ฉินจางหย่งทำหน้าที่ได้ดียิ่งเขาส่งห่อผ้าสีดำขนาดใหญ่ให้กับจวิ้นอ๋อง
“ดีข้าจะได้เป็กุนซือกองทัพจินก็ครานี้”
เซียงวั่งซูเพิ่งกลับมาจากร้านน้ำชามวลมิตรเขาได้ยินเื่ซุบซิบจากเหล่าทหารที่ออกมาทำธุระให้นาย “ข้าได้ยินข่าวมาว่า ของสำคัญของเผ่าเหยี่ยวภูผาถูกขโมยจากจวนแม่ทัพจินตอนนี้พวกเขากำลังตามหาร่องรอย”
“อืม....สำคัญมากแค่ไหน?”
“มีตำนานกล่าวว่าเป็สิ่งที่ผู้ถูกเลือกเท่านั้นจะเปิดดูข้างในได้”
หากเซียงวั่งซูกล่าวแค่นี้แสดงว่าเขายังไม่มีรายละเอียดส่วนอื่นเพราะคนอย่างพี่ชายไม่เคยเก็บงำความลับใดไว้ได้นาน
“เช่นนั้นค่าจ้างติดตามของสิ่งนั้นคงมูลค่ามาก”
“ได้ยินว่าองค์หญิงจินเฟิ่งเป็เ้าของ จึงประกาศรับซื้อคืนในราคาสองหมื่นตำลึง”เซียงวั่งซูสายตาตริตรองอยู่นาน เขาใคร่อยากรู้อยากเห็นว่าของวิเศษที่ว่านั้นเป็สิ่งใดกันแน่ เหตุใดองค์หญิงถึงให้ราคาสูงถึงเพียงนั้น
“ความจริงราคาของสิ่งนี้มีมูลค่ามากกว่านั้นแต่จินเฟิ่งฉลาดนัก นางรู้ว่า อย่างไรก็ไม่มีผู้เปิดได้ จึงให้ราคาแค่นี้”
เซียงวั่งซูมองดูจวิ้นอ๋องด้วยความแปลกใจเขาออกไปนั่งคุยกับผู้คนทุกวันทั้งที่ภัตตาคารมู่กงและร้านน้ำชามวลมิตรหากแต่กลับรู้ไม่เท่าน้องชายผู้สูงศักดิ์อีกแล้ว
“เ้าพูดเช่นนี้คงมีแผนสินะ”
“ใช่! ข้าจะให้ท่านไปรับอาสากับแม่ทัพจินเพื่อตามหาของสิ่งนั้นมาคืน องค์หญิงแต่แลกกับตำแหน่งกุนซือในกองทัพ”
“เ้าคิดจะให้ข้าไปเป็กุนซือในกองทัพเช่นนั้นหรือ?” รอยยิ้มของเซียงวั่งซูผุดความภาคภูมิใจไม่น่าเชื่อว่า อยู่กันมาขนาดนี้ ในที่สุดจวิ้นอ๋องก็มองเห็นความสามารถของเขาแล้ว
“มิใช่ข้าจะให้ท่านเสนอข้าไปเป็กุนซือต่างหาก”
จบประโยคนั้นใบหน้าของจอมยุแยงก็เผือดสีลงเล็กน้อย
“อืม....”
ยามเว่ยเถ้าแก่เซียงจึงทำทีไปส่งข้าวสารและเกลือที่ค่ายทหารชานเมืองด้วยตนเองแถมนำเอาใบชาปี้หลัว สีเขียวสด มีกลิ่นหอม ไปฝากแม่ทัพจินเขารีบไถ่ถามถึงเื่ของที่หายไปอย่างไม่อ้อมค้อม
“จินเฟิ่งไม่ค่อยสบายใจนักเพราะนั่นคือ ของที่หัวหน้าเผ่าเหยี่ยวภูผากำชับให้นางดูแลอย่างดีจะเปิดมันได้ก็ต่อเมื่อตามหาผู้ที่ถูกเลือกเจอเท่านั้น”
“ข้าคิดว่าเื่นี้น้องชายของข้าน่าจะพอช่วยท่านได้”
จินหลี่ิตวัดสายตามองเถ้าแก่เซียงอย่างสนใจเขานึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มที่มีปานประปรายเต็มใบหน้าและลำคอคนนั้นเมื่อได้พิจารณาใบหน้าใกล้ๆ เขาพบว่า ชายหนุ่มมีใบหน้าคมสันลักษณะเหมือนผู้มีอำนาจในตนเองมากกว่าจะเป็แค่พ่อค้าข้าวสาร
“น่าสนใจ”
“เพียงแต่เขาฝากบอกเงื่อนไขมาข้อหนึ่ง”
“ท่านว่ามา”
“เซียงเฉินกงร่ำเรียนมาไม่น้อยจึงใฝ่ฝันอยากเป็กุนซือในค่ายทหารมาั้แ่เยาว์วัยหากเขาหาของให้องค์หญิงได้สำเร็จ อยากจะขอมาร่วมงานกับท่านได้หรือไม่?”
สีหน้าของแม่ทัพจินดูลังเลเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายคิดว่า เป็การแทรกซึมทางการทหารเซียงวั่งซูรีบนำเสนอเพิ่มเติม“น้องชายของข้าเป็นักประดิษฐ์อาวุธ และรู้จักอาวุธลับหลายประเภทจะช่วยงานท่านได้มาก”
จินหลี่ิหูผึ่งคำว่า อาวุธลับ ทำให้เขาสนใจชายหนุ่มคนนี้ขึ้นมาในสี่ชนเผ่าที่อยู่ติดชายแดนทางเหนือของแคว้นจิน ล้วนแล้วแต่นิยมใช้อาวุธลับซึ่งเหมาะกับการซุ่มซ่อนโจมตี เขาเคยเจอจอมยุทธ์ลู่ สุดยอดนักประดิษฐ์อาวุธผู้นั้นแต่หลังจากมอบหน้าไม้สามสายให้กับจินเฟิ่งผู้เป็ศิษย์แล้วกลับหายตัวไปในเทือกเขาัทะยาน แม่ทัพจินหวังจะให้จอมยุทธ์ลู่ช่วยประดิษฐ์อาวุธให้กับกองทัพก็ยังมิได้ดำเนินการ
“หากเขาสามารถออกแบบอาวุธใหม่ๆได้ ข้าก็ยินดีรับข้อเสนอ”
เซียงวั่งซูกลับไปร้านข้าวสารเซียงพร้อมข่าวดีจวิ้นอ๋องที่แอบเปิดดูกล่องปริศนาที่มีรูปแกะสลักเป็เหยี่ยวอยู่โดยรอบไม่สามารถเปิดกล่องนั้นออกมาได้หากจะงัดแงะก็เกรงจะเสียหาย จึงได้แต่ทอดถอนใจ
“นี่มัน....”
“กล่องวิเศษของเผ่าเหยี่ยวภูผา”
เซียงวั่งซูอึ้งไปชั่วขณะที่แท้เขาอยู่ใกล้กับโจรเพียงแค่ไม่กี่ชุ่นนี่เอง!
“เ้าร้ายกาจมากแอบเอาขององค์หญิงมา แล้วยังรับอาสาหาของนางอีกเช่นนี้เ้าก็ได้เป็กุนซือของแคว้นจินแล้วสิ”
วิธีหาของมาคืนองค์หญิงนั้นเซียงวั่งซูยิ่งคิดไม่ถึงว่า เซียงเฉินกงจะใช้วิธีที่หน้าด้านถึงเพียงนี้เขาให้องค์หญิงติดประกาศทั่วเมืองหลวงว่า รู้ตัวคนร้ายแล้วว่า เป็ใคร?หากไม่นำของมาวางในรถม้าที่จอดหน้าตลาดในคืนนี้จะเข้าจับกุมและปะาคนที่ของไว้
“เ้าคิดหรือว่าโจรจะนำของมาคืนข้า” ดวงตาสีฟ้าจ้องเขาอย่างสงสัยใคร่รู้
“ท่านคอยดูเถิดพรุ่งนี้เช้า ของที่ท่าน้าจะมาวางอยู่ในรถม้าอย่างแน่นอนองค์หญิงไม่ต้องเสียเงินแม้สักอีแปะ”
องค์หญิงจินเฟิ่งคิดว่าเซียงเฉินกงผู้นี้คงเล่นเล่ห์หลอกนางเป็แน่จึงให้ทหารซุ่มซ่อนรอดูผู้ที่จะเอาของมาคืน ในยามโฉ่วคืนนั้น มีฝูงนกไม่ทราบพันธุ์ฝูงใหญ่บินวนเวียนอยู่เหนือรถม้าบดบังแสงไฟจากตัวอาคารรายรอบ
“องค์หญิงท่านดูนกหลายร้อยตัวบินคลุมเต็มบริเวณนี้ไปหมดแล้ว มองไม่เห็นรถม้า”
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อฝูงนกเ่าั้ก็บินจากไป ทหารทุกคนที่ซุ่มดูต่างงงงันกับเหตุประหลาดที่เกิดขึ้น
“แปลกจริงเื่แบบนี้ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน” จินเฟิ่งมองด้วยความประหลาดใจใครกันที่ทำให้นกเหล่านี้มารวมตัวกันได้
ฉับพลันแม่ทัพจินนึกถึงได้“หยางิเ้ารีบไปตรวจดูในรถม้าเร็ว”
หยางิรองแม่ทัพอินทรีขาวพุ่งไปอย่างรวดเร็ว ทันใดเขาะโออกมาอย่างแปลกใจ
“องค์หญิงของวางอยู่ในนี้”
จินเฟิ่งมองหน้าท่านน้าของนางทันที‘นี่เป็กลหรือวิชาภูตผีใดกัน?’
-------------------------------------------
3K
