เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 40 ฉีกหน้า​

"ทำไรบ้าบิ่นแบบนี้"

"ไม่คิดถึงชีวิต​ตัวเองเลย?"

น่าหลัน รีบดูอาการ​เต้าหมิงอย่าง​รวดเร็ว​ทันที​

น่าหลัน จัดการ​หยิบเม็ดยาออกมา มอบให้แก่​เต้าหมิงทาน

"นี้มัน..." ฝ่ามือกางออกมารับเม็ดยาจากน่าหลัน จัดการโยนเข้าปากทันที

ฮึก

เต้าหมิง กินยาราวกับกินลูกกวาด​ จัดการ​กลืนลงคอไปในพริบตา​

ด้วยการที่น่าหลันเป็นศิษย์​นักปรุงยา จึงไม่แปลกที่จะมีเม็ดยาเก็บเอา​ไว้กับตัวด้วย

"หากนายตายไปจะว่ายังไงกัน" เสียงดุด่าว่ากล่าว​ใส่เต้าหมิงอย่างไม่หยุดหย่อน​ดังออกมาจากปากน่าหลัน

"ข้าก็ยังมีชีวิต​ให้เจ้าต่อว่าอยู่เลย ยังไม่ได้ตายเสียหน่อย" เต้าหมิง ตอบกลับ​อย่างใจเย็น​

ในใจคิดว่า "เป็นเพื่อน​หรือเป็นแม่?" เสียงดุด่าต่อว่าหญิงสาว​ ราวกับ​เป็นแม่สั่งสอนลูกตัวเอง

"ขนาดแม่ของตัวเอง ยังไม่เคยดุด่าต่อว่าถึงขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ" เต้าหมิง จำได้ว่าแม่ตนเองตามใจทุกอย่าง​ อยากได้อะไรก็จัดหามาให้ มีเงินมีบัตรไว้ให้ใช้สอยรูดปี๊ดๆ

"คราวนี้​ได้มาเท่าไหร่?" เต้าหมิง จัดการ​เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาทันที​

จนเสียงต่อว่าของน่าหลันหยุดลง แล้วเปลี่ยน​มา​รายงานเงินเดิมพัน​ที่ได้รับให้เต้าหมิงฟัง

คราวนี้เต้าหมิงได้กำไรเยอะมากจากการลงเดิมพันข้างตัวเองเอาไว้

เงินที่เต้าหมิงได้รับ กระโดดขึ้นไปเกิน 10,000 ตำลึงเงิน เป็นที่เรียบร้อย​แล้ว

"ไม่เลว" เพียงพริบตาเดียว​เงินเดิมพันนิดเดียว ก็งอกเงย​ออกดอกออกผล​มาเรียบร้อย

"ให้ดีกว่าไปแทงบ่อนในคาสิโน​เสียอีก"

"ยังจะลงแข่งอีก?"

สายตาเห็นเต้าหมิงยังคงเตรียมตัว​สำหรับการแข่งครั้งถัดไป

เต้าหมิง เพียงพยักหน้า​ตอบกลับ ในใจคิดว่า "ต้องมีอาวุธ​บ้างแล้ว"

หลังจาก​เห็นอานุภาพ​ของกระบี่ แม้จะไม่สามารถ​สังหาร​ตนได้ แต่ยังไงคนมีอาวุธ​ย่อมได้เปรียบกว่าคนไม่มีอาวุธ​อย่างแน่นอน

ตอนนี้​เต้าหมิงต้องการ​มีร่างกาย​ที่เข้มแข็ง​เสียก่อน เมื่อถึงคราวที่ตนเองมีอาวุธ​ขึ้นมาอยู่ในมือ​ จะได้ใช้อย่างคล่องแคล่ว​ง่ายดาย​

เต้าหมิง คิดถึงอาวุธ​ตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"อาวุธ​แบบไหนดี?" ในใจคิดว่าต้องเป็นอาวุธ​ที่ถนัดมือ และเคยใช้หรือสัมผัสมาก่อนคงจะดี

ตอนนี้​บาดแผลทั่วร่างได้สมานกันเรียบร้อย

"สมกับเป็นยาที่ ลี่ฮว๋า ปรุงเองจริงๆ" มองดู​อานุภาพ​ของยาทีไร​ต้องตะลึง​ทุกที เป็นยาที่มีคุณภาพไม่ธรรมดา​จริงๆ

"เอ่อ​...ยาเม็ดนั้น ข้าทำเอง" น่าหลัน อ้ำอึ้งสักพักลังเลที่จะพอความจริงออกมา

"ทำเอง?" สายตาเต้าหมิง มองน่าหลันแวบหนึ่งก่อนจะเชยชม​ออกมา "การปรุงยาของเจ้าไม่เลวเลย"

"ต่อไปก็เหลืออีกสองคนสินะ" ในใจเต้าหมิง คิดถึงการฝึกทักษะ​ที่ได้รับมาแล้ว

แม้ว่าทักษะ​ที่ได้รับมาจะเป็นทักษะ​ระดับต่ำก็เถอะ แต่อย่างน้อยมีทักษะ​ติดตัวเอาไว้หน่อยก็เป็นเรื่องดี

เต้าหมิงได้ยินจากน่าหลันว่า หากต้องการ​ทักษะ​ระดับกลางต้องเป็นศิษย์​สายในเสียก่อน จึงไม่มีศิษย์​สายนอกคนไหนใช้ทักษะ​ระดับกลางได้​

ส่วนถ้าเป็นทักษะ​ระดับสูง​ ต้องเป็นสายตรงอย่างเดียวเท่านั้น​ จึงได้รับการเรียนรู้​ ฝึกฝน​ทักษะ​ระดับสูงได้

"ยุ่งยาก​เสียจริง" ได้ยินคำอธิบาย​น่าหลันเช่นนั้น ก็รู้สึกหงุดหงิด​ขึ้นมา ในใจคิดว่า "ทำไมต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก​กันด้วย?"

จนน่าหลันอธิบาย​ออกมาเพิ่มเติม​ว่า ทักษะระดับกลางจะมีน้อย ส่วนทักษะ​ระดับสูงยิ่งน้อยมากกว่าอีก

จึงทำให้ต้องจำกัดในการเข้าถึงทักษะ​เพื่อเรียนรู้​ ฝึกฝน ขึ้นมา และสร้างกฎในการยืมด้วยระยะเวลาอีกด้วย​ ทำให้​มีการจัดแบ่งศิษย์​สายนอก ศิษย์​สายใน ศิษย์​สายตรง ออกมา

"เข้าใจละ" พอได้ยินแบบนั้นก็คาดเดาได้เลยว่าตนเองยังอยู่ในสถานที่เล็กเกินไป แม้จะใหญ่กว่าหมู่บ้าน​สายหมอกที่ตัวเองจากมาก็ตาม​

หลังจากที่​นั่งรอการประลอง​อยู่นาน

จู่ๆมีหญิงสาวหน้าตาดี ผิวขาว หุ่นเข้ารูป หน้า​อกสะบึ้ม​ เดินเข้ามาหาเต้าหมิง

"เจ้าคือ เต้าหมิง?" หญิงสาวหน้าตาดี เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงหวานเยิ้ม

"นี้ยังมีคนไม่รู้จักข้าอีก?" เต้าหมิง ตอบอย่างไม่ไว้หน้าแก่หญิงสาว

แววตาหญิงสาว​ตกตะลึง​ ไม่นึกว่าคำตอบแรกของอีกฝ่ายจะเป็นแบบนี้

"พอดีข้าเพิ่งมาชมลานประลองน่ะ" หญิงสาว​ ยืนนิ่งสักพักก่อนจะเอ่ยออกมา

"อ๋อ" เสียงตอบสั้นๆราวกับว่าไม่ใส่ใจดังออกมา

"เจ้ามีธุระ​อะไรกับข้ากัน?" เต้าหมิง เข้าเรื่องอย่างรวดเร็ว​ จนหญิงสาว​ปรับตัวไม่ทัน

"ปกติมีสาวสวยตรงหน้าเข้ามาหา ต้องชวนคุย​ทักทายกันก่อนไม่ใช่?" ในใจหญิงสาวคิดเช่นนั้น แต่เต้าหมิงกับทำเรื่องขวานผ่าซาก​ออกมาอย่างรวดเร็ว​

"ข้า คือ เซียนหยวน เป็นศิษย์​ใหม่เพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน" จากนั้น​หญิงสาว ก็เริ่มแนะนำตัวเอง

"ข้าจำเป็นต้องรู้ไหมเนี้ย" ในใจเต้าหมิงคิดขึ้นมา​ แต่ในเมื่อ​หญิงสาว​อยากแนะนำตัวเอง เต้าหมิงก็ไม่ขัดข้อง​อะไร​ หญิงสาว​ยังคงแนะนํา​ตัวเองต่อไป​

"ห๋าว" หลังจาก​เต้าหมิงฟังอีกฝ่ายแนะนำตัวเอง อยู่นาน ก็เริ่มเกิดอาการง่วนนอนออกมาทันที​

เซียนหยวน เห็นดังนั้นต้องตกใจ นี้อยู่ต่อหน้าสาวสวยกับแสดงมารยาท​ การ​กระทำหยาบคายเช่นนี้​ออกมาได้ยังไงกัน

ในที่สุด​ เซียนหยวน ก็พูดเข้าประเด็น​ทันที

"ข้าสนใจในตัวเจ้า" เซียนหยวน พูดจาด้วยน้ำเสียงไพเราะ ใครได้ยินก็ต้องหลงใหล​ในตัวเธอ​

จากนั้นร่างกาย​ก็มาแนบชิด​กับเต้าหมิง สองแขนรวบรัด​แขนเต้าหมิงอย่าง​รวดเร็ว​ หน้าอกหน้าใจชิดหญิงสาวมาสัมผัส​ถูก​แขนเต้าหมิงในทันที​

"ข้าชอบผู้ชายเก่งๆอย่างเจ้า"

"หากเจ้ายินยอมเป็นแฟนข้า ร่างกาย​ข้าก็จะตกเป็นของเจ้าทันที" หญิงสาว​ เสนอตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว​

"ผู้ชายทุกคนหากเจอการกระทำแบบนี้เข้าไป ไม่ว่าชายใดต้องตกหลุมรัก​แน่นอน​" ในใจเซียนหยวน คิดออกมาอย่างเสร็จสรรพ​ แต่คำตอบที่ได้ยินกับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง​ ความคิดในหัวเมื่อกี้สลายหายไปในพริบตา​เดียว​

"โทษที ข้าไม่สนใจ" เสียงตอบกลับอย่างเรียบง่ายไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง​ในน้ำเสียง​เลย บอกแก่หญิงสาวข้างกาย

"ไม่สนใจ ทำไม?" ความตกใจปรากฏ​ขึ้นมาในแววตา จ้องมองเต้าหมิงด้วยความสับสน​

"ผู้หญิง​แบบเจ้าข้าหาได้ง่ายดาย​จะตายไป" ประโยคที่​ไม่ไว้หน้า ตอบใส่แก่หญิงสาว

สำหรับผู้หญิง​แบบนี้ก็เหมือนดอกไม้ริมทางที่ตนเองอยาก​จะเด็ดมาสูดลมเมื่อไรก็ได้​

"เจ้าว่าไงนะ"

"ข้าอุตส่าห์​ยอมทำขนาดนี้แล้ว..."

ได้ยินประโยค​แบบนั้น หญิงสาวก็ตาโตขึ้นมาทันที

ไม่คิดเลยว่าจะมีใครกล้ามาปฏิเสธ​ และ​ฉีกหน้าตนเองแบบนี้มาก่อน