดนี้ไม่มีความโอหังหรือความเย็นชาเหลืออยู่ มีเพียงความภักดีและความนอบน้อมที่ถูกสลักลงในดวงวิญญาณด้วยพันธสัญญาโลหิตที่อาหลางหยิบยื่นให้

"ต่อจากนี้ไป... ข้าจะทำหน้าที่เป็นเพียงข้ารับใช้ไร้ชื่อในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ คอยดูแลงานจุกจิกและ 'คัดกรอง' เหยื่อชั้นดีจากโลกภายนอก" อู๋ซวงเอ่ยด้วยเสียงที่เปลี่ยนไปจากเดิม ไม่มีความเย็นชาและหยิ่งผยองแล้ว แต่กลับฟังดูอ่อนโยนและถ่อมตัว เหมือนสาวใช้ที่พูดกับนายของตัวเอง

"นายท่านจะได้ไม่ต้องเสียเวลาลงแรงกับพวกปลายแถวที่ไร้ค่า ข้าจะคัดเลือกเฉพาะผู้ที่มีพลังปราณแข็งแกร่ง หรือมีตำแหน่งสูงในสำนักต่างๆ เท่านั้นที่จะได้เข้าเฝ้าท่าน" นางพลางก้มหน้าลงต่ำจนเส้นผมบดบังดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความคลั่งไคล้ในตัวนายคนใหม่

การเปลี่ยนแปลงของนางไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่รวมถึงการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและบุคลิกภาพอย่างสิ้นเชิง นางฝึกฝนการพูดจาให้ดูเหมือนคนธรรมดา ลดทอนคำศัพท์ที่สูงส่งและซับซ้อนลง ใช้สำนวนที่เรียบง่ายและเข้าใจง่าย แม้แต่การเดินและการนั่งก็ปรับให้ดูเหมือนคนที่ไม่ได้รับการศึกษาขั้นสูง

อาหลางมองดูนางด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด ความเจ้าเล่ห์เพทุบายที่เขามีเป็นทุนเดิม เมื่อมาผสานกับประสบการณ์นับร้อยปีและความรู้เรื่องกลไกมารโบราณของอู๋ซวง ทำให้โรงเตี๊ยมสนธยาแห่งนี้กลายเป็น "กับดักที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ในใต้หล้า

เขาเริ่มวางแผนในใจ การมีอู๋ซวงเป็นผู้ช่วยทำให้เขาสามารถขยายขอบเขตการล่าเหยื่อได้กว้างขวางขึ้น ไม่ต้องจำกัดอยู่เพียงแค่นักเดินทางที่หลงทางเข้ามาในโรงเตี๊ยม แต่สามารถดึงดูดเป้าหมายที่มีคุณค่ามากกว่า เช่น จอมยุทธจากสำนักใหญ่ๆ เจ้าหน้าที่ราชการระดับสูง หรือแม้แต่เจ้าชายเจ้าหญิงที่เดินทางผ่านเส้นทางนี้

กลยุทธ์ของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง อู๋ซวงจะเป็นคนวาง "เหยื่อล่อ" ที่ล้ำลึกกว่าเดิม ไม่ใช่แค่การใช้ความงามล่อลวงอย่างตรงไปตรงมา แต่เป็นการใช้จิตวิทยาและการจัดการอารมณ์อย่างประณีต

ทั้งคำพูดที่คอยชักนำทางอารมณ์ การสร้างความไว้วางใจผ่านการแสดงความอ่อนแอและต้องการความช่วยเหลือ การจัดลำดับห้องพักที่สอดคล้องกับจุดอ่อนในจิตใจของเหยื่อ เช่น ห้องที่มีวิวสวยงามสำหรับคนที่ชื่นชอบธรรมชาติ หรือห้องที่เงียบสงบสำหรับคนที่ต้องการสมาธิ

หรือแม้แต่การปรุง "กำยานคลายหฤทัย" ที่แฝงไปด้วยไอเสน่ห์จางๆ เพื่อลดทอนการระแวดระวังของผู้ฝึกปราณธรรมะ ยาชนิดนี้จะไม่ทำให้เหยื่อสูญเสียสติสัมปชัญญะ แต่จะทำให้พวกเขารู้สึกผ่อนคลายและเปิดใจมากขึ้น ง่ายต่อการถูกชักจูงและโน้มน้าว

นางยังวางแผนที่จะใช้เรื่องราวส่วนตัวที่น่าสงสาร เช่น การเป็นหญิงม่ายที่สูญเสียสามีจากการโจมตีของโจรป่า หรือการเป็นลูกสาวของเจ้าของโรงเตี๊ยมที่เสียชีวิตจากโรคระบาด เพื่อสร้างความเห็นใจและความต้องการปกป้องจากเหยื่อ

ทุกอย่างถูกคำนวณไว้ในตารางหมากที่ไม่มีวันพลาด แต่ละขั้นตอนมีการเตรียมการสำรองหากแผนหลักไม่สำเร็จ มีการศึกษาจุดอ่อนของมนุษย์แต่ละประเภทอย่างละเอียด และมีวิธีการรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินต่างๆ

อาหลางยกมือขวาขึ้นมาพิเคราะห์ ศิลาเนตรมาร ที่บัดนี้ฝังรากลึกกลายเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเยื่อในอุ้งมือของเขาอย่างสมบูรณ์ ผิวสัมผัสของมันเรียบเนียนสม่ำเสมอไปกับผิวหนังของเขาและนิ่งสนิทประดุจหินธรรมดาที่ไร้ค่า

ไม่มีแสงสีม่วงทองวาบวับที่เคยปรากฏเมื่อศิลายังไม่ได้รับการปลุกพลังอย่างสมบูรณ์ ไม่มีการสั่นสะเทือนที่รุนแรงจนน่ารำคาญใจเหมือนเมื่อก่อน ไม่มีเสียงหึ่งๆ ที่เคยดังขึ้นเมื่อศิลาต้องการดูดกลืนพลัง ทุกอย่างดูสงบเงียบและเป็นธรรมชาติ

ทว่าอาหลางรู้ดีว่าสถานะที่นิ่งสงบนี้คือสิ่งที่อันตรายที่สุด มันคือการ "จุติ" สู่ขั้นที่สูงกว่าเดิมหลายเท่าตัว เหมือนกับพายุที่สงบก่อนจะปะทุออกมาอย่างรุนแรง หรือเหมือนกับน้ำที่นิ่งลึกซึ่งซ่อนกระแสน้ำวนที่อันตรายไว้ข้างใต้

พลังที่บรรจุอยู่ภายในนั้นหนักแน่นและเข้มข้นจนเขาสัมผัสได้ถึงความร้อนลุ่มที่พร้อมจะปะทุออกมาเพียงแค่เขากระตุ้นด้วยความคิดเพียงนิดเดียว เส้นใยวิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายในศิลาพร้อมที่จะพุ่งออกไปพันธนาการดวงวิญญาณของใครก็ตามที่เขาสัมผัสเพียงผิวเผิน

เส้นใยเหล่านี้จะแทรกซึมเข้าไปในจิตใจของเหยื่อโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว แล้วค่อยๆ เปลี่ยนแปลงความคิดและความรู้สึกของพวกเขาให้เอนเอียงไปในทิศทางที่อาหลางต้องการ ให้กลายเป็นทาสรับใช้ที่จงรักภักดีโดยที่เหยื่อเหล่านั้นจะยังคงคิดว่าตนเองเป็นอิสระอยู่

กระบวนการนี้จะเกิดขึ้นอย่างช้าๆ และละเอียดอ่อน ไม่ใช่การควบคุมจิตใจแบบหยาบๆ ที่เหยื่อจะสังเกตเห็นได้ง่าย แต่เป็นการปลูกฝังความคิดและความรู้สึกใหม่ๆ ให้เข้าไปแทนที่ความคิดเดิมทีละน้อย จนในที่สุดเหยื่อจะเชื่อว่าความคิดและความรู้สึกเหล่านั้นเป็นของตัวเองโดยแท้จริง

เขากำมือแน่น สัมผัสถึงอำนาจบาตรใหญ่ที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง รู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ไม่เพียงแค่ในด้านร่างกาย แต่รวมถึงความสามารถทางจิตใจและวิญญาณด้วย

บัดนี้เขาไม่ใช่เสี่ยวเอ้อที่คอยแอบเก็บกินเศษซากราคะจากแขกพเนจรอีกต่อไป ไม่ใช่ชายหนุ่มผอมแห้งที่ต้องระมัดระวังไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติ ไม่ใช่คนที่ต้องซ่อนตัวและหลบหนีจากอันตราย

แต่เขาเริ่มกลายเป็น "เจ้าแห่งจวนราคะ" ผู้ที่สามารถชี้เป็นชี้ตายและบงการตัณหาของเหล่าผู้ทรงศีลและจอมยุทธทั้งใต้หล้าได้จากหลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ แห่งนี้ ผู้ที่สามารถสร้างและทำลายชะตากรรมของคนอื่นได้ด้วยการสัมผัสเพียงครั้งเดียว

อาหลางเดินลงไปที่โถงล่างพร้อมกับอู๋ซวงในคราบสาวใช้ใบหน้าซื่อ บรรยากาศในโรงเตี๊ยมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายเดิมๆ ที่ดูหม่นหมองและผุพังถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ดูเหมือนจะช่วยให้จิตใจผ่อนคลาย

ทว่าจริงๆ แล้วมันคือกับดักทางประสาทสัมผัสที่อู๋ซวงบรรจงปรุงขึ้น กลิ่นหอมนี้มีส่วนผสมของยาสมุนไพรพิเศษที่จะทำให้ผู้ที่สูดดมเข้าไปรู้สึกผ่อนคลายและลดการระแวดระวัง โดยเฉพาะผู้ที่ฝึกปราณธรรมะซึ่งมักจะมีจิตใจที่เข้มงวดและระมัดระวังสูง

เถ้าแก่ร่างอ้วน และ เถ้าแก่ร่างผอม ต่างก้มตัวลงทำความเคารพอาหลางอย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่ชีวิตพวกเขามีมา ร่างกายของทั้งคู่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกลัวและความเกรงขาม

พวกเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่น่าเกรงขามจากตัวเสี่ยวเอ้อหนุ่มที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างก้าวกระโดดเพียงชั่วข้ามคืน ประหนึ่งลูกแมวที่กลายเป็นพยัคฆ์ร้ายในชั่วพริบตา หรือเหมือนกับดาวเคราะห์เล็กๆ ที่กลายเป็นดวงอาทิตย์ที่เผาผลาญทุกสิ่งรอบตัว

"จัดเตรียมห้องพักทางทิศใต้ให้พร้อมที่สุด..." อาหลางสั่งเสียงเรียบพลางนั่งลงที่โต๊ะมุมประจำตัว เสียงของเขาไม่ได้ดังหรือข่มขู่ แต่มีน้ำหนักและอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องเชื่อฟัง

"ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ 'ธรรมะ' ที่จอมปลอมและรุ่มร้อนด้วยความทะนงตนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ มันเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับคนทั่วไป... แต่สำหรับศิลาของข้า มันคือน้ำทิพย์ที่น่าลิ้มลองยิ่งนัก"

อู๋ซวงเดินเข้าไปรินน้ำชาให้อาหลางอย่างนบนอบ กิริยาท่าทางของนางดูเป็นธรรมชาติเสียจนไม่มีใครจะเชื่อว่านี่คือนางพรายที่เคยสังหารคนนับพัน การเทน้ำชาของนางดูเรียบง่ายแต่ประณีต ไม่เร็วเกินไปจนดูรีบร้อน ไม่ช้าเกินไปจนดูเฉื่อยชา

"ข้าน้อยสัมผัสได้เช่นกันเจ้าค่ะนายท่าน..." นางกระซิบเบาๆ ด้วยเสียงที่ฟังดูเหมือนสาวใช้ที่กังวลเรื่องแขกที่จะมาถึง "ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มจอมยุทธจากสำนักเมฆาขาวที่ทรงศีล พวกเขาคงนึกไม่ถึงว่า สิ่งที่พวกเขาเรียกว่าปีศาจ ไม่ได้ซ่อนอยู่ในถ้ำลึก แต่อยู่ตรงหน้าพวกเขาในรูปแบบของหญิงรับใช้ที่ดูอ่อนแอ และเสี่ยวเอ้อผู้แสนดีที่คอยยิ้มรับ"

อาหลางจิบน้ำชาพลางทอดสายตามองออกไปนอกประตูร้านที่เปิดกว้างรับลมเย็น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขานึกถึงภาพการพังทลายของศีลธรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น

เหยื่อที่ก้าวเข้ามาในวันนี้จะไม่มีวันรู้ตัวเลยว่าพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่ปากอสูรที่มีชีวิต และเมื่อพวกเขาออกไปจากที่นี่ พวกเขาจะไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นหุ่นเชิดที่เต้นตามเส้นใยที่อาหลางดึง โดยที่พวกเขาจะยังคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ผู้ปกป้องความยุติธรรมอยู่เช่นเดิม