กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วใหม่ผสมผสานกับความหวานละมุนของนมสดที่เคี่ยวจนได้ที่อบอวลไปทั่วทั้งร้าน“ออมมี่กาแฟ & นมสด”ร้านเล็กๆ ที่แสนอบอุ่นของพี่ออม ภายในร้านตกแต่งด้วยโทนสีสดใสสบายตาน่ารักๆตามสไตล์สาวหวานเ้าของร้านที่ชอบดูซีรีย์เกาหลีเป็ชีวิตจิตใจแต่ไม่เคยมีแฟนเลย
แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านกระจกเข้ามาทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นเสียเหลือเกินสายตาของหญิงสาวสองคนกลับกำลังจับจ้องไปที่น้องน้ำด้วยความสงสัยอย่างถึงที่สุด
“น้ำวันนี้กับน้ำเมื่อวาน ใช่คนเดียวกันไหมพี่ออม?” ดรีมเอ่ยแซวด้วยสีหน้าทะเล้น พลางจ้องมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ออมที่กำลังเช็ดแก้วน้ำอยู่หลังเคาน์เตอร์ชะโงกหน้าออกมามองตามสายตากับใบหน้าของเธอก็ฉายแววประหลาดใจสงสัยไม่แพ้กัน “นั่นสิดรีม! พี่รู้สึกว่า่นี้น้องน้ำของพี่ดูจะร่าเริงขึ้นพิเศษอย่างกะทันหันเลยนะเนี่ยเหมือนเปลี่ยนไปเป็คนละคนเลย”
“จริงค่ะพี่ออม!” ดรีมวางมือลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยหนักแน่น“เมื่อวานดรีมเพิ่งยกเลิกนัดน้ำไปเองนะ ยังแอบกลัวอยู่เลยว่าน้ำจะงอนจนหนูเข้าหน้ากันไม่ติดหรือเปล่าแต่ที่ไหนได้กลับร่าเริงจนผิดปกติมากๆ ค่ะพี่ออม”
“พี่ว่าวันนี้น้ำร่าเริงผิดปกติจริงๆ แหละ” ออมเสริมพลางวางแก้วลง “ผิดปกติมากๆเลยแหละ ปกติถ้าไม่ซึมไปเลย ก็จะดูนิ่งๆ แต่นี่ยิ้มจนแก้มจะปริอยู่แล้วนะ”
ดรีมขมวดคิ้วพลางนึกถึงแชทเมื่อเช้า“เห็นแชทบอกว่าอ้วกั้แ่เช้า ก็นึกว่าป่านนี้คงจะนอนซมซานอยู่บนเตียง ว่าแต่ไปทำอะไรมาถึงได้อ้วกั้แ่เช้าเนี่ย? หรือว่าไปกินอะไรมาป่ะเนีย?”
น้ำที่นั่งฟังบทสนทนาของดรีมกับพี่ออมอยู่เงียบๆเธอกลับเพียงแค่ยกแก้วนมสดขึ้นจิบพลางยิ้มแย้มที่ดูมีความสุขเหลือเกินดวงตาของเธอเป็ประกายสดใสอย่างที่เพื่อนๆ ไม่ได้เห็นมานานเหลือเกิน “ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ออม...ดรีม คิดมากไปได้”
“น้ำ!” ดรีมพยายามหยั่งเชิง “วันนี้่บ่ายๆ เย็นๆว่างไหมอ่ะ? ดรีมกับพี่ออมว่าจะไปดูหนังกันสักหน่อยสนใจไปไหม?”
คำตอบที่ได้รับกลับทำให้ทั้งออมและดรีมแทบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“ไม่ว่างจ๊ะ มีนัดแล้ว” น้ำตอบสั้นๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความสดใส
“ห๊ะ!” ออมและดรีมประสานเสียงกันโดยมิได้นัดหมาย “มีนัดแล้ว? มีนัดกับใคร? ที่ไหน?เมื่อไหร่? บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!เดี๋ยวนี้หัดแอบมีนัดแล้วเหรอ? มีนัดกับใครฮะสุดที่รักของดรีม?”
น้ำหัวเราะร่า“ม่ายบอก! ปล่อยให้งง...งงกันไปเองเถอะ...งงไปยาวๆเลยนะ!”
“โอ้โห! เดี๋ยวนี้น้ำหัดมีความลับกับดรีมกับพี่ออมด้วยเหรอ?” ดรีมแสร้งทำเสียงตัดพ้อ “พี่ออมดูน้ำสิ!เดี๋ยวนี้หัดแอบนัดกับหนุ่มๆ โดยที่ไม่บอกพวกเราด้วย!!!”
“นิดหน่อยๆ จ้า” น้ำตอบทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยท่าทางที่มีความสุขที่สุดในโลก
นับจากวันนั้นจังหวะชีวิตของน้ำก็เริ่มเปลี่ยนไป...วันไหนที่ไม่มีเรียนหรือเมื่อเสร็จสิ้นคลาสเรียนอันแสนน่าเบื่อแล้วน้ำมักจะมาที่ร้านของไข่เจียวบ่อยครั้งขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชายหนุ่มที่เริ่มต้นด้วยความเรียบง่ายทำให้น้ำค่อยๆ ซึมซับไปโดยไม่รู้ตัว
น้ำเริ่มเรียนรู้ที่จะสนุกไปกับโลกที่เธอไม่เคยััเธอและไข่เจียวพากันไปนั่งดูหนังในโรงภาพยนตร์ธรรมดาๆเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าที่ดูวุ่นวายแต่กลับดูน่าสนุกเมื่อมีเขาอยู่ข้างๆ เขาพาเธอไปต่อแถวยาวเหยียดเพื่อซื้อขนมถั่วตัดเ้าดังยอมยืนเบียดเสียดกับผู้คนเพื่อเลือกซื้อโบว์ติดผมของกิ๊ฟช็อปเล็กๆ น้อยๆหรือแม้แต่การเข้าไปในตู้คาราโอเกะแคบๆ ที่ไม่มีลูกค้าแล้ว หยอดเหรียญสิบบาทร้องเพลงประสานเสียงกันอย่างสุดเสียง
บางวันเขาก็พาเธอไปที่สวนสัตว์เล็กๆเพื่อให้อาหารม้าแคระตัวน้อย และบางวันก็เพียงแค่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง ความสุขของน้ำในตอนนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าอาหารมื้อนั้นจะราคาแพงแค่ไหนแต่อยู่ที่ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ...กำลังหัวเราะไปพร้อมกับเธอหรือไม่อยู่เคียงข้างเธอไหมต่างหาก
แสงไฟสลัวภายในร้านอาหารเล็กๆ...แอลฟู้ด(LL-Food)มาพร้อมกับเสียงดนตรีสดจากนักดนตรีบนเวทีที่บรรเลงเพลงจังหวะนุ่มนวลกับบทเพลงรักบรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยความโรแมนติกแบบเรียบง่าย น้ำนั่งมองไข่เจียวที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสัย
“ชวนน้ำมากินที่ร้านนี้ มีความหมายอะไรแอบซ่อนอยู่หรือเปล่า?”
ไข่เจียวชะงักเล็กน้อยหันมามองหญิงสาวด้วยแววตาสงสัย“ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะครับคุณน้ำ?”
“ก่อนอื่นเลยต่อไปนี้นายไม่ต้องเรียกว่าคุณน้ำแล้วนะ เรียกว่าน้ำหรือน้องน้ำก็ได้ โอเคป่ะ?”
“เอางั้นเหรอถ้างั้น...ถ้างั้นน้องน้ำทำไมถึงถามแบบนี้เหรอ?”
“น้ำรู้สึกว่าเวลาที่นายจะทำอะไรก็ตาม มักจะมีความหมายแอบซ่อนอยู่เสมอเลยนะ”น้ำเริ่มร่ายยาว พลางมองไปที่นักดนตรีบนเวที “อย่างเช่น...ตอนที่เราไปร้องคาราโอเกะด้วยกันวันก่อนนายเคยบอกน้ำว่า เวลาที่เรากำลังฟังเพลงอยู่ มันมีความหมายแอบแฝงว่า...มีใครสักคนหนึ่งมาเล่าเื่ราวให้เราฟังแต่ให้เวลาเล่าแค่ 3นาทีนะ ถ้าเล่าดีก็จะให้เล่าซ้ำบ่อยๆแต่ถ้าเล่าไม่ดีก็เปลี่ยนไปฟังเื่อื่นดีกว่า น้ำว่านายเป็คนช่างคิดแล้วก็...แล้วก็แอบโรแมนติกมากๆเลยนะ นายรู้ตัวป่ะเนีย?”
ไข่เจียวขยับยิ้มที่มุมปากแววตาของเขาดูจริงจัง “แล้ว...สิ่งที่ผมบอก มันจริงสำหรับน้ำไหมล่ะครับ?”
น้ำนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความชื่นชม“ความจริงบุคลิกของนายดูไม่น่าจะเป็คนโรแมนติกแบบนี้ได้เลยนะ ดูซื่อๆแต่เวลาได้ฟังความคิดของนาย มันเข้าใจง่ายและกินใจดีนะ รู้สึกว่าจริงใจมากเลยอ่ะ”
“ถือว่าเป็คำชมแล้วกันนะครับ” ไข่เจียวตอบอย่างถ่อมตัว
“มันก็แปลกดีนะ” น้ำพึมพำ “นายเป็ผู้ชายที่ดีมากเลยนะ แต่ทำไมนายยังหาแฟนไม่ได้ล่ะ?”
ไข่เจียวหัวเราะแห้งๆ“ก็สาวๆ สมัยนี้ชอบสไตล์หนุ่มเกาหลีกันทั้งนั้นนี่ครับ ผมมันแค่สไตล์บ้านๆ ก็อย่างที่น้ำเห็นแหละไม่มีสาวคนไหนมาสนใจผมจริงจังหรอกครับ”
“นายไข่เจียว...” น้ำตอบเสียงแ่ลงเล็กน้อย รับรู้ความน้อยใจลึกๆแฝงอยู่ในน้ำเสียง “แล้วที่นี่นายจะบอกได้ไหมล่ะว่าที่นี่มีอะไรน่าสนใจ?”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ เป็แค่ร้านอาหารธรรมดาๆ ผมเองก็แค่มาทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่นี่อาหารอร่อยและไม่แพงด้วย ผมแค่อยากให้น้องน้ำได้ลอง”
น้ำแอบอมยิ้มเล็กน้อย“อ๋อ! นี่นายกำลังหาลูกค้าเข้าร้านใช่ไหมเนี่ย?”
“ผมต้องทำงานหลายอย่างเลยแหละ ตกงานมา 2 ปีกว่าแล้วเป็ไรเดอร์รับส่งอาหารด้วยครับ เล่นกีตาร์เป็ 2 เพลงเองบางทีก็ไลฟ์สดอยากเป็คนดังเหมือนคนอื่นบ้าง แต่ก็มีคนติดตามแอดมีไม่ถึง 400 คนเลยทำเป็หลายอย่างเหมือนเป็ด แต่ไม่มีอะไรโดดเด่นสักอย่าง”
“น้ำััได้ว่านายเป็ผู้ชายที่ไม่มีพิษไม่มีภัยจริงๆนะ จริงใจดีอ่ะ...ถ้างั้นนายอยากฟังเื่ของน้ำบ้างไหมล่ะ?”
“ได้สิครับ! ว่าแต่จะเล่าเื่อะไรดีล่ะ?”
“งั้นเอาเื่ร้านอาหารเนี่ยแหละ” น้ำเริ่มเล่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
“น้ำมีเื่เล่าเกี่ยวกับร้านอาหารด้วยเหรอครับ?” ไข่เจียวรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย
“เมื่อตอนที่น้ำยังคบกับพี่นัทนะ...” น้ำเริ่มเล่า น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงอดีต“พี่นัทชอบพาน้ำไปกินอาหารเยอะแยะไปหมด ใครรีวิวที่ไหนอร่อยดีเด็ดๆ บรรยากาศเจ๋งๆพี่นัทพาน้ำไปหมดทุกร้านเลยนะ ตอนนั้นน้ำก็ชอบ ทั้งหรูหราทั้งโรแมนติกสุดๆเลยล่ะนาย”
น้ำเว้นจังหวะเล็กน้อย“แต่พอตอนนี้...พอคิดย้อนหลังกลับไป มันกลับไม่เห็นจะมีค่าเลยมันไม่มีความหมายอะไรสักอย่าง ไม่เห็นมีอะไรน่าจดจำสักอย่าง"
ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่มีเพียงเสียงดนตรีสดจากเวทีแทรกเข้ามาไข่เจียวรับรู้ได้ถึงความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียง เขาไม่รู้จะพูดอย่างไรดีจึงทำได้เพียงนั่งฟังอย่างนิ่งๆ
“เอ่อ! เื่ร้านอาหารพอก่อนดีไหมครับ?” ไข่เจียวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“นายไม่คิดจะพาน้ำไปกินร้านอาหารใต้แสงเทียนสุดแสนโรแมนติกแบบในซีรีย์บ้างเหรอ?” น้ำลองเชิงถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ดีกว่าครับน้ำ” ไข่เจียวตอบทันควัน
“อ้าว! ทำไมล่ะนายไข่เจียว? นี่นายตอบเร็วมากเลยนะเนีย นายไม่คิดจะพาน้ำไปจริงๆ เหรอ?”
“คือ...คะ...คือว่ามันก็โรแมนติกดีอยู่ครับ แต่ผมกลัวว่า...กลัวว่าน้ำจะมองไม่เห็นอาหารน่ะสิแล้วมันจะอร่อยได้ยังไง?"เขาพูดพลางทำหน้าจริงจัง “พ่อผมสอนเสมอว่า หน้าตาของอาหารเป็สิ่งแรกที่พ่อครัวทุกคนต้องใส่ใจทำให้คนกินเห็นก่อนถ้ามองไม่เห็นความสวยงามของมัน ใจเราก็จะไม่เปิดรับรสชาติครับ”
น้ำหัวเราะออกมาจนสุดเสียงเป็เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยสุขใจ “นายรู้ป่ะ!เวลาที่อยู่กับนาย น้ำไม่ต้องวางฟอร์มอะไรเลยนะไม่ต้องเสแสร้งไม่ต้องแกล้งทำ ถ้าเป็เมื่อก่อน...น้ำต้องระวังตลอดเวลาว่าเดี๋ยวจะดูไม่ดีทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ ต้องแต่งหน้าทำผมสวยเป๊ะตลอดเวลา”
“แล้ว...แล้วดูนายตอบเื่อาหารสิ! เื่จริงด้วยแต่ไม่มีใครพูด แต่ความเชยๆของนายนี่แหละที่มีเสน่ห์เหมือนกันนะ นายทำให้น้ำกลับมาหัวเราะได้บ่อยมากเลยนะรู้ไหมนาย"
“ชมผมบ่อยขนาดนี้ตัวลอยหมดแล้ว”
“เอ่อนี่นาย! น้ำมาหานายตั้งหลายวันแต่ยังไม่เคยถ่ายรูปด้วยกันเลย น้ำมัวแต่ถ่ายสถานที่ทั้งนั้นอ่ะน้ำถ่ายรูปกับนายลงแอดมีได้ป่ะ?”
“ถ่ายรูปด้วยกันเหรอ?เอ่อๆๆ ได้ๆๆ ได้ครับน้ำ ได้ๆๆ ผมไม่ได้ติดอะไรอยู่แล้ว”
น้ำถ่ายรูปเดี่ยวทั้งตัวเอง,ไข่เจียวและถ่ายเซลฟี่ร่วมกันหลายรูปหลายมุม น้ำเผลอลืมตัวไปจับข้อมือของไข่เจียวทำให้เขารีบกระตุกมือออกด้วยความใ น้ำก็สะดุ้งใเหมือนกัน
“น้ำขอโทษน้ำไม่ได้ตั้งใจ ลืมตัวไปหน่อย...”
“มะ...ไม่...ไม่ใช่...ไม่ใช่อย่างนั้นนะน้ำพอดีนึกอะไรเพลินๆ ไม่ทันตั้งตัว”
ในค่ำคืนนั้นท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องนอนน้ำได้ค้นพบว่าความรักที่แท้จริงอาจไม่ใช่การนั่งอยู่ใต้แสงเทียนในร้านหรูแต่คือการได้เป็ตัวของตัวเองอย่างที่สุด ในที่ที่มีใครสักคนพร้อมจะรับฟังเื่ราวของเธอแม้ว่าเื่นั้นจะเต็มไปด้วยความเศร้าก็ตาม
ไข่เจียวนั่งบนโต๊ะตัวเดิมบันทึกเื่ราวที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็ความทรงจำที่ทำให้เขามีความสุขมากที่สุดในชีวิต “วันนี้น้องจมูกแดงให้เรียกว่าน้ำหรือน้องน้ำก็ได้รู้สึกเป็กันเองจัง ได้ถ่ายรูปด้วยกันเป็ครั้งแรกอีกต่างหากแต่...แต่...แต่วันนี้น้องเผลอมาจับที่ข้อมือ เพิ่งถูกเนื้อต้องตัวน้องน้ำเป็ครั้งแรกด้วย”
22K
![อันธพาลแห่งตระกูลเคานต์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778747351_39381022.webp)
