เมื่อผมกับแม่เลี้ยงต้องผจญภัยในระบบเกมเอาชีวิตรอดสุดลามก

        หลังจากนั้นผมกับแม่ดาวก็เดินตามหาคนอื่น ๆ ภายในเกาะ ซึ่งมันเป็นป่าดงดิบขนาดใหญ่ ทว่า…สิ่งที่เราสองคนได้พบกลับเป็นความว่างเปล่า ไม่มีใครอื่นเลย ไม่เจอใครก็ไม่เป็นไร แต่มันแย่ยิ่งกว่าก็คือ พวกเราไม่เจอน้ำ ไม่เจอผลไม้ หรือของกินเลยสักชิ้น แถมตอนนี้ผมกับแม่ก็เหนื่อยจนแทบจะเดินไปต่อไม่ไหวแล้วด้วย

        "เอกแม่ก้าวต่อไม่ไหว แล้วลูกขาแข็งไปหมดแล้ว คอแห้งแถม ท้องก็ร้องด้วย"

         เสียงของแม่ดาวเอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ซึ่งผมเองก็ไม่ต่างกัน ตอนนี้คอแห้งเป็นผง แถมน้ำย่อยในกระเพาะก็ส่งเสียงดังโครกคราก ไม่แน่ใจว่าผมกับแม่ถูกจับมาปล่อยไว้ตั้งแต่กี่โมง ถ้าจำไม่ผิดตอนอยู่ที่รถก็ประมาณทุ่มกว่าเกือบจะสองทุ่ม แต่ตอนนี้พระอาทิตย์ตั้งฉากกับหัวก็น่าจะราว ๆ เที่ยง นั้นก็แปลว่าผมกับแม่ได้กิน ดื่มอะไรมาแล้วถึง 13-14ชั่วโมงเลยนะ บ้าที่สุด..!! ไอ้พวกชายชุดดำนั้นมันคิดจะทรมานเราให้ตายงั้นเหรอ ไหนบอกว่าจะให้มาเล่น……

        และในเวลานั้นเองดวงตาของผมก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะได้ยินเสียงของตัวอะไรบางอย่างขึ้น

         "กรรรรร..รรรร..!! แฮ่…!!!"

         เจ้าเสียงที่ผมได้ยิน มันครางต่ำในลำคอราวกับเป็นเสียงของสุนัขตัวใหญ่ ขนทั่วร่างของผม กับแม่ดาวลุกเกลียว เราทั้งสองค่อย ๆ หันหลังไปมาอย่างแช่มช้า ก่อนที่หัวใจจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้พบกับ….สิ่งมีชีวิตร่างสูงใหญ่สีดำทะมึน ทั่วตัวของมันเต็มไปด้วยมัดกล้าม ทว่าใบหน้านั้นสวมหน้ากากโลหะ นัยน์ตาแดงก่ำสาดประกายดุร้ายน่ากลัว แถมบนหัวของมันยังดูเหมือนมีเครื่องมือสื่อสารบางอย่างติดอยู่

         "ตะ…ตัวอะไรวะเนี่ย..!!"

         ผมตาโตอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อ ส่วนแม่ดาวไม่ต้องพูดถึง เธอตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวไปเรียบร้อยแล้ว

         "กรรรรร..รรรรรรร..!!"

        เจ้ามนุษย์ประหลาดครางต่ำอีกครั้ง ก่อนจะจ้องมองผมกับแม่ดาวอย่างน่ากลัว พร้อมกับยกกรงเล็บเหล็กยาวในมือขึ้นมาถูไถ เสียดสีกันไปมา ทว่า…มันกลับไม่ได้มีท่าทางจะพุ่งกระโจนเข้ามาเล่นงานผมกับแม่คล้ายมันรออะไรบางอย่างอยู่ ตอนแรกผมเองก็งง ๆ อยู่พอสมควร แต่ในที่สุดก็นึกออก และพอนึกได้ก็ยิ่งแค้นใจเป็นยิ่งนัก

         "สารเลวเอ๊ย…มันต้องการแบบนี้นี่เอง"

         "อะ..อะไรเหรอเอก? "

        "ที่มันไม่พุ่งเข้ามาเล่นงานผมกับแม่ทันที เพราะมันต้องการจะให้พวกเราหนี จากนั้นมันก็จะออกตามล่าพวกเรา เหมือนล่าสัตว์ที่อ่อนแอ และหวาดกลัว ใช่ไหมไอ้พวกบ้า…!!"

         ผมตะโกนก้องด้วยความโกรธจัด ก่อนจะหันไปมามองโดรนติดกล้องที่บินแอบอยู่เหนือต้นไม้ ใกล้ ๆ กับพวกเรา

         "นะ…นั้นมันโดรนนี่เอก มันจับตามองพวกเราอยู่จริง ๆ ด้วยสินะ.."

        "ใช่ครับแม่ดาว พวกมันเฝ้ามองดูพวกเราอยู่ทุกฝีก้าวตั้งแต่เราฟื้นขึ้นมาบนเกาะแล้ว"

         "งั้นจะเอายังไงต่อดี"

         "ก็คงต้องหนีก่อนนั่นแหละครับแม่ ถึงเจ้ามนุษย์ประหลาดนี่จะได้รับคำสั่งมาให้เริ่มล่าหลังจากพวกเราหนี แต่ถ้าพวกเราไม่หนี สุดท้ายมันก็คงฆ่าเราอยู่ดี"

         "ถ้าเป็นอย่างที่ลูกว่างั้นก็หนีกันเถอะ"

         สีหน้าแม่ดาวดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ แต่เธอก็คงรู้ว่าไม่มีทางเลือก เพราะฉะนั้นเราทั้งสองจะค่อย ๆ ก้าวถอยหลังจากเจ้ามนุษย์ประหลาดจากนั้นก็ออกแรงวิ่งสุดกำลัง เหมือนมันก็ไม่ได้รีบตามมาทันที นี่คงเห็นผมกับแม่เป็นลูกไก่ในกำมือสินะ แต่พวกเราไม่ยอมแพ้หรอก ผมคิดในใจก่อนจะจับมือมาวิ่งไปทางซ้ายทีขวาที เพื่อหลอกล่อให้มันหลงทาง

        "ฮ่าๆๆๆ เจอแบบนี้หน่อยเป็นไงเจ้ามนุษย์…!!

         "เอกระวังลูก….!!!"

         ในขณะที่ผมกำลังหัวเราะอย่างผู้ชนะ จู่ ๆ แม่ดาวก็ร้องเสียงดังก่อนที่เธอจะกระชากตัวผมให้หลบไปอีกทาง จากนั้นก็พลันบังเกิดเสียงดัง แควก..! และ ภาพที่ผมเห็นตามมาก็คือ เจ้ามนุษย์ประหลาดตัวเดิมกำลังยืนจังก้าอยู่ในท่าตะปบกรงเล็บ และตรงหน้าของผมก็คือ แม่ดาวที่เอาตัวมาบังให้อยู่

         "แม่….!!!!"

        ผมกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด ทว่า…สีหน้าของแม่ดาวดูเหมือนจะไม่เจ็บปวดเท่าไหร่เลย

         "แม่…แม่ไม่เจ็บแฮะ..? แค่เย็นหลังแปลก ๆ เพราะเสื้อขาด ดูเหมือนเจ้าตัวนี่มันจะไม่ได้จงใจทำร้ายแม่นะ.."

         "ฮ่ะ? ไม่ได้ทำร้ายเหรองั้นมันต้องการ…!!? "

        ในขณะที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความงุนงง สายตาก็เหลือบขึ้นไปเห็น สายตาอันน่าเกลียดของเจ้ามนุษย์ประหลาด พร้อมกับเศษเสื้อของแม่ดาวที่ขาดเป็นชิ้น ๆ ติดคากรงเล็บของมัน

         "อะ..ไอ้พวกบ้ามันต้องการแบบนี้นี่เอง แม่ หนีต่อกันเถอะ เดี๋ยวผมจะบอกทุกอย่างเอง"

         ผมกล่าวขึ้น ก่อนที่แม่ดาวจะพยักหน้าอย่างงง ๆ จากนั้นเราทั้งสองก็ออกวิ่งกันอีกครั้ง ทว่า…ครั้งนี้ ผมไม่ได้วิ่งหนีสะเปะสะปะเหมือนครั้งแรก แต่วิ่งพร้อมกับกวาดตามองรอบตัวไปด้วย จากนั้นก็ได้เห็นเข้ากับสิ่งที่กำลังตามหา

        "แม่..! เข้าไปหลบในถ้ำตรงนั้นชั่วคราวก่อน"

         พอผมกับเข้ามาหลบเรียบร้อย เราทั้งสองก็นั่งหอบกันอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนที่แม่จะเอ่ยถามผมขึ้น ว่าเจ้ามนุษย์ประหลาดตัวใหญ่นั้นต้องการอะไรกันแน่ ผมนั่งนิ่งก่อนยิ้มแห้ง ๆ และเอ่ยตอบแม่

         "ดะ….ดูเหมือนมันตั้งใจจะทำให้แม่..เอ่อ….ทำให้แม่โป๊น่ะ ครับ มันอาจจะทำผมเกิดหวั่นไหว จนไอ้แต้มบ้า ๆ นั่นเพิ่มอีกล่ะมั้ง ตะ แต่..แต่ ผมไม่ได้คิดอะไรกับแม่จริง ๆ นะครับ ตอนนั้นมันก็แค่…."

        ผมทำท่าทำทางเลิ่กลั่กก่อนจะรีบบอกแม่ดาว

        "ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้เอก แม่บอกแล้วไงว่าแม่เข้าใจ เอาเป็นว่าตอนนี้เรามาหาวิธีเอาตัวรอดกันก่อนเถอะ"

         "คะ…ครับ…"

        พอได้ยินที่แม่ดาวบอกแบบนั้นผมก็นิ่งคิดไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้

         "จริงด้วย! เจ้าข้อความเสียงนั้นบอกว่านี่คือเกมเอาชีวิตรอดสินะ มันให้กดลิงค์ที่หน้าจอแต่เราไม่ได้กด เพราะมัวแต่สนใจจะตามหาคนอื่น อีกทั้งไม่อยากจะเล่นตามเกมของมัน แต่ว่า…ตอนนี้คงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าไม่ทำตามที่มันบอก เรากับแม่คงได้ขาดน้ำ ขาดอาหารตายตรงนี้แน่ ๆ "

        ผมครุ่นคิดอยู่ในใจก่อนจะมือถือขึ้นมา และหันไปหาแม่ดาว

         "แม่ครับ คือเอก….."

         "เอกจะเล่นเกมตามที่มันบอกใช่ไหมลูก? "

         "ครับ"

         "จริง ๆ แม่ก็ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่หรอกนะ เกมอะไรก็ไม่รู้ แล้วจะอันตรายมากรึเปล่า แต่ถ้าเล่นแล้วมันช่วยชีวิตพวกเราได้ งั้นก็ลองเถอะจ้ะ อย่างน้อย ๆ ก็ดีกว่าตายอยู่ตรงนี้"

         แม่ดาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แถมดวงตาก็จะปิดอยู่รอมร่อ เพราะความเหนื่อย และความหิว ผมจึงพยักหน้าอย่างแข็งขันก่อนจะเปิดหน้าจอมือ และแตะนิ้วลงไปที่ลิงค์ใต้ข้อความที่แสดงค้างอยู่…

        จากนั้นจึงบังเกิดข้อความที่เสียงพูดขึ้นบนหน้าจอมือถือ...

         จบตอน