วันหนึ่งระหว่างมีงานเลี้ยงภายในจวน ซวงจื้อฮวาถูกเรียกตัวไปรับใช้พี่สาวนางดังเช่นปกติ แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอจากการขาดสารอาหารมาหลายเดือน ซวงจื้อฮวาเผลอทำกระโถนที่นางถูกสั่งให้เอาไปทำความสะอาดร่วงลงมาขณะก้าวข้ามธรณีประตู นางรู้สึกเหมือนถูกคนผลักจึงเสียหลักล้มไปพร้อมกระโถน
ซวงอ้ายหลิวที่กำลังแต่งหน้าอยู่โกรธมาก เพราะเสียงดังทำให้นางเขียนคิ้วไม่สวย นางจึงสั่งให้บ่าวข้างกายลากตัวซวงจื้อฮวาไปโบย 30 ไม้ทันที วันนี้ซวงอ้ายหลิวออกงานใหญ่ในจวนเป็ครั้งแรก แต่น้องสาวนอกไส้ของนางกลับกล้าทำให้นางเสียเวลา
“ฮึก พี่สาว ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ท่านอย่าโบยข้าเลยเ้าค่ะ ข้ารับไม่ไหวจริง ๆ ฮึก ฮือ” ซวงจื้อฮวาทนไม่ไหวจนร้องไห้ออกมาเสียงดัง นางอดทนมาได้หลายเดือนขนาดนี้แล้ว หากนางถูกโบยอีกถึง 30 ไม้ นางไม่คิดว่านางจะยังมีชีวิตรอดอยู่ได้แน่
“หุบปาก! รีบลากนางออกไปโบยให้ข้า หากชักช้าข้าจะสั่งโบยพวกเ้าด้วย” ซวงอ้ายหลิวหงุดหงิดกับเสียงร้องไห้ของซวงจื้อฮวา ั้แ่เด็กจนโต นังนี่เอาแต่ร้องไห้ไร้สาระอยู่ได้ รู้ทั้งรู้ว่าไม่อาจขัดขืน ยังกล้าพูดมากอีก
ซวงจื้อฮวาถูกบ่าวสองคนของซวงอ้ายหลิวลากออกไปที่ด้านข้างเรือน พวกเขาไปหาไม้มาโบยซวงจื้อฮวาตามคำสั่งกระทั่งซวงจื้อฮวาสลบไปั้แ่การโบยครั้งที่ 15 บ่าวทั้งสองได้แต่มองหน้ากันแล้วมองภาพเด็กสาวตรงหน้าอย่างเวทนา
หลังของซวงจื้อฮวาแตกยับและเต็มไปด้วยเื ลมหายใจของนางฟังดูอ่อนแรงนัก บ่าวทั้งสองไม่อยากทำบาปกับเด็กคนนี้ พวกนางจึงแกล้งทำเป็นับไปจนครบ 30 ไม้แล้วพาซวงจื้อฮวากลับห้องของนางที่ท้ายจวน
คืนนั้นซวงจื้อฮวาาเ็จากาแจนไข้ขึ้นสูง บ่าวที่เคยนำทางนางและนำอาหารมาให้นางยังพอมีเมตตาอยู่บ้าง นางเห็นคนพาตัวซวงจื้อฮวามาส่งแต่แรก นางจึงคอยเฝ้าดูว่าซวงจื้อฮวาจะผ่านคืนนี้ไปได้หรือไม่ นางเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดเด็กสาวหน้าตาดีเช่นนี้จึงถูกฮูหยินน้อยกับบ่าวของนางทำร้ายมาตลอด นางได้แต่แอบช่วยเหลือซวงจื้อฮวาอย่างลับ ๆ ด้วยกลัวว่าจะมีใครพบเห็น นางจึงมักจะแอบมาดูนางตอนคนอื่นหลับแล้วเสมอ
คราวนี้ก็เช่นกัน นางแอบขโมยยามาทาให้ซวงจื้อฮวาตอนที่นางสลบไป และยังนำซาลาเปาที่เหลือในครัวมาซ่อนไว้ใต้เตียงให้นางด้วย หากนางตื่นเมื่อไหร่จะได้กินบ้าง พอเห็นว่าเด็กที่นางดูแลไข้ขึ้นสูง นางได้แต่หาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวและภาวนาอย่าให้นางตาย นางเห็นคนตายมามากแล้ว นางไม่อยากให้เด็กอาภัพคนนี้ตายเช่นนี้จริง ๆ
โชคดีที่์เมตตา ซวงจื้อฮวารอดพ้นจากความตายได้อย่างหวุดหวิด พอรุ่งเช้านางแทบจะลืมตาไม่ขึ้น นางเ็ปไปทั้งตัว ไม่ใช่แค่ที่หลังของนางเท่านั้น าแเก่าของนางยังไม่หายดี นางกลับถูกโบยอย่างนี้อีก เหตุใด์ไม่พานางไปพบท่านแม่เสียที ท่านจะทรมานข้าไปอีกนานเพียงใดกัน ซวงจื้อฮวาได้แต่ร้องไห้เงียบ ๆ
บ่าวคนสนิทของซวงอ้ายหลิวมาดูนางก่อนหน้านางจะตื่นแล้ว พอเห็นว่านางดูเหมือนคนใกล้ตายจึงไม่กล้าทำร้ายนางอีก นางกลัวว่าจะถูกจับข้อหาฆ่าคนตาย พอเห็นซวงจื้อฮวาเช่นนี้แล้วจึงกลับไปรายงานคุณหนูของนางเท่านั้น ซวงอ้ายหลิวพอรู้ว่าซวงจื้อฮวากึ่งเป็กึ่งตายก็พอใจนัก นางจะรอดูว่าซวงจื้อฮวาจะรอดไปได้อีกสักกี่น้ำ ใครใช้ให้นางกับแม่ทำให้แม่ของนางไม่พอใจกัน หากนางไม่ทำตามท่านแม่บอก เงินทองที่นางจะใช้จ่ายก็คงไม่มี
กว่าที่ซวงจื้อฮวาจะมีเรี่ยวแรงพอที่จะลุกจากเตียง นางนอนรักษาตัวเช่นนี้มาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ด้วยเพราะบ่าวที่แอบดูแลนางไม่สามารถขโมยยาได้บ่อย ๆ จึงทำให้าแที่หลังของซวงจื้อฮวาหายช้าถึงขนาดนี้
ซวงอ้ายหลิวที่รู้ว่าน้องสาวนอกไส้ของนางพอจะมีเรี่ยวแรงแล้ว นางนึกอยากไล่ซวงจื้อฮวาออกจากจวน ด้วยกลัวว่าสามีผู้มักมากของนางจะหลงใหลรูปร่างหน้าตาของซวงจื้อฮวาที่สวยยิ่งกว่านาง นางจึงสั่งการบ่าวให้ไปหายาปลุกกำหนัดมาให้นางทันที
ค่ำวันนั้นขณะที่ซวงจื้อฮวากำลังนอนพักอยู่ในห้อง บ่าวคนเดิมของพี่สาวนางก็เข้ามาพร้อมถาดอาหารหลายอย่าง ไม่เหมือนปกติที่จะมีเพียงอาหารเหลือโยนมาให้นางเก็บกินเองเพียงถ้วยเดียวเท่านั้น
“รีบกินซะ นี่เป็คำขอโทษของคุณหนูที่ลงโทษเ้ามากเกินไป นางจึงสั่งให้ข้านำอาหารพวกนี้มาให้เ้า” บ่าววางถาดอาหารเอาไว้ให้ซวงจื้อฮวาที่โต๊ะในเรือน
ซวงจื้อฮวาคิดในใจว่าหากนางให้ยาพิษ นางก็คงยังต้องกินอยู่ดี ซวงจื้อฮวาเพียงแต่พยักหน้ารับคำแต่ไม่ได้พูดสิ่งใด นางเดินไปที่โต๊ะและนั่งกินอย่างมีมารยาทดังเช่นที่นางได้รับการสั่งสอนมาจากเรือนอนุกัง
บ่าวที่มาส่งอาหารพอเห็นว่านางกินเข้าไปพอสมควรแล้วจึงหันหลังกลับไปรายงานคุณหนูของนางทันที
196
