หงุดหงิด อยากตบเกรียน แต่ดันลื่นล้มทะลุมิติมาก่อนซะได้!!!

งานดี เงียบกริบ รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ใช่แล้วล่ะ งานดี เงียบกริบ รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ แล้วทำไม!? ทำไมมันถึงเข้าสู่สภาวะ Alert แตกรังกันได้คะเนี่ยยยยย!!!?แล้วที่สำคัญนั่นมันอะไรกัน!? รอบตัวของไอ้พวกคลั่งลัทธิมีกลุุ่มก้อนของสายน้ำ เปลวเพลิง และออร่าสีแดงๆอะไรก็ไม่ทราบ ดูๆไปแล้วคงอันตรายไม่น้อย นี่มันอะไรกันคะเนี่ย!? มายากลปาหี่รึ? ...เอ่อ แต่ดูจากท่าทีเอาจริงเอาจังสุดๆนั่นก็คงให้ฉันทำใจเชื่อว่ามันเป็นมายากลไม่ได้หรอกค่ะ อะไรล่ะนั่น!? ออร่า เวทมนตร์ พลังวิเศษแบบในภาพยนต์รึไงกัน!!? เห็นอย่างนี้แล้วฉันละอยากจะขอโทษ ขอโพย คุยกันให้รู้เรื่อง เลิกลากันไปอยู่หรอก แต่ติดที่มันคงจะเป็นไปไม่ได้เนี่ยสิ!เอาเป็นว่าสถานการณ์ตอนนี้มันสายเกินกว่าจะจบที่พูดคุยกันแล้วสิไม่สนอะไรแล้วตายเป็นตาย! อย่างไรซะฉันก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว กับชีวิตที่ไม่เป็นอิสระแบบนี้น่ะ!! ให้มันตายๆไปเลยก็ได้!!!แต่อย่างน้อยที่สุดแล้วฉันก็ขอสู้เพื่อต่อต้านให้ถึงที่สุด ดั่งหมาจนตรอกละกันค่ะ!!!อ๊ะ!ดูเหมือนว่าไอ้เจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 1 มันจะพยายามพูดอะไรสักอย่าง แต่สายไปแล้วล่ะ ในจังหวะนั้น ฉันก็ได้ใช้ออกด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ อ้อมเข้าไปด้านหลังของไอ้เจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 3 และตีศอกเข้าใส่ขมับที่ไร้การป้องกันนั้นของมันระดับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้อย่างฉันไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอยไปเด็ดขาด ในขณะที่เจ้าคลั่งลัทธิทั้งหลายกำลังตกตะลึงอยู่นั้น ฉันก็ได้ซัดฝ่ามือเข้าใส่จุดสำคัญที่เผยช่องว่างของเจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 2 4 6 ที่อยู่ใกล้ๆกันให้สลบได้ในพริบตา ก่อนที่จะถอยตัวออกมา เพราะการโจมตีของเจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 1 เปลวเพลิงสีแดงที่รายล้อมอยู่รอบกายของมันได้พวยพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันมีชีวิตจริงๆฉันละแทบใจหายใจคว่ำ กับภาพเบื้องหน้าที่ถูกย้อมไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานดีจริงๆที่ฉันตัดสินใจหลบ ไม่งั้นได้ไหม้เกรียมเหมือนพื้น และเจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 2 4 6 แน่ๆ นี่สรุปพวกแกเป็นองค์กรเดียวกันจริงปะเนี่ย!? ถึงขนาดฆ่าพวกเดียวกันได้ แบบไม่สนพระสนเจ้าอะไรแบบนี้เนี่ย! แต่ก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียไอ้พวกนี้ก็ไม่ใช่คนที่สติเต็มเต็งกันอยู่แล้วนี่นาก็ไม่รู้หรอกนะว่าไอ้ที่พวกแกใช้มันคืออะไร จะเวทมนตร์จริงๆหรือเปล่า ก็ช่างเถอะ แต่ดูเหมือนประสบการณ์การต่อสู้จะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเอามากๆเลยน้า ในตอนนั้นเองเจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 1 ก็ได้ถอดผ้าคลุมของมันออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่ได้ต้องการอยากเห็นเลยสักนิด มันกล่าวเสียงดัง ในภาษาที่ฉันฟังไม่ออกแต่ว่านะ สถานการณ์ตอนนี้สำหรับฉันแล้วคำพูดน่ะไม่ต้อง จะหมัดจะมวย เวทมนตร์ ลมปราณ พลังจิตร้อยแปดห่าเหวอะไรก็จัดมาเลยค่ะ งานนี้ไม่ฉัน ก็พวกมันนี่แหละที่ต้องตาย!!!ฉันพุ่งเข้าไปหาเจ้าคลั่งสัทธิหมายเลข 1 ที่กำลังพูดอะไรก็ไม่ทราบ แกตายแน่!!!แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ประมาทฉันนัก มันยิงบอลเพลิงนั่นมาทางฉัน อย่่างแม่นยำ เหอะ! กับลูกไม้ที่ใช้ออกมาครั้งหนึ่งแล้ว อย่าหวังว่าจะใช้กับฉันได้ผลอีกเป็นครั้งที่สอง!!! ด้วยสายตาที่คมกริบประดุจดั่งใบมีดศักดิ์สิทธิ์ ของปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้อย่างฉันคนนี้จึงทำให้สามารถคาดเดาการเคลื่อนไหวล่วงหน้าของมันได้ ก่อนที่มันจะลงมือจริงๆเสียอีกฉันหลบลูกบอลเพลิงนั่นล่วงหน้า ราวกับอ่านอนาคตออกเสี้ยววินาทีต่อมาบอลเพลิงก็ได้พลาดเป้า พร้อมๆกับร่างของฉันที่เคลื่อนไหวไปถึงระยะสังหารไม่รีรอให้ผู้ใดใครมาตัดริบบิ้น ฉันคว้ามีดสั้นเล็กๆที่พกติดตัวไว้ในตลอดเวลาออกมา หันปลายคมเชือดเฉือนเข้าใส่ลำคอของมัน โลหิตสีแดงฉานฟุ้งกระจายไปทั่ว ร่างของเจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 1 ล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นอย่างทุกข์ทรมาน จะว่าเป็นโชคดี หรือ โชคร้ายของมันดีกันนะที่มีดสั้นนี้มันเล็กเก็นไปจนไม่สามารถจบชีวิตมันได้เพียงครั้งเดียว แต่ก็ทำให้ลำคอกว่า 2 ส่วน 4 ของมันฉีกขาด "ดิ้นทุรนทุราย จนเลือดหมดตัวตายไปนั่นแหละดีแล้ว"ฉันกล่าวประโยคเท่ๆออกมา พลางสะบัดเลือดที่ติดอยู่กับใบมีดออกไปเหอะ! ถึงเห็นฉันเป็นคนใจดีมีเมตตาอย่างนี้ แต่ก็กล้าพอที่จะตัดสินลงมือสังหารคนนะคะ ถึงจะเป็นครั้งแรกก็เถอะ แต่ก็แบบว่า อี๋!! สยอง!!! น่ากลัวชะมัดเลยค่า!!! เห็นหน้านิ่งๆอย่างนี้แต่ มือไม้ฉันนี่ถึงกับสั่นระริกไปเลยล่ะค่า ถือซะว่ายิงมา คิดบััญชีจัดดอกเบี้ยยิงกลับสิบนัด ไม่โกงละกันนะอโหสิให้ด้วย อย่ามาหลอกหลอนเราเด็ดขาดเลยนะ! ที่ทำไปก็เพราะฉันไร้ทางเลือก!! เข้าใจตรงกันนะ!!!เอ๊ะ! รู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป อืม...รู้สึกว่าทันทีที่เจ้าหมายเลข 5 โดนฉันจัดการไป ไอ้พวกคลั่งลัทธิที่เหลือก็พากันแห่เข้ามาในห้องนี้ ในสภาพที่พร้อมบวกกันหมดเลยนี่นาทันใดนั้นฉันก็นึกออก!"แย่ล่ะ!!!"แม้มือจะยังสั่นๆอยู่ แต่ฉันก็ไม่มีการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า รีบนำมีดสั้นออกมา และปามันเข้าใส่กลางกระหม่อมของร่างที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้นอย่างแม่นยำ จบชีวิตของเจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 1 โดยทันทีทันใด"เฮ้อ ถ้ามันเรียกพวกมา เราได้ซวยแน่ๆ"ฉันได้แต่หวังว่ามันจะเจ็บปวดกับแผลที่คอจนไม่สามารถประครองสติเพื่อเรียกพวกมาได้ก่อนที่ไฟจะไหม้กันหมด ก็ต้องขอสำรวจสิ่งของติดตัวของพวกมันสักหน่อยนะอืมๆแปลกๆดีนิ มีเหรียญทอง เหรียญเงิน แล้วก็ทองแดง อืม... แล้วก็ใบสัญลักษณ์อะไรสักอย่าง เอามาให้หมดเลยละกัน ไหนๆพวกมันก็ตายกันไปหมดแล้วนี่นา เอะ! ไม่สิ ยังเหลือเจ้าคลั่งลัทธิหมายเลข 5 ที่ยังไม่ตายนี่นา แค่หมดสติไป หน็อยแน่แก บังอาจทำลายแผนการจัดการอย่างเงียบงันของฉันซะเละตุ้มเปะไปหมดเลยนะ! เอาเถอะๆ ถึงจะยังไม่สามารถคุยกับมันได้ แต่จะทิ้งให้ไฟคลอกตายมันก็ยังไงอยู่ เก็บมันไว้ทำประโยชน์ดีกว่า รึไม่ดี? อืม ช่างมันเถอะ! ไม่ขอยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกนี้แล้ว!! ลาจาก!!!"ไปละ" ฉันว่าพลางเดินออกมาจากห้องนั้น ด้วยท่วงท่าที่สง่างาม โดยที่ไม่ลืมเก็บเหรียญ และของมีค่าของมันมาก่อนเมื่อมาถึงห้องโถงฉัน ก็พบกับภาพของหญิงสาวที่ยังคงไร้สติทั้งหลายแหล่ เอ่อ ขอโทษนะลืมพวกเธอไปซะสนิทเลย"อ๊ะ!"ทันใดนั้นเอง ความเหน็ดเหนื่อยที่ถูกสั่งสมมาก็คล้ายจะมาจนถึงที่สุดแล้ว แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องที่แปลกประหลาดอะไรนัก เมื่อมนุษย์เราทำอะไรเกินกำลังนานๆเข้า"ร่างกายเรามัน!?"ทัศนียภาพของฉันเริ่มดำมืดลง ก่อนที่สติของฉันจะขาดหายไป พร้อมๆกับร่างที่ล้มลงไปกับพื้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้...
โถๆๆ อุตส่าต์ชนะมาได้ แต่กลับสลบไปซะได้จะว่าไปทำไมเรื่องมัดดูดาร์กๆจังหว่าเปิดเรื่องมานางเองเราก็จะโดนเอาไปทำมิดีมิร้ายเสียแล้วหวังว่าตอนหน้าคงไม่โดนจับไปขายเป็นทาสหรอกนะไม่งั้นได้จบเรื่องอวสารอย่างแท้ทรูเลย ถถถ+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 Alert!!!

นิยายแนะนำ

หงุดหงิด อยากตบเกรียน แต่ดันลื่นล้มทะลุมิติมาก่อนซะได้!!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 Alert!!!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้