หลังจากที่โชตะรักษาอาการเละอาการของโชตะก็ดีขึ้นเรื่อยๆสามรถกลับมาเดินได้แต่โชตะยังไม่สามารถเดินด้วยตัวเองได้โชตะยังต้องใช่ไม้หยุงตัวและไม่สามารถเขาห้องนน้ำหรือทำอะไรด้วยตัวเองได้มากมาย
แต่แล้วก็ได้พบกับความโชคร้ายสโมสรที่เขาเซ็นสัญญาเมื่อตอนที่เขายังแข่งบอลได้อยู่ ได้ยกเลิกสัญญากับเขาอย่างกะทันหันแต่เขายังไม่รู้เพราะสโมสรได้ส่งมาแค่จดหมายและคนที่ได้ก็คือพ่อกับแม่ของโชตะ
“แม่เราจะบอกลูกเราตอนนี้ดีไหมหรือเราจะรอให้อาการของโชตะดีขึ้นก่อน
“แม่ว่าเรายังพึ่งบอกลูกเลยดีกว่าบอกตอนนี้เดียวลูกจะเสียใจหนักจนไม่อยากทำอะไรเลย
ทันใดนั้นเองโชตะก็เดินผ่านมาพ่อดีและได้ยินพ่อกับแม่คุยกันบางอย่างโชตะเลยเดินเขาไปในห้อง
“พ่อกับแม่กำลังทำอะไรกันอยู่ครับ
“เปล่าจ๊ะแม่กับพ่อกำลังคิดรายรับรายจ่ายในเดือนนี้ของพวกเรานะว่าแต่เป็ไงบ้างลูก
“ดีขึ้นแล้วครับพ่ออีกไม่นานผมก็คงกลับไปเตะบอลได้แล้วผมอยากซ้อมกับสโมสรจะแย่อยู่แล้ว
พ่อกับแม่ของโชตะมองหน้ากันแล้วทำหน้าเศร้า
“พ่อกับแม่ป็นไรหรอครับทำไมอย่ดีๆทำหน้าเศร้ากันๆ
“เปล่าจ๊ะลูกแม่ว่าโชตะไปพักผ่อนก่อนดีกว่าจะได้หายไวๆจะได้ไปซ้อมบอลเร็วไง
“ครับแม่ ฝันดีนะครับ
ชนาดที่โชตะกำลังเดินออกไปโชะตะก็ได้ร้องไห้ออกมาและทุบเขาตัวเองซ้ำและตั้งคำถามกับตัวเองมากมาย
“ทำไมทำไมฉันต้องมาเจ็บกับตอนที่ฉันกำลังจะไปได้สวยด้วยละทั้งที่ได้ติดสโมสรที่ตัวเองชอบแล้วโถ่โว้ยยยย
ผ่านไป6 เดือน
โชตะสามารถกลับมาเดินได้และสามรถไปโรงเรียนได้ตามปกติแต่ยังไม่สามรถกลับไปเล่นฟุตบอลได้เพราะโชตะยังมีอาการาเ็ที่ขาอยู่
“เห้ยโชตะเป็ไงบ้างมาเพื่อน
ยามาดะ เพื่อนสนิททีมฟุตบอลโรงเรียนฮาซุยของโชตะ
“ดีขึ้นมาแล้วเพื่อนว่า่นี้เป็ไงบ้างวะทีมโรงเรียน
“ั้แ่ไม่มีมึงทีมโรงเรียนฟอร์มตกมากเลยวะเพื่อนั้แ่แพ้โรงเรียนโคไบกิ เราก็ยังไม่ชนะใครอีกเลย
“ไม่มีกูคนเดียวฟอร์มตกขนาดนั้นเลยหรอแต่ไม่เป็ไรเดะกูก็หายแล้วละ
“โอเคเพื่อนมึงกลับมาก็ดีแล้ว
15.30โชตะเดินทางกลับบ้าน
กลับถึงบ้านพ่อกับแม่ตัดใจเล่าทุกอย่างให้โชตะฟังทั้งหมดว่าสโมสรที่เขาเซ็นสัญญาด้วยได้ยกเลิกสัญญากับโชตะแล้ว
“โชตะฟังดีๆนะลูกสโมสรที่ลูกเซ็นสัญญาด้วยเขายกเลิกสัญญากับลูกแล้ว
“ผมรู้แล้วละครับแม่รู้ั้แ่พ่อกับแม่คุยกันแล้วละครับ
(พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วทำหน้าใ)
“ไม่เป็ไรนะโชตะเดี๋ยวลูกก็จะกลับมาเตะบอลได้แล้วเดียวก็มีสโมสรอื่นมาขอเซ็นสัญญาอีก
“พ่อแม่ครับผมว่าจะเลิกเตะบอลแล้วผมไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว พอนึกถึงทีไรผมก็แล้เ็ปทุกครั้งที่นึกถึงมัน
“โชตะ”!@!&+
โชตะวิ่งออกจากห้องพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนักและวิ่งปนั่งคนเดียวที่สวนสาธารณะทันใดนั้นเองก็ผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี
“โชตะเป็ไรหรอทำไมมานั่งร้องไห้คนเดียวละ
(ยูนะเพื่อนสมัยเด็กของโชตะ)
“อ้าวยูนะเราไม่ได้ป็นไรเราแค่ออกมาเดินเล่นเชยๆ
“แต่แกร้องไห้อยู่นะมีเื่ไม่สบายใจสินะเล่าให้เราฟังได้นะแกมีอะไรไม่สบายใจหรอโชตะ
“เปล่ายูนะเราไม่ได้เป็ไรแค่ฝุ่นมันเขาตานะ
“ฝุ่นก้อนใหญ่มากเลยสินะโชตะ(พูดพร้อมหัวเราะ)
“ว่าแต่เป็ไงบ้างละแกหายดีหรือยัง
“ดีขึ้นแล้วละแต่ฉันจะเลิกเตะบอลแล้วละ
“เห้ยยโชตะแกพูดจริงหรอแกจะทิ้งความฝันแกเลยหรอไม่ได้นะเว้ยแกจะทิ้งสิ่งที่ตัวเองรักไม่ได้นะ
“ทำไมจะไม่ได้ละก็ฉันไม่อยากกลับไปเล่นมันอีกแล้วละ
“ทำไมแกพูดแบบนี้ละแกรักมันไม่ใช่หรอทำให้ถึงที่สุดสิอย่ายอมแพ้แค่นี้ดิวะ ยอมแพ้แค่นี้ไม่เป็ลูกผู้ชายเลยนะเว้ย
“แกอย่าทำเป็รู้ดีไปหน่อยเลยยูนะ พูดเหมือนแกเข้าใจเราไปสะทุกอย่าง!!
“โชตะทำไมแกพูดแบบนี้อ่ะ!! เราเป็ห่วงแกนะเว้ยแต่ถ้าพูดแบบนี้ก็ไม่ต้องคุยกันอีกเลยเราไปละ!!
“ยูนะ
“เออไปก็ไปเลย!! ฉันก็ไม่สนใจเหมือนกันและอยากจะทำไรก็ทำเลย!!
หลังจากนั้นก็ได้เดินจากไปและโชตะก็มานั่งเศร้าคนเดียวอีกครั้งและนั่งคิดว่าที่เขาทำนี้มันถูกแล้วจริงๆหรอที่พูดใส่คนที่เป็ห่วงตัวเองแบบนั้นและไม่สนใจความรู้สึกของยูนะเลย โชตะเลยตัดสินใจที่จะไปขอโทษยูนะในวันพรุ่งนี้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“สวัสดีครับคุณป้ายูนะอยู่ไหมครับผมมีเื่อยากขอโทษยูนะนะครับ
“อ้าวโชตะ เธอไม่รู้หรอยูนะย้ายไปเรียนกับคุณพ่อเขาแล้วก็เห็นยูนะบอกเมื่อวานจะไปบอกโชตะไม่ใช่หรอ
“อ้าวจริงหรอครับคุณป้าแล้วยูนะไปเรียนที่ไหนหรอครับทำไมไม่เห็นบอกผมเลย
“ยูนะไปอยู่โตเกียวกับพ่อเขานะแต่เมื่อคืนยูนะดูเศร้าๆนะทะเลาะกันหรอ
“นิดน้อยครับคุณป้า
“นี่สินะวัยรุ่นมีเื่ให้ปวดหัวจริงๆ
“ขอบคุณครับคุณป้า(โชตะเดินหน้าเศร้าออกมาจากหน้าบ้านของยูนะ)
“เรายังไม่มีโอกาสได้ขอโทษอยู่นะเลยแท้นี่เราทำอะไรลงไปเนี้ยยูนะคงเศร้ามากแน่ๆ (โชตะโทษตัวเองซ้ำ)
หลังจากนั้นโชตะก็ไปขอลาออกจากซมรมฟุตบอลโรงเรียนฮาซุยเพราะเขาคิดว่าเขาตัดสินใจดีแล้วและไม่คิดจะกลับไปเล่นมันอีกแล้ว
“ผมมาขอลาออกจากชมรมฟุตบอลครับ
“คิดดีจริงๆแล้วหรอโชตะ
“ใช่ครับผมคิดดีแล้ว
“แกทิ้งความฝันของตัวเองหรอโชตะแกไม่อยากเล่นมันเหมือนเมื่อก่อนแล้วหรอโชตะ
“ไม่ครับผมตัดสินใจแล้ว
6เดือนผ่านไป
โชตะอายุเข้า16โชตะก็ได้เขาโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่งในโตเกียวพร้อมตั้เป้าหมายว่างว่าจะไม่ยุ่งกับกีฬาอีกเลยไม่ว่ายังไงก็ตาม
to be continued
680
