เสียงฟ้าร้องครืนๆ คำรามดังก้องเม็ดฝนโปรยปรายในบริเวณพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจียเย็นฉ่ำ ต้นไม้ ใบไผ่เอนไหวไปตามกระแสแรงลม ผู้คนวิ่งหลบฝนเข้าไปในอาคารใหญ่ และใต้ร่มใหญ่ตามจุดต่างๆ อารีน่าและอนูปทั้งคู่ยืนใต้ร่มผีเสื้อใหญ่เพียงลำพังสองคน “จู่ๆฝนก็ดันเทลงมาอย่างกับฟ้ารั่วทั้งที่แดดยังส่องสว่างอยู่เลย” อนูปบ่นและยื่นมือรองรับน้ำฝน อนูปยื่นขวดน้ำดื่มในเธอ อารีน่ายื่นมือเรียวงามๆจับข้อมือของเขา หญิงสาวก้าวเข้าหยุดตรงหน้าของเขาพร้อมรอยยิ้มและแววตาที่ส่องประกายแวววาว แขนเรียวงามอวบยกคล้องลำคอแกร่งเขย่งปลายเท้าเรียวเข้าหาริมฝีปากเรียวบางเพื่อมอบจุมพิตแสนหวานให้เขา ชายหนุ่มประคองท้ายทอยของอารีน่า รั้งร่างของเธอให้เข้าหาในขณะที่เขามองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ กลิ่นกายของเธอหอมอบอวล ปลายนิ้วมือของอนูปวางลงบนปลายคางให้เธอเปิดรับลิ้นอุ่นๆ เขาปรารถนาให้เธอเป็ผู้มอบความหอมหวาน
ความรู้สึกซาบซ่านััจากริมฝีปากของเขา อนูปค่อยๆเอียงศีรษะปรับมุมเพื่อสอดลิ้นอุ่นๆเข้าในโพลงปากของเธอ อารีน่าเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ร่างของหญิงสาวแนบชิดกายของเขามายิ่งขึ้น ความเสียใจหรือความคิดที่สับสันของอนูปมลายหายสิ้นไป หัวใจของเขาผองขึ้นเมื่อได้ริมรสชาติความหวานเหมือนน้ำผึ้งจากริมฝีปากของเธอ อนูปจูบเธอจนพอใจ อารีน่าตอบรับการจุมพิตนี้ด้วยความเต็มใจ ริมฝีปากของเขาค่อยๆถอนออกมา ความรู้สึกหากไม่เป็การเอาแต่ใจตัวเองเกินไป สองมือเลื่อนลงมาโอบร่างของเธอไว้ไม่ยอมรับ หญิงสาวทาบฝ่ามือบนอกซ้ายของเขา หัวใจของเขาเต้นแรง “นี่คือจูบแบบคู่รักกันค่ะ” หญิงสาวเริ่มตั้งสติจะไม่หลงเสน่ห์เขา “คู่รัก” อนูปยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงจูบเมื่อสักครู่ อนูปมองสายตาของเธอด้วยความทะเล้น “นอกจากจูบมีอะไรเพิ่มเติมจะสอนผมไหม” อารีน่าผลักร่างของเขาเซไปนิดหน่อย “มีแค่นี้ค่ะ” แก้มทั้งสองของเธอแดงระเรื่อ แววตาที่แสนอบอุ่นของเธอสะกดร่างของเขาให้กอดร่างของเธอไว้ “ถ้างั้นผมขอกอดเป็ของแถม” ร่างของเธอถอยออกมาอย่างรวดเร็ว “ผมไม่ล่วงเกินคุณแน่นอน ผมรับปาก” อนูปรั้งร่างของเธอให้เข้ามาอยู่ในออมกอดของเขาอีกครั้ง “หายโกรธผมหรือยัง”
คอนโดมิเนียมIron Wings
“อารีน่า ผมหากุญแจตู้จดหมายไม่เจอ” อนูปค้นลิ้นชักทุกแห่งในห้องนอน ห้องทำงานและห้องครัว “รบกวนคุณได้ไหม ช่วยดูในเป้สะพายของผม” หญิงสาวก้าวเดินไปที่เป้สะพายพร้อมแก้วน้ำส้มในมือ อารีน่าเปิดเป้ของเขารูปภาพของเธอและเขาร่วงลงบนพื้น “ภาพนี้ ใครเป็คนถ่ายนะ” อนูปเดินออกมาพอดี เขาแย้งรูปภาพจากมือของเธอ “ผมขอกุญแจไม่ใช่ให้มายืนค้นกระเป๋าของผม” น้ำเสียงที่ไม่พอใจของเขาทำให้เธอวางกระเป๋าเป้ลง “หาเอาเอง” อนูปยกกระเป๋าเป้ไปที่อื่น “รูปนั้นใครถ่ายให้คุณคะ”
“ตากล่องช่างภาพของCNN มาทำสารคดีเื่ปลาั์และลูกๆของคุณ” อนูปเจอพวงกุญแจตู้จดหมาย “เจอแล้ว” เขาชูพวงกุญแจให้เธอดู “ลูกๆของฉันหมายความว่าอะไรค่ะ” อนูปหัวเราะในลำคอ “ลูกปลาวาฬสามตัวนั้น คุณ้ามีลูกเเบบพวกมันไม่ใช่เหรอ” อารีน่าขมวดคิ้ว “ฉันทำอาหารเสร็จแล้วค่ะ คุณทานอาหารค่ำนะคะ ห้ามมีอาการแบบเมื่อคืน” อนูปเดินอ้อมร่างกายของเธอพร้อมคำพูดกวน “ผมไม่หิวครับ” อารีน่าหยิกหน้าท้องของเขาอย่างแรง “โอ้ย อารีน่า ตัดเล็บของคุณได้แล้ว เนื้อตัวผมจะมีแต่รอยเล็บของคุณ ใครจะแต่งงานกับผมถ้าเห็นรอยเล็บเต็มไปหมด” อารีน่าทิ้งมือลง เธอยักไหล่ไม่สนใจ “ฝันหรือเปล่าค่ะ เ้าอารมณ์ ขี้หงุดหงิดแบบคุณจะมีคนมาขอแต่งงาน” อนูปดึงร่างของเธอเข้าในอ้อมแขน “ผมมีดีหลายอย่าง คุณคงจะจำได้ไม่มากก็น้อย จริงป่ะ” เสียงหัวเราะในลำคอพร้อมหน้าทะเล้นของเขาทำให้เธอแกะมือทั้งสองแล้วหันร่างเดินเข้าไปในห้องครัว อนูปช่วยเธอจัดโต๊ะอาหาร “นานีจะมาที่นี่เมื่อคุณท้องได้ 6เดือน และผมประกอบคอมพิวเตอร์ให้คุณเรียบร้อย โต๊ะทำงานของคุณอยู่ด้านซ้ายมือ ้าอะไรอีกไหมครับ”
ห่างออกประมาณ 40ไมล์
“ลูกสาวของฉันมาพักอยู่ในสลัมพวกนี้อย่างนั้นเหรอ นานูซิงห์” คนขับรถวัย 50ปีของภรรยาอภิมหาเศรษฐีของอินเดียตามหาลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูล “ฉันไม่น่าส่งมันมาเรียนที่นี่เลย” มอลลี่มารดาของจีย่าออกตามหาลูกสาวมาค่อนวัน “ครับ ที่นี่แน่นอน คุณหนูพักที่นี่” มอลลี่มองบริเวณรอบๆของคอนโดมิเนียมที่ทรุดโทรม สภาพห้องพักเหมือนสลัมไม่มีผิด ร่างของผู้เป็เดินขึ้นบันไดไปปิดจมูกพร้อมผ้าเช็ดหน้าเริ่มเช็ดเหงื่อเมื่อต้องเดินไปชั้นบน “ชั้น 5 พระเ้า ทำไมฉันไม่ล่ามโซ่มันไว้นะั้แ่เกิดนะ” มอลลี่เคาะประตูห้อง 5E อย่างรัวๆ “ใครอ่ะ” ไร้เสียงตอบ มอลลี่ได้ยินเสียงลูกสาวยิ้มอย่างพอใจ สั่งบอดี้การ์ดประจำที่ “นายท่านสั่งว่า เจอตัวล้อคตัวทันที ไม่ต้องรอให้พูดคุยได้ยินไหม ส่วนพวกเธอขนของแล้วตามมา” เสียงคำสั่งเด็ดขาดของท่านประธานใหญ่ มอลลี่ถ่ายทอดให้ฟังทั้งหมด “ครับท่าน”
จีย่าแง้มประตูเล็กน้อย “แม่” น้ำเสียงที่แสดงความใทำให้หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปข้างในห้องนอน ะโมองหาเสื้อยืด “ใช่แม่เอง กลับบ้าน” ร่างของจีย่าถูกหิ้วลงจากที่นอนด้วยบอดี้การ์ด 4 คน “โอ้โห้ แม่เอากองทัพมาเลยเหรอ” สายตาของจีย่ามองไปรอบๆพบสมุนของพ่อกำลังเก็บข้าวของให้เธอ “แม่หนูไม่กลับบ้าน หนูไม่กลับบ้าน” ร่างของแม่มอลลี่ตรงเข้าไปหยิกแขนหยิกขาลูกสาวอย่างแรง “อย่าบ้าได้ไหม พรุ่งนี้วันเปิดพินัยกรรมของปู่ ถ้าลูกไม่กลับ เราก็เปิดพินัยกรรมไม่ได้”
จีย่าอยู่ในสภาพถูกหิ้วปีก ร่างของเธอบิดไปบิดมาเพราะความเจ็บ “คราวนี้ คุณย่าให้แม่มาตามกลับ ถ้าลูกดื้อแบบนี้ ย่าไล่ทุกคนออกจากบ้าน พ่อจะถูกฆ่าแน่ๆ” จีย่ากรอกลูกตาไปมา “ทำไมต้องตายด้วยแม่ หนูจะอยู่ด้วยตัวหนูเอง ทรัพย์สมบัติพวกนั้นหนูไม่เอา ยกให้พี่ๆไปเลย” มอลลี่นั่งในรถเก๋งยาวทรงยุโรป “ถ้าแม่ไม่รักลูก แม่จะมาตามลูกกลับ ครั้งนี้ครั้งที่ 10 ใช่ไหม จีย่า ลูกหนีออกมาก็เอาเพชรพลอย นาฬิกาเรือนแพงออกมาด้วย แล้วบอกว่าไม่้าทรัพย์สมบัติพวกนั้น คำพูดของลูกมันค้านกับการกระทำนะจ๊ะ” มอลลี่ยื่นขวดน้ำดื่มให้ลูก “ทุกครั้งที่แม่มาตาม แม่ไม่เคยตำหนิ หรือ ต่อว่าลูก จีย่า เรามาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง ไม่รักพ่อ แม่ไม่ว่า แต่หนูสงสารแม่ได้ไหมสักนิด นิดเดียวก็ได้”
“หนูอยากแต่งงานค่ะ” จีย่ากล่าวอย่างนิ่งๆและไม่พูดอะไรอีก นั่งนิ่งอยู่ในอาการสงบ “แต่งงาน !!!” แม่มอลลี่แทบสลบ “ลูกมีแฟนแล้วเหรอ” จีย่าส่ายหน้าไปมา “เรียนยังไม่จบ โธ่ ลูกทำไมสร้างเื่อีกแล้วนะ” จีย่าขยับร่าง “หนูยังไม่มีแฟน แม่หาผู้ชายให้หน่อยได้ไหม” สีหน้าที่จริงจังของจีย่า ทำให้มอลลี่จ้องแววตาของลูกสาว ในใจคิดไปสารพัด ลูกสาวคงอกหัก หรือ ไม่สมหวังในความรัก แต่มันคือนิมิตรหมายที่ดี อย่างน้อยคุณย่าคงไม่มีเื่ปวดหัว “ได้จ๊ะ ได้จ๊ะ แม่จะหาผู้ชายให้ลูกแต่งงาน”
ภายในคฤหาสน์ การุนาทถซิงห์
เสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อให้ทุกคนประจำที่หน้าบริเวณรั้วใหญ่ เมื่อนายใหญ่การุซิงห์ยืนรอลูกสาวที่หน้าประตูรั้ว “วันนี้จะต้องเจรจากับเด็กบ้าคนนี้ให้ได้ จู่ๆจะทำให้ผู้คนทั้งหมดไร้ที่อยู่” ร่างของลูกชายทั้งสองออกมายืนเคียงข้างพ่อ ลูกชายคนโตสุธรรมอ่านข้อความของแม่ “พ่อ พ่อ ข่าวดีครับ” สุธรรมยื่นข้อความให้การุซิงห์อ่าน “เป็ไปได้หรือ ที่น้องมันขอแต่งงาน เชอะ เด็กคนนี้จอมโกหก พ่อจะต้องลงโทษ น้องขโมยเครื่องเพชรของแม่ไป ปล่อยไว้อันตราย”
ร่างของจีย่าถูกนำมายืนกลางห้องโถงใหญ่ สภาพของหญิงสาวในตอนนี้อิดโรย ผอม ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ยืนตัวลีบต่อหน้าผู้เป็พ่อ การุซิงห์ก้าวเดินออกมาพร้อมแส้ยาว ฟาดซ้ายฟาดขวาเพื่อให้ลูกสาวเกิดความกลัว “จีย่าา” ร่างของจีย่าเริ่มสั่น หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบไร้ผู้คนแม้แต่แม่ “พูดมา จะพูดอะไร แก้ตัวอะไร วันนี้ที่นี่มีเพียงพ่อกับลูกเท่านั้น”
เสียงฟาดแส้ดังขึ้นเป็ระยะๆ บรรดาพี่ชายและแม่ยืนรอหน้าประตูห้องโถง “ผมกลัวน้องจะตายนะแม่ พ่อไม่เคยตีพวกเราเลย” สุธรรมโอบร่างของแม่มอลลี่ “ครั้งนี้ พ่อเขาคงเหลืออดแล้ว แม่ทำใจแล้ว เพราะเราทั้งหมดเกือบร้อยชีวิตจะลำบากไม่ได้” เวลาผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงเต็ม เสียงเปิดประตูออกมาพร้อมเสียงหัวเราะของการุซิงห์ สายตาของแต่ละคนหันมามองใบหน้าของกันและกัน “มอลลี่ สั่งเปิดห้องอาหารเร็ว วันนี้ฉันจะป้อนข้าวลูกสาวของฉัน”
1K
