ข่าวเื่ป้าหลี่ที่หายจากอาการไอเรื้อรังด้วยอาหารของไป๋หลันแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงผู้คนต่างพากันมาหาไป๋หลันเพื่อขอความช่วยเหลือ นางไม่เคยปฏิเสธใครนางรักษาผู้คนด้วยอาหารเป็ยาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ชื่อเสียงของ"พระชายาหมอเทวดา" โด่งดังไปทั่วแคว้น ผู้คนต่างพากันรักและเคารพนางไป๋หลันไม่เพียงแต่รักษาโรคภัยไข้เจ็บของผู้คนเท่านั้นแต่นางยังมอบความหวังและกำลังใจให้กับพวกเขาอีกด้วย
ในที่สุดมู่หรงเยว่ก็ใช้ตำแหน่งและอิทธิพลของเขา จนนำเฟยหยางกลับออกมาจากคุกหลวงได้สำเร็จแม้จะต้องแลกกับการเผชิญหน้ากับความไม่พอพระทัยของฮองเฮาก็ตาม
เฟยหยางเป็ผู้ที่แสดงความดีใจออกมาอย่างชัดเจนที่สุดนางะโเข้าสวมกอดมู่หรงเยว่ทันทีที่เห็นเขาั์ตาของเฟยหยางเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ
"ท่านอ๋อง ขอบพระทัยเพคะที่ช่วยหม่อมฉันหม่อมฉันจะไม่ลืมพระคุณนี้เลย" เฟยหยางพูดเสียงสั่นเครือ
มู่หรงเยว่ลูบผมนางเบาๆ"ไม่เป็ไร ข้าดีใจที่เ้าปลอดภัย"
แต่สิ่งที่ทำให้เฟยหยางดีใจยิ่งกว่าการได้กลับมาสู่อ้อมกอดของมู่หรงเยว่คือการที่ไป๋หลันหายจากอาการป่วยแล้ว
"พระชายาหายดีแล้วหรือเพคะ?" เฟยหยางถามมู่หรงเยว่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น"หม่อมฉันเป็ห่วงพระชายามากเลยเพคะ"
มู่หรงเยว่มองเฟยหยางด้วยสายตาที่อ่านยากเขาไม่แน่ใจว่าความดีใจของนางนั้นจริงใจหรือไม่ แต่ในเวลานี้เขาไม่อยากคิดมากเขาแค่อยากให้ทุกอย่างกลับมาสงบสุขดังเดิม
เขาพาเฟยหยางไปยังห้องนอนของนางและสั่งให้บ่าวรับใช้ดูแลนางอย่างดีจากนั้นมู่หรงเยว่จึงเดินต่อไปยังห้องนอนของไป๋หลัน
เมื่อเขาก้าวขาเข้าไปในห้องของไป๋หลันเขาก็พบว่าหญิงสาวกำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนเตียง นางดูสงบและผ่อนคลายราวกับไม่เคยเกิดเื่ร้ายๆ ขึ้น
"ไป๋หลัน" เขาเรียกนางเบาๆ
เหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันเงยหน้าขึ้นมองเขา"ท่านอ๋อง"
นางไม่ได้ยิ้มให้เขาอย่างที่ไป๋หลันคนเดิมเคยทำมู่หรงเยว่รู้สึกใจหายเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของนาง
เขาก้าวเข้าไปใกล้นาง"ข้าดีใจที่เ้าหายดีแล้ว" เขาพูด
"ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง" เหม่ยหลิงตอบเสียงเรียบ
มู่หรงเยว่มองนางด้วยสายตาที่อ่อนโยนเขาอยากจะบอกนางว่าเขาเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร
"ไป๋หลัน" เขาพูดเสียงแ่ "ข้า..."
เหม่ยหลิงมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก"ท่านอ๋องมีอะไรจะตรัสกับหม่อมฉันหรือเพคะ?"
มู่หรงเยว่สูดหายใจเข้าลึก"ข้าอยากจะขอโทษเ้า ข้ารู้ว่าข้าทำผิดต่อเ้ามากมายนัก ข้าละเลยเ้าปล่อยให้เ้าต้องเ็ป ข้าขอโทษ"
เหม่ยหลิงมองเขาเงียบๆสักพัก ก่อนจะพูดว่า "แล้วอย่างไรเพคะ?"
มู่หรงเยว่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าคำพูดของนางเ็าและไร้เยื่อใย เขาไม่คิดว่านางจะตอบกลับมาเช่นนี้
"ข้า... ข้าแค่อยากจะขอโทษก็เท่านั้น" เขาพูดเสียงสั่น
เหม่ยหลิงยิ้มเยาะ"คำขอโทษของท่านอ๋องคงไม่สามารถลบาแบนร่างกายของหม่อมฉันได้หรอกนะเพคะ"
มู่หรงเยว่รู้สึกเ็ปในอกคำพูดของนางเหมือนมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจเขา
"แล้วเื่เฟยหยางล่ะเพคะ?" เหม่ยหลิงถามต่อ"ท่านอ๋องยังคงเป็ห่วงนางอยู่หรือไม่?"
มู่หรงเยว่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ"ข้า... ข้าย่อมเป็ห่วงนาง"
เหม่ยหลิงหัวเราะอย่างขมขื่น"เช่นนั้นก็ไปหานางเถอะเพคะ หม่อมฉันคงไม่จำเป็ต้องรั้งท่านอ๋องไว้"
มู่หรงเยว่มองนางด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเขาไม่เคยคิดว่านางจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ นางดูแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวผิดกับไป๋หลันคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก
"ไป๋หลัน" เขาพูด "เ้าเปลี่ยนไปมาก"
เหม่ยหลิงยิ้มเ็า"บางที หม่อมฉันอาจจะเพิ่งค้นพบว่าที่แท้จริงแล้วตัวเองเป็คนอย่างไร"
อ๋องหนุ่มรู้สึกเหมือนหัวใจของเขาแตกสลายเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป เขาคงทำร้ายนางไว้มากเกินกว่าที่จะแก้ไขได้
มู่หรงเยว่พยักหน้าเขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็อย่างไรแต่เขาหวังว่าเขาจะได้ทำความรู้จักกับตัวตนของไป๋หลันที่แท้จริงและเขาหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะสามารถชดเชยความผิดทั้งหมดที่เขาทำกับนางได้
ทางด้านเฟยหยางนั้นกลับร้อนใจเป็อย่างยิ่งเมื่อได้เห็นว่าไป๋หลันหายดีและกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิมยิ่งไปกว่านั้น เมื่อได้รู้ว่าไป๋หลันเป็ถึงหลานสาวของฮองเฮาเป้าหมายของนางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่คิดจะกำจัดไป๋หลันตอนนี้นาง้าประนีประนอมและสร้างสัมพันธ์อันดีกับพระชายาเอกผู้นี้แทน
นางตรงไปยังห้องของไป๋หลันด้วยท่าทีที่ดูอ่อนโยนและเป็มิตรอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
"พี่หญิง" เฟยหยางเอ่ยเรียกไป๋หลันด้วยน้ำเสียงหวาน"หม่อมฉันดีใจเหลือเกินที่พี่หญิงหายดีแล้ว"
ไป๋หลันมองเฟยหยางด้วยสายตาที่คาดเดาได้ยากนางรู้ดีว่าเฟยหยางกำลังคิดอะไรอยู่
"มีอะไรรึ เฟยหยาง?" ไป๋หลันถามเสียงเรียบ
เฟยหยางยิ้มแห้งๆ"หม่อมฉันแค่อยากจะมาขอโทษพี่หญิงสำหรับเื่ที่ผ่านมา"นางพูดเสียงอ่อนหวาน "หม่อมฉันรู้ว่าหม่อมฉันทำผิดไปมากหม่อมฉันเสียใจจริงๆ"
ไป๋หลันมองบนอย่างไม่ใส่ใจ
"เื่อะไรที่แล้วไปแล้ว ก็ให้แล้วไปเรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะพี่หญิง" เฟยหยางพูดต่อ "ต่อจากนี้ไปเรามาสาบานเป็พี่เป็น้องกันดีไหมเพคะ?"
ไป๋หลันถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ"เป็พี่เป็น้อง?" นางทวนคำเฟยหยางอย่างเย้ยหยัน"เ้าคิดว่าคนอย่างข้าจะยอมเป็พี่เป็น้องกับเ้าอย่างนั้นรึ? เ้าลืมไปแล้วหรือว่าเคยทำอะไรไว้กับข้าบ้าง?"
เฟยหยางหน้าถอดสีความมั่นใจที่พยายามเสแสร้งมาต้องพังทลายลงเมื่อไป๋หลันปฏิเสธข้อเสนอของนางอย่างไม่ใยดีความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ก็ต้องพยายามสะกดกลั้นเอาไว้
"พี่หญิง..." เฟยหยางพยายามจะเอ่ยปากอีกครั้งแต่ถูกไป๋หลันตัดบทอย่างเด็ดขาด
"สตรีแพศยาอย่างเ้า อย่ามาเรียกข้าว่าพี่หญิง"น้ำเสียงของไป๋หลันเย็นะเื"เ้ามันก็แค่คนจิตใจคับแคบที่เคยทำร้ายข้าจนปางตาย"
คำพูดของไป๋หลันราวกับมีดกรีดลึกเข้าไปในใจของเฟยหยางนางไม่คิดว่าไป๋หลันจะกล้าพูดเื่ราวในอดีตออกมาตรงๆความอับอายและความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอก
"พี่หญิง..." เฟยหยางพยายามจะแก้ตัวแต่ไป๋หลันไม่แม้แต่จะฟัง
"ข้าไม่เคยคิดแค้นเ้า" ไป๋หลันกล่าวต่อ"แต่ข้าก็จะไม่มีวันให้อภัยเ้าและข้าจะไม่มีวันเป็พี่เป็น้องกับหญิงแพศยาอย่างเ้า"
คำพูดของไป๋หลันตอกย้ำความผิดพลาดของเฟยหยางความรู้สึกโกรธและกลัวที่ปะปนกันในใจ ทำให้นางขาดสติยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าไป๋หลันเพื่อระบายความอัดอั้น
แต่ไป๋หลันไม่ใช่หญิงสาวผู้บอบบางคนเดิมอีกต่อไปนางหลบมือของเฟยหยางได้อย่างคล่องแคล่วก่อนจะใช้เท้าถีบเข้าที่กลางลำตัวของเฟยหยางอย่างแรงด้วยทักษะเทควันโดที่เคยฝึกฝนมา
"อ๊าก!" เฟยหยางร้องลั่นด้วยความเ็ปนางทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างน่าอนาถ
"นี่เป็เพียงการเริ่มต้นเท่านั้น เฟยหยาง" ไป๋หลันกล่าวเสียงเย็น"เ้าจะต้องชดใช้ทุกอย่างที่ทำกับข้า"
เฟยหยางมองไป๋หลันด้วยความหวาดกลัวนางไม่เคยคิดว่าไป๋หลันจะกล้าตอบโต้และแข็งแกร่งเช่นนี้นางรู้แล้วว่านางคิดผิดที่ประเมินไป๋หลันต่ำไป
164
