นาชาญขยับผ้าห่มรู้สึกหนาวสะท้านไปทั่วร่างกายปอดที่เจ็บอยู่ทำให้หายใจเข้าออกลำบากจนมีเสียงเหมือนลมแ่ๆ วิ่งผ่านช่องจมูกเมื่อผ่านไประยะหนึ่งก็จะเจ็บจี๊ดที่หน้าอกซ้ายทำให้นึกถึงตอนที่ป่วยหนักในวัยเด็กตอนนี้เขาเป็ผู้ใหญ่แล้วจึงอดทนต่ออาการที่กำเริบได้ต่างจากสมัยเด็กซึ่งเขาร้องไห้โอดครวญตลอดเวลากว่าจะหยุดพักได้ก็ต่อเมื่อรู้สึกหมดแรงเท่านั้นไม่อยากนึกเลยว่าพ่อของเขาจะคิดยังไงตอนเห็นเขาที่ยังเด็กอยู่ในสภาพนี้และตนเองเป็ต้นเหตุนาชาญเริ่มเล่าต่อ
“พ่อเอาแต่คิดเื่ของฉันตอนที่ถูกเชิญไปงานพิธีไหว้ผีบรรพบุรุษก็เลยเกิดความคิดบ้าๆ ขึ้นมาเขาถามลุงเซียวว่าผีบรรพบุรุษก็ถือว่าอยู่ในภพภูมิหนึ่งที่ท้าวตังสี่ปกครองใช่มั้ยพอลุงตอบว่าใช่เขาก็เที่ยวไปกินเครื่องเซ่นผีในสะตวงหรือชุดส่งผีก่อนจะนำไปประกอบพิธีกรรมหลายครั้งทำให้ถูกผีบรรพบุรุษและผีตายโหงสาปแช่งมีอาการเหมือนถูกผีกะจำนวนมากเข้าสิงพ่อเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ฆ่าชาวบ้านในหมู่บ้านตายไปเกือบครึ่งลุงเซียวจึงใช้ชื่อและการกระทำของพ่อเป็เงื่อนไขในการอัญเชิญท้าวเวสวัณเพราะผีกะและผีพรายจัดอยู่ในภพภูมิของั์และให้ฉันทำพิธีรับขันธ์เพื่อยืมพลังของท้าวตังสี่มาส่งิญญาพวกผีกะในตัวพ่อทุกอย่างสำเร็จด้วยดีแต่ก็แลกด้วยชีวิตของพ่อ”
เอวาได้แต่นิ่งเงียบฟังเขาเล่าคล้ายระบายความในใจคำพูดที่พรั่งพรูออกมาของเขาทำให้เธอะเืใจไปด้วยจึงพยายามหาทางทำให้บรรยากาศคลายความหนักอึ้งลง
“แล้วคราวนี้นายคิดจะทำยังไงกับผีนางไม้ที่ว่าล่ะ”
นาชาญย่นคิ้วนึกถึงเื่ที่คุยกับลุงเซียวไว้“ผีนั่นเห็นหน้าฉันแล้วคิดว่าฉันเป็พ่อ บางทีฉันอาจใช้ใบหน้านี้หลอกล่อผีนางไม้นั่นให้หลงกลบอกชื่อตัวเองออกมาได้”
เอวาเบ้หน้าก่อนพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน“อย่างนายหรือจะใช้เสน่ห์หลอกล่อเป็ ฉันว่าจะโดนผู้หญิงหลอกแทนน่ะสิ”
นาชาญเงียบเหมือนถูกจี้ใจดำทักท้วงไม่ออกจึงเริ่มหงุดหงิดแทน
“ไม่งั้นฉันก็ตาย”เขามองดูเอวาด้วยสีหน้าเครียดลงก่อนพยายามพูดเลี่ยง “แล้วก็ไม่มีใครรอด”
“นายจะหัวใจวายตายเพราะผู้หญิงก่อนน่ะสิ”เอวาบ่นพึมพำพลางลอบมองอีกฝ่าย “แค่รู้ชื่อผีนั่นได้ ก็ช่วยนายได้ใช่มั้ย”
“ถ้าคนหน้าตาคุ้นเคยอย่างฉันผีนั่นยังไม่ยอมบอก แล้วคนแปลกหน้าอย่างเธอคิดว่าผีนั่นจะยอมบอกหรือไง”
“มันก็จริง”เอวาเท้าคางบนเตียงพลางใช้ความคิด “ถ้ายืมพลังของพญานาคมาใช้ได้ก็คงจะดีนะ”
“ใช้ไม่ได้หรอกเขาจะเอาชีวิตเธอหรือแค่อยากได้ตัวเธอก็ยังไม่รู้ ไม่งั้นฉันจะพยายามหาทาง…” นาชาญหยุดพูดเมื่อเห็นเอวานั่งจ้องเขาอย่างตั้งใจฟังเต็มที่เขารีบเปลี่ยนเื่ “ช่วยคิดหน่อยว่าจะทำยังไง”
“ถ้าฉันตกอยู่ในอันตรายล่ะคิดว่าพญานาคจะช่วยฉันมั้ย”
นาชาญเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำมาถือไว้เหมือนกำลังใช้ความคิดแล้วจึงตอบเธอ“ไม่แน่ใจ เท่าที่ดูเขาก็ปกป้องเธอจากอันตรายอื่นๆ อยู่นะ”
“งั้นทำยังไงฉันถึงจะเจอผีนางไม้ตนนั้นได้ล่ะ”เอวากล่าวพลางมองดูมือทั้งสองข้างของนาชาญที่ถือขวดน้ำยกดื่มอยู่“นายบอกว่าจับมือพ่อไว้ทั้งคืนทำให้เขาตื่นขึ้นมาได้แล้วถ้าฉันทำเหมือนกันตอนนายฝันทำให้นายตื่นได้ ผีนั่นจะมาหาฉันมั้ย”
นาชาญแทบสำลักน้ำดื่ม“ฮะ”
“ก็นายบอกว่าถ้าหลับจะเห็นผีนั่นในฝันแล้วถ้าฉันจับมือนายทั้งคืนจนนายตื่นได้ ผีนางไม้นั่นก็อาจจะหันมาแก้แค้นฉันแทนไง”
“แค้นเธอแล้วไปหาเธอถ้าเกิดพญานาคไม่ปรากฏตัวแล้วเธอจะทำยังไง”นาชาญปฎิเสธทันควันก่อนโบกมือเป็เชิงไล่อีกฝ่าย “เธอนั่นแหละน่ากลัวที่สุดเลยวันนี้ออกไปก่อนเถอะ แล้วไม่ต้องเข้ามาในห้องฉันถ้าฉันไม่อนุญาต เข้าใจมั้ย”
เอวาลุกขึ้นดึงเก้าอี้กลับไปวางที่เดิมท่าทางไม่ชอบใจนัก“แล้ววันนี้จะลงไปกินข้าวมั้ย”
“ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน”
“นาย…” เอวามองดูอีกฝ่ายอย่างไม่วางใจ “ห้ามไปดื่มยาผีบอกอะไรนั่นเด็ดขาดเห็นสภาพชาวบ้านแล้วไม่ใช่หรือว่ามันแย่ขนาดไหนฉันว่าเป็แบบที่ผ่านมาก็ดีอยู่แล้ว”
นาชาญพยักหน้าแทนคำตอบและยังคงโบกมือเพื่อเป็สัญญาณให้เธอออกไปจากห้องเอวาขมวดคิ้วหันไปมองเขาจนกระทั่งปิดประตูห้องนอนนาชาญจึงค่อยใช้มือช้อนพระพุทธรูปที่ห้อยคอขึ้นมาดู
อาหารมื้อเย็นวันนี้เหลือเพียงสามคนที่มาร่วมโต๊ะหลังรับประทานอาหารเสร็จแล้วเอวาจึงเดินไปช่วยล้างจานในขณะที่ป้าหลินเช็ดทำความสะอาดครัวลุงเซียวหยิบรางบดยาสมุนไพรซึ่งทำจากหินมานั่งกลึงอยู่บนโต๊ะในห้องรับแขกเมื่อเอวาล้างจานเสร็จแล้วจึงเดินมาลงนั่งบนเก้าอี้นวมอีกตัวหนึ่งซึ่งตั้งแยกมาทางซ้ายมือของลุงเซียวเธอมองดูยาสมุนไพรสีเขียวกลายเป็ของเหลวคาลูกกลิ้งก็อดถามไม่ได้
“ลุงบอกว่าเคยตรวจสอบเืคนป่วยที่ดื่มยาผีบอกแล้วเจอว่ามีตัวยาที่ไม่รู้จักผสมอยู่ใช่มั้ยคะ”
“ใช่ลุงคิดว่าคงเป็สมุนไพรในภพภูมิของคนธรรพ์เชื่อกันว่าเป็ภพภูมิที่อยู่ของพวกผีนางไม้และมนุษย์มองไม่เห็นถ้าหากเขาไม่อนุญาตได้ยินจากเื่เล่าว่าเป็ดินแดนที่เต็มไปด้วยต้นไม้และสมุนไพรหายากที่สูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่มีในภพภูมิมนุษย์จำนวนมากอุดมสมบูรณ์แต่ก็น่ากลัวเพราะเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ไม่มีในภพภูมิมนุษย์”
“แล้วในบรรดาสมุนไพรพวกนั้นจะมียาอะไรช่วยให้อาการป่วยของนาชาญหายได้มั้ยคะ”
“อาการของนาชาญเกิดจากฤทธิ์ของเชื้อแบคทีเรียที่ผสมอยู่ในสมุนไพรทำลายอวัยวะภายในอวัยวะภายในเสียหายไปแล้วไม่ใช่แค่ถูกฤทธิ์ยาควบคุมหรือถูกเวทมนตร์คุณไสยทำให้เป็ไปไม่มียาที่ทำให้หายได้ทันทีหรอก แต่ถ้าแค่ชะลออาการหรือทำให้ความเสียหายลดลงก็อาจเป็ไปได้”
“งั้นการรับขันธ์ก็ไม่ใช่การรักษาน่ะสิคะ”
“ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละพอถูกล้างอาถรรพ์จนพิธีรับขันธ์ยกเลิกไป อาการป่วยแบบเดิมก็กลับมาหมด”ลุงเซียวใส่ถุงมือยางก่อนจะปั้นยาลูกกลอนจากสมุนไพรที่บดได้เมื่อครู่“การฝากขันธ์ห้าไว้กับผีฟ้าก็เหมือนหยุดเวลาชีวิตเอาไว้ความเสียหายที่ร่างกายได้รับก็หยุดลงด้วย”
นาชาญนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงโดยถอดพระเครื่องที่ลุงเซียวให้วางเอาไว้บนโต๊ะเล็กข้างเตียงในมือของเขาตอนนี้กำขวดยาสมุนไพรสีดำสนิทที่ได้รับมาจากหญิงชราเอาไว้ขวดยานั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงด้วยตอนที่เขารู้ตัวว่ากำลังฝันเห็นนิมิตในป่าสีเขียวชอุ่มแห่งเดิมน่าแปลกที่ครั้งนี้เส้นทางในป่าไม่ได้นำไปสู่ริมหน้าผาต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นรกชัฏทำให้อากาศรอบตัวเย็นชื้นแสงอาทิตย์ไม่ร้อนจัดและยังมีลมโชยพัดเบาๆ เป็ระยะเขาได้ยินเสียงสายน้ำไหลเอื่อยๆ ไม่ไกลอยู่เบื้องหน้าจึงเร่งฝีเท้าขึ้นบรรยากาศสดชื่นแต่ก็น่าวังเวงพิกล
ยิ่งเสียงสายน้ำใกล้เข้ามามากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งได้กลิ่นหอมเย็นจากดอกไม้ลอยมาเข้าจมูกนาชาญพึ่งนึกได้ว่าความเ็ปทรมานในร่างกายหายไปั้แ่เข้ามาในนิมิตนี้เมื่อแหวกพุ่มไม้ชั้นสุดท้ายออกมาเจอกับแม่น้ำสายเล็กตื้นๆที่ไหลผ่านโขดหินเตี้ยๆ เขาก็มองเห็นต้นไม้แบบเดียวกันห้าต้นตั้งเรียงรายสองข้างทางบนต้นเต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวและผลไม้สีทองขี้นสลับสีสันกันเต็มต้นทางเดินทอดยาวไปสู่เรือนไทยโบราณหลังเล็กที่สร้างขึ้นจากไม้อย่างวิจิตรบรรจงและแข็งแรง
1K
