龙束缚
Chapter 13
ผมอุ้มถังเซียนมาที่ห้องพักที่ทางคาสิโนจัดไว้ให้ลูกค้าที่มีระดับได้พักผ่อนหรือ้าความเป็ส่วนตัว ระหว่างทางผมเจอเข้ากับ ฉาผิงญาติของหยางหลินที่ดูไม่ชอบหน้าผมเอามากๆ แต่เธอก็ทำแค่เดินผ่านไปแต่ในระหว่างที่เราเดินสวนกัน เธอยกยิ้มมุมปากบางๆ รอยยิ้มที่เย็นเฉียบไม่น่าไว้ใจ
ผมเดินมาถึงหน้าห้องที่จิวซือบอก ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องหันมาเคาะประตูบอกผู้เป็นาย
ก็อกๆ “นายน้อยลู่เสี่ยนและคุณหนูมาแล้วครับ”
“เข้ามา” เสียงนุ่มเอ่ยตอบ ทันทีที่ได้รับการตอบรับจากด้านใน ลูกน้องของจิวซือก็เปิดประตูให้ผมเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์สุดๆ จนจิวซือที่เห็นต้องขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นด้วยความแปลกใจ
“เป็อะไร” เสียงนุ่มเอ่ยถามพลางลุกขึ้นมาดูอาการของผมก่อนจะอุ้มถังเซียนออกจากอกผมไปยืนมองนิ่งๆ
“หงุดหงิด อยาฆ่าคน”เสียงใสเอ่ยไม่เต็มเสียง แต่ก็ทำให้จิวซือหลุดขำออกมายกใหญ่ จนผมที่หงุดหงิดอยู่แล้วต้องปรายตามองอย่างหาเื่
“คงจะเป็เื่ของเจียนหลินสินะหึงเขาละสิ”
“ไม่ใช่!” ผมรีบตอบปฏิเสธทันทีที่จิวซือพูดจบ สร้างเสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้นกว่าเดิมจนผมต้องเม้มริมฝีปากแน่น พร้อมใบหน้าเนียนที่รู้สึกร้อนขึ้นมา
“ลู่เสี่ยนฉันกับนายเราเป็เพื่อนกันมากี่ปีแล้ว นายรู้สึกยังไง มันแสดงออกมาทางสีหน้าหมด”พอได้ยินจิวซือพูดจบ ผมก็ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากพลางหลบสายตาอ่อนโยนที่มองมา
“นายรักเจียนหลินมากใช่ไหม”ผมชะงักไปนิดเมื่อเสียงนุ่มเอ่ยถาม ฟังคมกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นเพื่อกั้นความรู้สึกที่มีให้เจียนหลิน
“ฉันจะบอกอะไรให้นะชีวิตคนเรามันเอาแน่เอานอนไม่ได้ ถ้ามีโอกาศได้รัก ก็รักไปเถอะ อย่าเอาเื่อื่นมาเกี่ยวกับความรู้สึกที่มีขอเพียงนายไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็พอ” ผมเงยหน้ามองจิวซือเ้าของเสียงนุ่มยกยิ้มให้ผมบางๆ
“ฉันยอมรับก็ได้ว่า...รักเจียนหลิน”ผมหลบสายตาของจิวซือมองพื้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
“แต่ฉันพอใจกับสถานะที่เป็อยู่ตอนนี้”ใบหน้าเนียนถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหวาน ซึ่งจิวซือก็ยกยิ้มตอบรับเช่นกัน
เวลาผ่านไปพักใหญ่ ตอนนี้ก็ได้เวลาที่พวกเ้าบ้านของสี่ตระกูลหลักจะเข้าประชุมพร้อมผู้สืบทอดของตระกูล
ผมและถังเซียนรออยู่ในห้องของจิวซือที่ตอนนี้เด็กน้อยวัย4ขวบนั้นหลับไปแล้ว
“หลับง่ายจริงๆ” เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนจะก้มลงมาจูบหน้าผากของลูกสาว
แอ๊ด เสียงเปิดประตูดึงให้ผมต้องหันไปมองทันทีดวงตากลมโตเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นชายปิดหน้ากลุ่มเดิมที่เคยตามทำร้ายผมและลุกกำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างเงียบที่สุด ด้านนอกคนของจิวซือนอนตายจนหมดตอนนี้จึงเหลือเพียงผมและลูกที่นอนหลับไม่รู้เื่อยู่ในห้อง
กรึก บานประตูไม้ถูกผิดลงอย่างเบามือ ชาย4คนเดินตรงมาใกล้ผมเรื่อยๆก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหาผมด้วยความเร็ว ร่างกายขยับหลบปลายมีดสั้นที่พุ่งเข้ามา
“อึก” ผมที่ห่างหายจากเื่ต่อยตีไปนานโดนมีดสั้นบาดผิวต้นแขนไปนิดแต่ก็สามารถแตะหน้าท้องมันให้ถอยออกไปได้
“ใครส่งพวกแกมา” ผมเอ่ยถามพวกมันเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้เพราะไม่อยากให้ถังเซียนตื่นขึ้นมาเห็น และดูท่าทางของพวกมันเองก็จะระวังไม่ใช้เด็กน้อยในห้องตื่นเช่นกันเหมือนเป้าหมายของมันพุ่งมาที่ผมคนเดียว
“หึ” มันไม่ตอบคำถามผมแต่กลับพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
ผัวะ! ปัก! การต่อสู้เกิดขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมผมคนเดียวไม่อาจสู้ชายปิดหน้า4คนที่ถูกฝึกมาอย่างดีได้จึงทำให้เสียท่าให้พวกมันหลายครั้งก่อนดวงตากลมโตจะปรายตาไปเห็นหนึ่งในพวกมันเดินเข้าใกล้ถังเซียน
“แม่งเอ๊ย!” เสียงใสสบถหยาบด้วยความเกรี้ยวกราด พลางถีบมันคนหนึ่งจนล้มลงไปกองกับพื้นแล้วรีบวิ่งไปคว้าไหล่คนที่กำลังเข้าใกล้ถังเซียน
“อึก!” ผมนิ่วหน้าเจ็บเมื่อถูกหมัดหนักชกเข้าที่หน้าท้องก่อนจะถูกตีให้สลบด้วยรูปปั้น
ตุ้บ! ผมล้มลงนอนกองกับพื้นในห้องแต่ก่อนที่จะหมดสติไป ผมพยายามคลานไปหาลูกที่นอนหลับอยู่
“อย่า...แตะ”
Part :เสี่ยวเจียนหลิน
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรกระประชุมวันนี้ผมรู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันรู้สึกว้าวุ่นใจไปหมดคิดถึงแต่ลู่เสี่ยนและถังเซียน มือหนากำแน่นจนสั่นไหวภายใต้โต๊ะจนความอดทนของผมหมดไป
ปึก! มือหนาทุบโต๊ะที่ใช้ประชุมอย่างแรงจนคนที่พูดอยู่หยุดชะงักใบหน้าของทุกคนในห้องหันมามองทางผมด้วยความไม่เข้าใจ
“อาหลิน เป็อะไร” เสียของป๊าเอ่ยถาม ผมปรายตามองป๊าพร้อมใบหน้ากังวล
“ผมเป็ห่วงถังเซียนและลู่เสี่ยน”ผมเอ่ยบอกไปตามตรง จึงทำให้ซูฮวาที่นั่งอยู่ข้างๆมีสีหน้าไม่พอใจ และสายตาเกรี้ยวกราดของเฉาผิงที่จ้องตลอดการประชุม
“ไม่เอาน่านายน้อยเสี่ยวน้องสาวของฉันก็นั่งอยู่ข้างนาย ยังอุตส่าห์เอาเวลาไปคิดถึงคนอื่นอีก” เสียงหนาของชิวหานเอ่ยขึ้น แต่มันไม่สามารถทำให้ผมหายร้อนใจได้
ต้องเกิดเื่ขึ้นกับ2คนนั้น
ปึก! “นายน้อย!” สิ้นความคิดบานประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกด้วยคนที่ผมแอบสั่งให้เฝ้าถังเซียนและลู่เสี่ยนไว้ใบหน้าร้อนรนของลูกน้องทำให้ผมอยู่ไม่เป็สุข มันร้อนใจไปหมด
“มีคนบุกเข้าไปทำร้ายคุณหนูและคุณลู่เสี่ยนครับ”จบคำพูดของลูกน้อง ผมเบิกตากว้าด้วยความใก่อนจะรีบวิ่งไปหา2คนที่ผมเป็ห่วง
2ขาแกร่งวิ่งไปตามทางด้วยหัวใจที่เต้นแรงก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นถังเซียนร้องไห้อยู่ในอกของจงเจิ้ง น้ำตาของลูกไหลอาบแก้มไม่ขาดสายเพียงแค่นั้นก็ทำให้เืในกายผมเย็นเฉียบขึ้นมา
“ฮืออ ฮึก เตี่ยฮืออ หนูจะหาเตี่ย ฮึก ฮืออ” เสียงร้องไห้ของลูกช่างบีบหัวใจของคนเป็พ่อแม่มากยิ่งเห็นน้ำตาของถังเซียนไหลอาบแก้มมากแค่ไหน ผมยิ่งรู้สึกว่าร่างกายตัวเองหมดแรงขึ้นมาทันทีแต่ก็ต้องพยามยามฝืนเดินไปจนถึงตัวลูกสาว
“นายน้อย” เสียงจงเจิ้งเอ่ยขึ้นเบาๆผมเอาแต่มองใบหน้าของลูกที่เอาแต่เรียกหาลู่เสี่ยนด้วยใบหน้าเ็ป
“พวกมันเอาตัวลู่เสี่ยนไป”จบคำพูดของจงเจิ้ง ผมกำมือหนาแน่นพลางปรายตามองมาที่กลุ่มคนมาใหม่
2K
