นิยายเสียงตอนแรก คลิกตรงนี้เลยค่ะ
นอนฟังเพลินๆ นะคะ
เ้าของรูปร่างเล็กอ้อนแอ้นย่อตัวลงนั่งข้างๆ เขา ผิวของเธอผุดผ่องเนียนละเอียดขับกับชุดเครื่องทองโบราณและผ้าซิ่นพื้นเมือง รอยยิ้มเล็กๆ ที่ผุดขึ้นบนมุมปากเมื่อตากล้องส่งสัญญาณให้เธอ ทำให้ชายหนุ่มพลอยยิ้มตามออกมา ฟันแหลมซี่เล็กที่โผล่ออกมานอกริมฝีปากบางยิ่งชวนให้มองมากขึ้นกว่าเดิม
‘คุณเป็ผู้หญิงที่ยิ้มสวยที่สุดในโลก’ ชายหนุ่มบอกกับเธอในใจ
ศกุนตลาถูกช่างภาพและเ้าหน้าที่จัดแจงให้เธอนั่งแบบโน้นแบบนี้เพื่อเก็บภาพ แต่หลังจากถ่ายภาพเสร็จและนั่งลงเรียบร้อยหญิงสาวก็ตั้งใจกับขั้นตอนและพิธีการ เธอไม่หันไปมองชายหนุ่มตามความตั้งใจแรกของตัวเอง
หากแต่เ้าบ่าวกำมะลอกลับไม่เป็อย่างนั้น กลิ่นตัวหอมอ่อนๆ ของเธอทำให้เขาต้องหันไปมองอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็เห็นเพียงเสี้ยวหน้าและใบหน้าราบเรียบของเธอ
กระทั่งจบพิธีนายแพทย์หนุ่มก็ไม่ได้ยินเสียงพูดของหญิงสาวแม้แต่ครั้งเดียว ตลอดระยะเวลาหนึ่งชั่วโมงในพิธีแบบไทยโบราณ รอยยิ้มของเธอถูกโปรยให้คนรอบข้างทุกคน แต่จะหุบลงทุกครั้งเมื่อหันมาสบตากับเขา จากนั้นใบหน้าของเธอก็เรียบนิ่งเหมือนเดิมจนชายหนุ่มนึกแปลกใจ
ถึงเวลาส่งตัวเข้าห้องหอเพราะพิธีการมีเพียงแค่งานเช้าแบบไทย การส่งตัวเข้าหอไม่เป็เหมือนการแต่งงานของคู่รักทั่วไป เพราะหลังจากบานประตูปิดลงและเหลือเพียงบ่าวสาวและมารดา
นางวรากุลหันไปกล่าวขอบคุณคุณหมอหนุ่ม “ขอบคุณหมอนนท์ที่ยอมช่วยแม่นะลูก”
คำพูดของนางวรากุลทำให้นางทิพย์สกุลและศกุนตลาแปลกใจ จนนางต้องอธิบายอีกรอบเพราะเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้บอก
“แม่ขอบคุณหนูตลาด้วยนะลูกที่ยอมเสียสละอุ้มท้องหลานให้แม่ งานแต่งวันนี้แม่จัดขึ้นเพื่อรักษาเกียรติของหนู หนูจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ท้องก่อนแต่ง แม้ว่างานวันนี้จะขลุกขลักไปบ้าง แต่ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี”
นางวรากุลเว้นระยะหายใจสักครู่ ในขณะที่สีหน้าของคนฟังต่างงงงวยไม่ต่างกัน พวกเธอกำลังตั้งใจฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
“หมอนนท์ หรือคุณหมอธนานนท์ เป็แพทย์ประจำแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลบางกอก เขาจะเป็คนดูแลตรวจสุขภาพหนูั้แ่ก่อนตั้งท้องจนกระทั่งหนูคลอด”
แววตาของศกุนตลายิ่งฉงนงงงวย “ทำไมคุณหมอมาเข้าพิธีแต่งงานคะ ไม่ใช่คุณป้องเขตหรือคะ” หญิงสาวถามออกไปอย่างที่ใจคิด
น้ำเสียงน่ารักของศกุนตลาทำให้นายแพทย์หนุ่มยิ้มออกมา เป็ครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงของเธอ ทั้งหน้าตาและน้ำเสียงของเธอน่าทะนุถนอมและน่าปกป้อง ถึงตอนนี้เขารู้สึกว่าคิดถูกที่ยอมช่วยเธอ หากเขาไม่ได้ช่วยคงจะรู้สึกผิด
นางวรากุลยิ้มให้หญิงสาว “ป้องเขตต้องบินด่วนไปต่างประเทศ ปล่อยให้คุณหมอนนท์ทำหน้าที่แทน และทุกอย่างก็จบลงด้วยดี”
“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ เมื่อได้รู้อย่างนั้นเธอจึงส่งยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างเป็มิตร เพราะเข้าใจผิดมาตลอดว่าชายหนุ่มคนที่เข้าร่วมพิธีกับเธอคือคนที่ดูถูกเหยียดหยามเธอต่างๆ นานา
รอยยิ้มที่เกิดขึ้นครั้งแรกของหญิงสาวที่ส่งให้เขาทำให้ชายหนุ่มยิ้มตอบอย่างอัตโนมัติ รอยยิ้มละมุนละไมที่ตราตรึงอยู่ในความรู้สึกของเขาั้แ่แรกพบ
“เื่วันนี้จบลงแล้ว แต่สำหรับเื่ตั้งท้อง ถ้าคุณศกุนตลาพร้อมก็สามารถเข้าไปตรวจร่างกายเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการทำเด็กหลอดแก้วได้เลยนะครับ”
ประโยคของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวยิ้มเก้อ ตอนแรกเธอคิดว่าจะได้เลือกหมอ และจะเลือกเป็หมอผู้หญิง แต่เมื่อเป็ความ้าของชายหนุ่ม เธอก็ต้องยอมรับ หญิงสาวตอบรับอย่างอายๆ
“ค่ะ”
นายแพทย์หนุ่มยิ้มให้เธอเล็กน้อย จากนั้นก็หันมาบอกผู้สูงวัย เพราะเขามีเคสผ่าตัดใน่บ่าย ต้องรีบกลับไปโรงพยาบาลให้ทันก่อนเที่ยง ชายหนุ่มยกมือไหว้ทำความเคารพสตรีสูงวัยสองคน
“ผมต้องลาคุณแม่กับคุณน้าเลยนะครับ ผมมีเคสผ่าตัด่บ่าย”
“อุ๊ย! ตายจริง แม่ก็ลืมถามหมอนนท์ไป” นางวรากุลทำสีหน้าใ ยกมือขึ้นทาบอก
“ยังทันครับคุณแม่ แต่ผมต้องรีบไปตอนนี้เลยครับ” ชายหนุ่มบอกอีกครั้งพร้อมหันกลับมาหาศกุนตลาที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มให้เธออีกครั้ง
“แล้วเจอกันที่โรงพยาบาลนะครับคุณศกุนตลา”
ศกุนตลายิ้มบางๆ ตอบรับชายหนุ่มเช่นกัน “ค่ะ”
นางวรากุลขยับลุกขึ้นและส่งสัญญาณบอกชายหนุ่ม “ตามแม่มาทางนี้ดีกว่า” นางบอกและรีบจูงมือชายหนุ่มออกประตูอีกด้าน และเดินออกมาด้านหลัง เพราะนางไม่้าให้เป็ที่สงสัย
หลังจากนั้นทุกอย่างก็เรียบร้อยสมบูรณ์ ด้านล่าง... แเื่ต่างมีความสุขกับอาหารและขนมคาวหวานที่จัดเอาไว้ ในขณะที่เ้าสาวอย่างศกุนตลาได้เพียงยืนมองอยู่ริมหน้าต่าง ถ้าหากว่าเป็งานแต่งงานของเธอจริงๆ คงจะมีความสุขมากกว่านี้
นางวรากุลกำลังคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ครั้งนั้นเป็การแต่งงานที่แปลกประหลาดที่สุด ศกุนตลาถูกขอร้องให้แต่งงานเพราะแม่ของทั้งคู่วางแผนกันเอาไว้ ในขณะที่พวกนางก็วางแผนอีกชั้นให้ป้องเขตยอมเข้าพิธี แต่กลับถูกย้อนรอยจากชายหนุ่มอย่างเจ็บแสบ แต่ก็ยังโชคดีที่ยังมีนายแพทย์หนุ่มมาเข้าพิธีแทน ไม่อย่างนั้นคงได้อับอายจนไม่กล้าเดินตลาด
นางวรากุลหมุนตัวกลับ ย่อตัวนั่งในศาลาริมน้ำ ถอนหายใจออกมาเบาๆ
“วันนั้นเป็วันที่แม่มีความสุขที่สุด แต่จะมีความสุขมากกว่านี้ หากวันนั้นป้องเข้าพิธีแต่งงานกับหนูศกุนตลา” น้ำเสียงแ่เบาที่หลุดออกมาจากหญิงสูงวัย เมื่อนางนึกย้อนไปยังเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อน นางก็รู้สึกเสียดายอย่างนี้ทุกครั้ง แต่มันคงกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ นอกจากจะหาวิธีใหม่ให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกัน
ซึ่งมันก็เป็เื่ที่ทำได้ยาก เพราะหลังจากที่ป้องเขตบินไปทำงานที่ต่างประเทศ เขาก็ไม่คิดจะกลับมาเยี่ยมสักครั้ง แม้ว่าตำแหน่งงานของเขาจะสามารถบินเข้าออกเมืองไทยได้ตลอดเวลา
อ่านฉบับเต็มๆ แบบไม่ค้างคา
มีรูปเล่มนะคะ
อีบุ๊กจิ้มที่ลิงค์ได้เลยค่ะ
สำหรับนักอ่านที่ไม่มีเวลาอ่าน ฝากติดตามเสียงอ่านในช่องนิยายเสียงด้วยนะคะ
บันทึกเสียงจบเล่มแล้ว ตอนนี้อยู่ในขั้นตอนของการตัดต่อ กด Sub รอได้เลยค่ะ
ประเดิมเื่แรก คุณแม่ฝากรัก คุณพ่อรับฝากและเชตสลัดคานค่ะ
ช่อง BaanRarisa Story คลิกที่รูปภาพได้เลยค่ะ