ตอนที่ 19
วิชาหมัดเงา์
“เอาล่ะเ้าคอยดูเคล็ดลับข้าจะสอนเ้าเพียงครั้งเดียวก็ขึ้นอยู่กับเ้าแล้วว่าจะมีความสามารถจดจำมันได้ทั้งหมดหรือไม่”
“ขอรับ” ไป๋เหอเริ่มจดจ้องท่วงท่าลีลาของชายชราไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่สามารถปล่อยผ่าน
“เอาล่ะวิชาที่ข้าจะสอนเ้านั้นเป็วิชาหมัดเงา์ที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเองพอฝึกสำเร็จเ้าก็สามารถเอามันไปดัดแปลงได้ตามที่เ้า้าได้ข้าอนุญาต วิชาไม่ได้ซับซ้อนอะไรข้าจะถ่ายทอดผ่านทางความคิดแล้วกันข้าลืมไปว่าข้าต้องรีบไปไม่สามารถสอนท่วงท่าให้เ้าดูได้” พูดจบชายชราก็ชี้นิ้วไปยังหน้าผากเด็กหนุ่ม
พลันภาพวิชาก็ไหลเข้ามาอยู่ในหัว ไป๋เหอเพียงหลับตาลงแล้วจำท่วงท่านั้นแต่ที่น่าแปลกใจก็คือเขาสามารถฝึกมันได้เลยขณะที่วิชาอยู่ในหัว
“ข้าจำได้ทั้งหมดแล้วขอรับ” ไป๋เหอลืมตาขึ้นเอ่ยตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“มีพร์จริงๆ ดีข้าชื่นชอบเ้ายิ่งนักเอาละทำให้ข้าเห็นสิว่าเ้าสามารถเรียนรู้ได้”
ไป๋เหอรวบรวมลมปราณไว้ที่มือข้างหนึ่งจากนั้นชกไปข้างหน้าเต็มแรงพลันปรากฏเป็แสงสีทองแหวกว่ายกลางอากาศพุ่งไปยังเขาลูกหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนักก่อนที่จะเกิดะเิออกมา ชายหนุ่มมองดูผลงานตนเองก่อนจะยิ้ม
“นี่มันพลังหมัดอะไรกันเหตุใดถึงมีอานุภาพรุนแรงเช่นนี้”
ชายชราหัวเราะเห็นหน้าตื่นตะลึงของเด็กหนุ่มเขากลับยิ่งเอ็นดู “เรียนรู้ไวเสียจริงเ้าทำได้ดีมากนี่คือหมัดเงา์หากเจอคู่ต่อสู้เ้าเพียงซัดมันเข้าไปลำตัวเต็มแรงกระดูกในร่างกายมีหวังหักแต่หากเจอคนที่มีพลังลมปราณเหนือกว่าเ้าเล็กน้อยก็ทำให้ได้รับาเ็ได้เช่นกันยิ่งฝึกไปเรื่อยๆ อาจจะทำให้เ้าสามารถปรับเปลี่ยนมันได้อย่างที่เ้า้า”
ขอบคุณผู้าุโขอรับ
“เอาล่ะด้วยเ้าตอนนี้มีตบะพลังที่ไม่เหมือนใครคนที่มีพลังทั่วไปหรือเหนือกว่าสามารถมองออกได้ ข้ามีเคล็ดลับวิชาอีกหนึ่งนั่นก็คือการปกปิดพลังตนเอง” เขากล่าวจบก็ชี้นิ้วไปยังหน้าผากชายหนุ่มอีกครั้ง
ไป๋เหอหลับตาลงและเรียนรู้วิชานั้นก่อนจะลืมตาขึ้นใช้พลังปกปิดมันทันทีเขาทำให้คนอื่นมองเห็นได้ว่าเขาอยู่แค่ชั้นก่อเกิดขั้นที่ 9 เท่านั้น
ชายชราพยักหน้าอย่างพอใจ“เอาล่ะตอนนี้เ้าก็มีวิชาจากข้าถึงสองวิชาแล้วหวังว่าเ้าจะเอาตัวรอดได้นะตลอดระยะเวลาการเดินทาง”
“ขอบคุณท่านาุโแล้วข้าจะพบท่านได้ที่ไหนหากข้าเรียนสำเร็จกลับมาแล้ว” ชายหนุ่มเข้าใจทันทีว่าชายชรากำลังจะจากไป
“เดี๋ยวเราก็คงได้พบกันเร็วๆ นี้เอาล่ะเ้าอย่ามัวเสียเวลาเลยเ้าจงรีบออกเดินทางไปหานางหนูนั่นที่กำลังรอเ้าดีกว่า” ชายชราจำเป็ต้องรีบไปจัดการธุระให้เสร็จไม่อาจจะอยู่สนทนาได้ก่อนจะกล่าวต่อไปอีก “ข้างหน้านี้มีหมู่บ้านเล็ก ๆ นางหนูนั่นรอเ้าอยู่ที่โน่นรีบไปหานางซะและก็ออกเดินทางได้แล้วเราจะได้พบกันเร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอนแล้วข้าจะรอพบเ้าอีกครั้ง”
ไป๋เหอโค้งคำนับอย่างอ่อนน้อมก่อนจะเงยหน้าขึ้นก็ไม่พบชายชราแล้ว ชายชราลึกลับไปมาอย่างไร้ร่องรอย
“สงสัยท่านาุโจะเป็ผู้มีพลังตบะที่แกร่งกล้าสักวันข้าจะต้องเก่งให้ได้ ว่าแต่ข้าลืมถามชื่อเสียงของท่านไปเลยนี่ข้าลืมนึกได้อย่างไร”ชายหนุ่มกล่าวโทษตนเองเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้เขาก็เอาม้าออกจากแหวนแล้วเดินทางไปยังหมู่บ้านที่ชายชราบอกทันที
ซวงเอ๋อร์นางถูกกระบี่นำพามายังหมู่บ้านแม้จะรู้ว่าตนเองปลอดภัยแล้วแต่พี่ชายของนางกลับไม่มาด้วยทำให้นางรู้สึกเป็กังวลร้องไห้หลายครั้ง นางสลบไปตื่นมาอีกทีก็พบว่าตนเองนอนอยู่หน้าหมู่บ้านก่อนจะรีบวิ่งไปหาผู้คนเพื่อไหว้วานให้เขาตามหาพี่ชาย แต่ไม่มีใครพอคิดที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือเลยทำให้นางได้แต่ภาวนาก็ให้พี่ชายกลับออกมาอย่างปลอดภัย
“ข้าขอให้พี่ไป๋เหอกลับมาหาข้าอย่างปลอดภัยนะข้ารอท่านอยู่”นางกล่าวทั้งน้ำตารอผู้เป็พี่ชายหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านอย่างใจจดใจจ่ออย่างมีความหวัง
ขณะที่นางกำลังนั่งรอมีชายฉกรรจ์ถึง3 คนได้เดินเข้ามาหานางเมื่อเห็นว่านางอยู่คนเดียว
“พี่ใหญ่ข้าสังเกตว่านางนั่งอยู่คนเดียวนานแล้ว ข้าว่าเราจับนางไปเป็ทาสดีหรือไม่เด็กสาวผู้นี้น่าจะเป็คนต่างถิ่นที่พลัดเข้ามา” ชายวัยหนุ่มคนหนึ่งรูปร่างผอมกล่าวขึ้นเมื่อมันเฝ้าสังเกตเด็กสาวมานานพอสมควร
“ก็ดีเหมือนกันนะบ้านข้าขาดคนรับใช้พอดีข้าจะพานางไปอยู่ด้วยคอยรับใช้ งั้นพวกเ้าไปจับตัวนางมาให้ข้า” คนที่เป็หัวหน้ากล่าวขึ้นมองไปยังร่างเด็กสาวที่ตัวผอมบาง กระหยิ่มยิ้มย่องอย่างพอใจหากแต่จะได้คนมารับใช้เพิ่มหรือไม่ก็สามารถทำเงินให้เขาได้หากเอานางไปขาย
“ปล่อยข้านะพวกเ้าจับข้าทำไม” เด็กสาวพยายามดิ้นให้หลุด นางโดนชายแปลกหน้าสองคนลากพามายังร่างชายคนสูงใหญ่คนหนึ่งจ้องมองนางด้วยสายตาเหี้ยม
“ข้าไม่ทำอะไรเ้าหรอกเพียงแต่จะพาเ้าไปอยู่ที่เรือนของข้าคอยเป็เด็กรับใช้เห็นเ้ามาจากต่างถิ่นข้าก็นึกสงสารเ้าจะได้มีที่อยู่ที่กินไง” ชายร่างใหญ่กล่าวขึ้นคำพูดของเขาดูเหมือนจะดีแต่แฝงไปด้วยเจตนาร้าย
“ไม่ข้าไม่ไปข้าจะรอพี่ชายข้า” เด็กสาวตวาดเสียงดังใส่คนตรงหน้าแม้นางจะกลัวแต่ก็ไม่อาจที่จะไปอยู่ที่อื่นได้ นางต้องรอพี่ชายจนกว่าจะได้พบเขา
“พี่ชายเ้าหรือคนที่เ้าบอกว่าให้ไปช่วยเหลืออย่างนั้นเหรอ เ้าฝันไปเถอะกลางป่ากลางเขาเช่นนั้นย่อมที่จะตกเป็เหยื่อของสัตว์ร้ายไปแล้วคงจะไม่มีชีวิตรอดกลับมาหาเ้าแล้วไม่ต้องรอหรอก” ชายร่างผอมกล่าวขึ้นมาบ้าง
“นั่นนะสิลูกพี่ข้ามีพลังตบะอยู่ชั้นก่อเกิดขั้นที่ 7ยังสู้สัตว์ในป่าพวกนั้นไม่ได้แล้วพี่ชายเ้าเป็ใครกันถ้ารอดได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว” ชายอีกคนกล่าวขึ้นมาบ้าง
“พี่ชายข้าต้องกลับมา พี่ข้าจะไม่ตายในนั้นเ้าอย่ามากล่าวหาเขาเช่นนี้”เด็กสาวร้องไห้ออกมาเมื่อนึกถึงเขา นางไม่เชื่อว่าเขาจะตายในนั้น
ชายที่เป็หัวหน้าเริ่มจะโมโหในตัวเด็กสาวเข้าไปคว้าแขนของนางไว้อย่างนึกโกรธ “ไปกับข้าเดี๋ยวนี้ข้าี้เีพูดมาก”
“ข้าไม่ไปปล่อยข้านะ” เด็กสาวพยายามสะบัดมือให้หลุดแกะมือหนาออกให้พ้นตัวเมื่อมันบีบรัดนางแน่นขึ้นเด็กสาวทำได้เพียงก้มไปกัดที่มือนั้น
“โอ๊ย..เ้าเด็กเหลือขอข้าใจดีกับเ้าเกินไปแล้ว” ผู้ที่เป็หัวหน้าเมื่อโดนนางกัดก็โกรธจัด ก่อนจะง้างมือขึ้นไปหวังจะตบสั่งสอนนางแต่ไม่ทันที่จะได้ลงมือเขาก็ต้องรีบยกมือลงใบหน้าซีดเซียวราวกับเจออันตรายอยู่ตรงหน้า
“มาสิถ้าไม่อยากมือขาด” เด็กสาวเรียกกระบี่ในมือออกมาด้วยมันมีพละกำลังคนพวกนี้น่าจะััได้ถึงความน่ากลัวของมันจึงได้หยุดลงมือ
ชายที่เป็หัวหน้ารีบถอยกรูดเมื่อได้จ้องไปที่กระบี่นั้นพลังแสงออร่าของมันร้ายแรงจนสามารถััได้ เขามีพลังตบะอยู่ในชั้นก่อเกิดขั้นที่ 7 ย่อมที่จะสู้ไม่ได้อย่างแน่นอนเพราะกระบี่นี้น่าจะมีคนเป็เ้าของที่พลังตบะสูงกว่าเขามาก
“พี่ใหญ่เรามีกันตั้งสามคนจะไปกลัวอะไรกับเด็กน้อยผู้นี้” ชายที่เป็ลูกน้องกล่าวขึ้นเพราะการมองไม่เห็นพลังของเด็กน้อยที่มี มันไม่สามารถััอะไรได้ด้วยว่าไม่มีตบะพลังเพราะฝึกไม่สำเร็จทำให้ในบรรดาสามคนมีมันไร้ประโยชน์ที่สุด ได้คนที่เป็หัวหน้าคอยนำทางมันถึงได้เหิมเกริมด้วยว่าหมู่บ้านแห่งนี้ถือว่าพี่ใหญ่ของมันอยู่ในระดับการมีพลังสูงคนหนึ่งที่ไม่มีใครกล้ายุ่งวุ่นวายด้วย
“ข้าไม่ได้กลัวเด็กน้อยแต่ข้ากลัวสิ่งที่เด็กน้อยถืออยู่นั่นมากกว่า กระบี่นั้นทรงพลังมากหากได้ฟาดฟันเพียงครั้งเดียวร่างกายของข้าคงขาดเป็ท่อน” เขากล่าวขณะมีสีหน้าซีดเผือดเม็ดเหงื่อขึ้นประปรายตัวสั่นเทิ้มจ้องมองมันอย่างนึกหวาดกลัว
“จะ..จริงเหรอพี่ใหญ่” ชายที่กล่าวตอนแรกเมื่อได้ทราบเช่นนั้นก็มีสีหน้าใถ้าหากพี่ใหญ่ไม่บอกเขาคงตายเป็ผีไปแล้วทีแรกจะเข้าไปจับตัวนางเสียหน่อย
“ข้าจะกล่าวเล่นไปเพื่ออะไร”
ทั้งสามคนตัวสั่นเทิ้มจ้องมองเด็กสาวที่ยืนขึ้นมือถือกระบี่มีพลังรุนแรงพวกมันเริ่มที่จะััได้ถึงอันตราย พวกมันคิดว่าจะต้องไม่วุ่นวายกับเด็กสาวผู้นี้
“เด็กน้อยข้าไม่วุ่นวายกับเ้าแล้ว เ้าไปรอพี่ชายเ้าก็ไปเถอะข้าจะไม่ยุ่งด้วย”ชายที่เป็หัวหน้าพูดด้วยเสียงสั่นเครือไม่อาจจะล่วงเกินเด็กสาวผู้นี้ได้หากขืนทำเช่นนั้นมีหวังพวกมันได้กลายเป็ศพเฝ้าประตูที่นี่แน่
ซวงเอ๋อร์เมื่อเห็นว่าพวกนี้คิดกลัวตนนางก็เดินหันหลังจากไปแต่ก็ยังคงหันมามองเผื่อชายพวกนี้คิดเปลี่ยนใจจะจับนางตอนทีเผลอ
ชายสามคนมองนางเดินจากไปยังประตูหมู่บ้านก็รู้สึกโล่งอกทันที “ข้าเกือบซวยแล้วไหมละไม่คิดว่าเด็กสาวผู้นี้จะมีของดีอยู่ในมือคนที่ให้คงจะเป็ยอดฝีมือแน่เอาไว้ป้องกันตัว”
พวกลูกน้องนั้นพยักหน้าน้อยๆเห็นด้วยกับลูกพี่ใบหน้าที่ซีดก็เริ่มกลับมาดีขึ้นเมื่อเห็นเด็กสาวเดินจากไปไกลแล้ว
ปลดล๊อกอ่านฟรีวันละ 1 ตอน หากใจดีหน่อยก็อาจจะสองตอนต่อวัน
ใครที่ไม่อยากรออ่านฟรีสามารถซื้อเหรียญอ่านล่วงหน้าตอนอื่นได้ก่อนใคร
211
![แผนลับจับกินเพื่อนสาวของหนุ่มวิศวะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1779410963_2430740.webp)
