แผนตื้นๆ ของคนสองคนดูเหมือนจะเป็ผล เพราะนอกจากบิดาของเธอแล้ว แม้แต่คุณฤกษณะก็ไม่เข้ามาวุ่นวายให้ม่านฟ้าต้องอึดอัดใจ งานที่ครึกครื้นดำเนินไปอย่างสนุกสนานจนผ่านไปได้ด้วยดี แทนคุณกับทีภพเดินไปล่ำลาเ้าของงานอย่างนายดนัยก่อนจะเดินทางกลับตามมารยาทที่ดี
“แทน นายกับม่านกำลังทำอะไรกันอยู่”
ทีภพสังเกตเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในงาน หากแต่เขาไม่ได้ซักถามทันทีในตอนนั้น แต่เก็บข้อสงสัยเอาไว้และ้าคำตอบในเวลานี้ สองมือของแทนคุณจับพวงมาลัยรถแน่น สายตาจับจ้องไปยังถนนเส้นตรง เขารู้ดีว่าทีภพ้าคำตอบจากเื่จริง เนื่องจากในงานวันเกิดที่พึ่งเกิดขึ้น ทีภพเดินตามแทนคุณกับม่านฟ้าอยู่ห่างๆ ซึ่งเขาไม่ได้เอ่ยถามถึงเื่ราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นให้คนในงานสงสัยแม้แต่น้อย
“ม่านให้ฉันแกล้งเป็แฟน”
“แกล้งเป็แฟน!” เสียงเพื่อนรักดูใไม่น้อย
“จะบ้ากันไปใหญ่ นี่นายกับม่านคิดอะไรกันอยู่” คำว่าแกล้งเป็แฟนของแทนคุณ ทำให้ทีภพยิ่งไม่เข้าใจกับพฤติกรรมของทั้งสอง เขาและเธออายุย่างเข้าเลขสาม แต่กลับทำตัวเหมือนเด็กๆ
“แล้วทำไมนายไม่รักให้มันจริงๆ ทำไมไม่ตกลงเป็แฟนกันจริงๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป หากพ่อของม่านจับแต่งงาน นายจะทำยังไง”
ทีภพรู้จักนายดนัยเป็อย่างดี เื่การเ้ากี้เ้าการจับลูกสาวให้แต่งงานกับคนระดับบนนั้น เขาขึ้นชื่อในหมู่นักธุรกิจมานาน มุกพี่สาวของม่านฟ้าก่อนที่จะลงเอยกับสามีคนปัจจุบันของเธอ ดนัยได้พาไปดูตัวกับใครต่อใครหลายคน พอเห็นเป็จังหวะที่พอจะส่งเสริมทางธุรกิจกันได้ ก็รีบโอนลูกสาวให้รวดเร็วอย่างกับสายฟ้าฟาด
“เื่นั้นฉันยังไม่คิด แต่วันนี้ฉันเห็นม่านร้องไห้ จะให้ฉันอยู่เฉยโดยไม่ช่วยก็คงไม่ได้”
แทนคุณนึกย้อนกลับไปในเวลาที่เขาเห็นน้ำตาของหญิงสาวมันทำให้เขาเ็ป และรู้สึกว่าตัวเองคิดไม่ผิดที่ได้เข้าไปช่วยเหลือเธอ เขาพยายามสลัดปัญหาที่จะตามมาทีหลังทิ้งไป ม่านฟ้าเป็หญิงที่เพียบพร้อม การที่ได้เห็นเพื่อนสาวทุกข์ระทมเพราะผิดหวังในคู่ครองที่เธอไม่เลือกเป็สิ่งที่บีบหัวใจเขามากเสียกว่า สายตาของทีภพยังเพ่งมองแทนคุณไม่ละ เป็แววตาระคนปนสงสัยพร้อมส่ายหัวไปมากับความคิดตื้นๆ ของทั้งคู่
“อ่อ แล้วเื่ร้านที่ฉันให้นายช่วยดู หากนายพิจารณาว่าร้านไหนผ่านก็โทรบอกฉันด้วยนะ ฉันจะได้รีบทำสัญญา” แทนคุณเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที เขายังไม่พร้อมที่จะคิดทบทวนอะไรมากในเวลานี้ มีเพียงความสบายใจที่ได้ช่วยเพื่อนสาวให้รอดพ้นจากนายกฤษณะเท่านั้น
“อืม เื่นั้นไม่มีปัญหา”
ทีภพหันมองไปทางอื่นก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท่าทีของคนไม่เห็นด้วยแสดงออกมาอย่างชัดเจน หากใจของแทนคุณไม่ได้มีไว้ให้ม่านฟ้า คนที่เสียใจมากที่สุดจะเป็พวกเขาเอง แน่นอนในวันนี้มันอาจยังไม่ส่งผลแต่ภายหน้าหากม่านฟ้าหรือแทนคุณค้นพบหัวใจตัวเอง พันธนาการนั้นจะเป็ปัญหาของทั้งคู่ที่ต้องประสบพบเจอและมันอาจจะเป็ชนวนการทำลายสายสัมพันธ์ที่พวกเขามีให้กันมาโดยตลอด
“พ่อสบายดีไหม” คำพูดแรกออกจากปากสาวน้อย สายตาที่ดูห่วงหาอาทรส่งผ่านไปยังบิดาของเธอ หญิงสาวพูดใส่โทรศัพท์ที่ด้านหน้ามีแค่กระจกใสกั้น ภายในกระจกเห็นชายสูงอายุรูปร่างผอมบาง ผมขาวเกือบทั่วศีรษะ แต่งตัวด้วยชุดนักโทษชาย มือถือโทรศัพท์จ้องมองเธอด้วยความ
“ทิชาขอโทษนะ ที่หายไปนาน ไม่ได้มาหา” น้ำเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นบิดาผู้เป็ที่รักดูโทรมไปมากหลังจากที่เธอไม่ได้มาเยี่ยมอยู่หลายเดือน ใบหน้าสูบผอมพร้อมกับดวงตาเศร้านั้นส่งผ่านความรู้สึกมายังเธอ
“พ่อเข้าใจ ว่าหนูทำงาน พ่อสบายดี”
ชายสูงอายุพูดปลอบใจลูกสาว แววตาเป็ประกาย จ้องมองเด็กสาวด้วยความคิดถึงอย่างสุดหัวใจ ในเวลานี้ชายต้องขังมีลมหายใจอยู่ได้นั่นเพราะหญิงสาวที่ชื่อ “นันทิชา” เป็ลมหายใจที่ต่ออายุของเขามาเกือบยี่สิบปี หญิงสาวที่นั่งพูดคุยกับชายชรานั้นมีหน้าตาเหมือนกับแม่ของเธอไม่มีผิดเพี้ยน
เขาเห็นเธอยิ่งรู้สึกคิดถึงภรรยาจับหัวใจ เฝ้าแต่โทษตัวเองมาตลอดว่าทุกอย่างมันพังทลายเพราะฝีมือผู้นำครอบครัวแย่ๆ อย่างเขา วันที่ได้รับข่าวร้ายเกี่ยวกับภรรยาที่จากไปเมื่อสองปีก่อนมันทำให้เขาต้องทุกข์ทรมานเป็อย่างมาก ด้วยห่วงแสนห่วงลูกสาวเพียงคนเดียวที่ต้องเผชิญชีวิตลำพัง ยิ่งมองหน้าลูกสาวเขายิ่งเ็ปยิ่งตอกย้ำว่าเขาได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดมาทั้งชีวิต
“พ่อมีข่าวจะบอก” ผู้เป็พ่อยิ้มละมุน เขาหวังว่าข่าวดีนี้จะทำให้ลูกสาวของเขาดีใจไม่น้อย
“อะไรคะ” นันทิชาถาม ประกายั์ตามองผู้เป็พ่อด้วยความกังวลใจ
“พ่อใกล้จะออกจากที่นี่แล้วนะ” สิ้นเสียงคำพูดของชายชรา เหตุการณ์เป็ไปตามที่เขาคาดไว้ใบหน้าของสาวน้อยจากที่ดูเป็กังวลก็จางหาย เผยรอยยิ้มแสดงเด่นชัดขึ้นมา รอยยิ้มของนันทิชาเบ่งบานออกมาจากหัวใจ จนกลั้นน้ำตาไม่ไหวเพราะเธอรอคอยวันนี้มานานแสนนาน เป็บุคคลเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต
“จริงหรือคะ ทิชาดีใจค่ะ พ่อพูดจริงๆ นะ”
ผู้เป็พ่อยิ้มพยักหน้าตอบรับ พร้อมกับน้ำตาที่ปริ่มด้วยความปลื้มปีติ ที่ในไม่ช้าเขาจะได้ออกมาใช้ชีวิตอย่างคนปกติเสียที ทั้งสองต่างสอบถาม แสดงความห่วงใยซึ่งกันและกัน ภายในเวลาที่เ้าหน้าที่กำหนดให้พบนั่นเป็เพียงเวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น หญิงสาวมักจะมาเยี่ยมพ่อ ในเวลาที่เธอว่างตรงกับวันที่กำหนดให้เยี่ยมนักโทษ
ซึ่งก็มีไม่มากนักที่จะว่างตรงกัน ในแต่ละครั้งที่นันทิชามาเยี่ยมพ่อของเธอ มันก็เหมือนกับต่อลมหายใจให้กันและกัน มารดาของเธอเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อน บ้านเก่าหลังโทรมจึงไม่มีคนอาศัย หากพ่อของเธอออกมาจากเรือนจำ หญิงสาวหวังว่าที่นั่นจะเป็ที่ที่เธอกับพ่อจะไปอยู่ด้วยกัน แม้จะห่างไกลจากที่ทำงานและเรียนก็ตาม.
2K
