ครึ่งเดือนแล้วั้แ่ชินอ๋องมาพบเด็ก ๆครั้งนั้นและวันนี้ก็เป็วันที่อิงอินคิดหนักที่สุดเพราะในมือของนางมันคือเทียบเชิญจากวังหลวงนางคิดอยู่แล้วว่ามันจะต้องมาถึงสักวันเมื่อเื่ราวของอาเล่ยและอาเอินถูกเปิดเผยแต่ว่ามันรวดเร็วเกินไปสำหรับนางและลูกๆ นางยังไม่ทันจะได้เตรียมใจเลยไหนจะเื่พี่ปินที่ยังไม่คลอดอีก
ก่อนหน้าที่เทียบเชิญจากวังหลวงจะมาถึงท่านอ๋องได้ส่งข่าวมาบอกกับนางว่าจะเดินทางเข้าเมืองหลวงไปด้วยกันฮึ!แค่ได้ยินว่าบิดาจะร่วมเดินทางด้วยเ้าลูกลิงก็อยู่ไม่เป็สุขแล้ว ดูสิจะพากันดีใจอะไรนักหนายังมีอีกเื่ที่ทำให้อิงอินแทบจะขำไม่ออกเมื่อรู้ว่าบุตรชายขอให้พี่มั่วชงสั่งทำหน้ากากให้พวกเขาเพิ่งเคยเจอกันแค่สองครั้งเองนะ อาเล่ยก็ทำท่าจะลอกเลียนแบบบิดาแทบจะทุกกระเบียดนิ้วแล้ว
"พี่เขยหากข้าไม่ไปด้วยจะเป็อะไรหรือไม่"
"ก็ไม่เป็อะไรนี่หากเ้าไม่อยากจะไปแต่ถ้าพวกเขากักตัวเด็ก ๆ เอาไว้ล่ะเ้าจะทำอย่างไร" เื่แบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกแต่เขาก็แค่ขู่อิงอินเท่านั้นเอง
อิงอินกำลังจะดีใจอยู่แล้วเชียวแต่ก็ต้องหยุดชะงักค้างนางลืมไปได้อย่างไรแม้ว่าท่านอ๋องจะไม่กล้าขัดใจนางแล้วคนที่อยู่ในวังล่ะ ฮองไทเฮาเชียวนะ อดีตแม่สามีที่นางไม่เคยเห็นหน้า
"แต่ข้าอดเป็ห่วงพี่ปินไม่ได้นี่เ้าคะนางก็ใกล้จะคลอดเต็มทึแล้ว"
"ข้าก็อยู่ทั้งคนไหนจะแม่นมและสาวใช้ที่คนบ้านฮัวจะส่งมาให้อีก เ้าไม่ต้องเป็ห่วงเตรียมตัวให้พร้อมที่จะเดินทางเถอะ"
ก่อนจะถึงวันเดินทางหนึ่งวันท่านอ๋องกับท่านรองแม่ทัพก็มาถึงจวนสกุลอิงนางสงสัยจริง ๆ ทำไมถึงได้เห็นท่านรองแม่ทัพ ติดตามตัวท่านอ๋องอยู่ตลอดเวลาแล้วที่ค่ายแดนเหนือใครเป็คนดูแลให้กัน 'แล้วนางจะไปอยากรู้เื่ของพวกเขาทำไมเนี่ย'อิงอินเผลอคิดเื่ของท่านอ๋องกับท่านแม่ทัพไปต่าง ๆ นานา 'พวกเขาคงไม่ใช่บุรุษนิยมตัดแขนเสื้อกระมัง คิก ๆ'
ยามซวีสหายทั้งสามกำลังร่ำสุรากันอย่างสนุกสนานนับเป็ครั้งแรกในรอบหลายปีเลยทีเดียวเพราะไม่ค่อยจะมีเวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้มานานมากแล้ว แต่ระหว่างที่พวกเขากำลังนั่งดวลสุรากันอยู่นั้นก็ต้องเปลี่ยนเป็ดวลน้ำชากันทันทีเมื่ออาเล่ยกับอาเอินเข้ามาหาและไม่ยอมไปนอนเ้าแฝดเอาแต่นั่งเฝ้าบิดาไม่ยอมห่างไปไหนแค่นี้ลูก ๆ ของนางก็เริ่มจะดื้อแล้ว หากอยู่ด้วยกันที่เมืองหลวงนานวันเข้านางคงได้โดนพวกเขาลืมเป็แน่อิงอินมองเ้าแฝดอย่างอ่อนใจก่อนจะหันหลังกลับโดยไม่พูดอะไร [ยามซวี19.00-20.59 น.]
"เ้าพาอาเล่ยกับอาเอินไปส่งนางเถอะดูเ้าแฝดก็คงง่วงนอนอยู่เหมือนกัน" เมื่อเวลาผ่านไปสักพักกงซานก็บอกกับสหายให้พาเด็กๆ ไปนอน เพราะหยางเล่อมัวแต่เก็บกำเอาความสุขเข้าตัวที่มีบุตรทั้งสองมานั่งเฝ้า โดยไม่ได้สังเกตดูสีหน้าแม่ของลูกเอาเสียเลยมันน่าทุบสหายคนนี้ให้หายเซ่อจริง ๆ
หยางเล่อเพิ่งจะรู้ตัวว่าได้ทำพลาดไป เขามัวแต่ดีใจที่มีลูกทั้งสองมาห้อมล้อมซ้ายขวาจนลืมนึกถึงอิงอินหากเขาทำให้นางโกรธมันคงจะไม่ดีแน่ นางอาจจะพาลและไม่ให้เขาพาลูกไปเมืองหลวงก็ได้
"มั่วชง"
"รู้แล้วน่า" มั่วชงรีบลุกขึ้นไปอุ้มเอาอิงเล่ยแล้วเดินนำหน้าสหายออกไป
หึ ๆ กงซานมองตามจนพวกเขาลับสายตาไปรู้สึกสะท้อนในใจอยู่ลึก ๆ สหายทั้งสองต่างก็มีครอบครัวกันแล้วถึงครอบครัวของหยางเล่อจะไม่สมบูรณ์แต่เ้านั่นก็มีบุตรถึงสองคนเขาเริ่มจะอิจฉาสหายขึ้นมาบ้างแล้วสิเนี่ย
"เฮ้อ..ข้าอยากแต่งเมีย!" ท่านรองแม่ทัพหนุ่มไม่ได้แค่คิดแต่กลับโพล่งมันออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
"คิก ๆ น่าเห็นใจท่านรองแม่ทัพนะความอิจฉาคงจะประทุจนแน่นอก รูปก็งามปานนั้นเหตุใดถึงไม่มีสตรีหมายปองนะ"
"ไม่ใช่ว่าไม่มีแต่ช่างเลือกเกินไปต่างหากเราไปนอนกันได้แล้วพรุ่งนี้จะต้องออกเดินทางแต่เช้า" เหลียนอ้ายจีบปากจีบคอพูดกับน้องสาวแต่สายตากลับมองไปที่บุรุษที่กำลังนอนแผ่หราอยู่ไม่วางตา
"พี่อ้ายดูเหมือนเขาจะเมาแล้วเราจะปล่อยเอาไว้อย่างนั้นหรือเ้าคะ"
"เดี๋ยวท่านอ๋องกับนายท่านก็มา รีบไปกันเถอะหากมีใครมาเห็นเราแอบมองบุรุษเช่นนี้มันจะดูไม่งาม"
"คิก ๆท่านพี่น่ะหรือกลัวคนจะมองว่าไม่งาม วันนั้นข้ายังเห็นท่านอ่านตำรานั่นอยู่เลย"
"อาอวี่พูดเบา ๆ ได้หรือไม่"เหลียนอ้ายดุน้องสาวที่พลั้งปากพูดสิ่งที่เป็ความลับของนางออกมาหากว่ามีใครมาได้ยินเข้าจะคิดว่านางเป็สตรีเช่นไรนางก็แค่อยากรู้อยากเห็นเองนะ
"ไม่มีใครอยู่แถวนี้เสียหน่อยท่านรองแม่ทัพก็คงจะเมาและหลับไปแล้ว ไปกันเถิดเ้าค่ะข้าขออ่านตำรานั่นด้วยท่านพี่คงไม่หวงกับข้าใช่หรือไม่เ้าคะ"
"หึ ๆ ๆ สตรีแบบนี้ก็มีด้วยหรือ พวกนางช่าง.." กงซานคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินอะไรเช่นนี้เขาไม่ได้โกรธเคืองที่ถูกพวกนางนินทาแต่ต่อไปเขาจะเริ่มมองพวกนางใหม่ เขารู้ฐานะของทั้งสองดีว่าเป็อย่างไรนางกำนัลที่ถูกคัดเลือกให้มาอยู่ที่วังอ๋องไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาแน่พวกนางต้องเป็คุณหนูจากตระกูลใดตระกูลหนึ่งนั่นแหละ ส่วนมากจะเป็ฝ่าาส่งพวกนางมาให้ชินอ๋องทั้งนั้นแต่โชคร้ายหน่อยที่นางกำนัลหลายคนต้องถูกส่งตัวกลับทั้งที่ยังไม่ได้รับใช้ชินอ๋องเลยสักครั้งแต่นางกำนัลสองพี่น้องนี้ช่างน่าสนใจ 'ตำรานั่นจะมีอะไรข้างในกันนะ'ฮ่า ๆ ๆ ๆ
"เมาแล้วเพี้ยนหรืออย่างไรนั่งหัวเราะอยู่คนเดียวก็ได้"
"เปล่า..แค่มีเื่ให้ขำ เ้าอุตส่าห์อุ้มลูกไปส่งถึงห้องหอยังได้เดินหน้าหงอยออกมาอีกหรือ"
"หากนางดุด่าข้าบ้างก็คงจะดีไม่น้อยแต่นางกลับเงียบไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาสักคำ"
"อดทนคือสิ่งที่เ้าต้องทำนางอดทนอุ้มท้องมาตั้งหลายเดือนทั้งยังเลี้ยงลูกมาคนเดียวอีกตั้งหลายปี สีหน้าแบบนี้อย่าทำให้นางเห็นนางไม่เห็นใจเ้าหรอกหากเป็อาเล่ยกับอาเอินก็ว่าไปอย่าง หึ ๆ"
"อืม..ต่อให้นางไม่ยินดียินร้ายข้าก็จะอดทนอย่างน้อยข้าก็ได้เป็บิดาแล้วไปพักผ่อนกันเถอะสหายเราต้องออกเดินทางแต่เช้า อาเล่ยอยากจะขี่ม้า"
"แล้วมันเกี่ยวกันอย่างไรหากไปสายจะขี่ม้าไม่ได้หรือ"
"สาย ๆ แดดมันร้อนอิงอินจะไม่อนุญาต"
"เฮอะ! ที่แท้ก็กลัวเมีย"
ยามเหม่า[05.00-06.59น.]
วันเดินทางมันช่างเป็เช้าที่วุ่นวายที่สุดอาเอินไม่เคยตื่นแต่เช้าเท่านี้มาก่อนเลยเ้าตัวน้อยถึงได้งอแงอย่างหนัก จนใจจริง ๆอิงอินก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับบุตรสาวอย่างไรดี นางรู้สึกอับจนหนทางเลยตั้งใจจะไปขอให้ท่านอ๋องเลื่อนการเดินทางออกไปอีก
"อาเอินหยุดร้องเถิดเ้าจะนอนต่อไปอีกก็ได้แม่ไม่กวนเ้าแล้วเดี๋ยวแม่จะไปบอกบิดาให้ว่าเ้ายังไม่อยากจะตื่น"
"ท่านพ่อหรือเ้าคะ? ท่านแม่ลูกตื่นแล้วเ้าค่ะ"
เฮอะ! อะไรกันแค่เอาบิดามาอ้างนางก็ยอมตื่นแล้วหรือมันจะดูง่ายดายเกินไปหรือไม่ช่างน่าตีเสียจริงลูกคนนี้ แต่กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็ทำเอานางเหนื่อย ที่เหลือก็คือการร่ำลาคนท้องและฝากฝังนางให้พี่เขยดูแลให้ดีแค่ที่กล่าวมานี้ก็กินเวลาไปถึงหนึ่งชั่วยามทีเดียว
กลับไปเมืองหลวงคราวนี้ที่บ้านอิงมีเดินทางไปด้วยกันแค่สี่คนมีนางกับบุตรอีกสองคนและพี่อ้ายกับพี่อวี่เท่านั้นส่วนถิงถิงไม่ได้ตามไปด้วยนางขออยู่ช่วยงานอาฝูที่นี่อิงอินก็ไม่ได้บังคับนางดูออกว่าถิงถิงกำลังมีความรักถิงถิงก็ไม่ใช่เด็กแล้วอายุก็พอ ๆ กับนางสมควรแล้วที่จะปล่อยให้มีคู่ครองเสียที แต่ยังเหลือพี่อ้ายและพี่อวี่สองคนนี้มีอายุมากกว่านางสองปีหากทั้งสองจะมีคนรักอิงอินก็ไม่คิดจะขัดแต่สองพี่น้องนั้นกลับไม่ได้สนใจใครนี่สิ ก่อนที่ความคิดของนางจะเตลิดไปไกลกว่านั้นท่านอ๋องก็มาเรียกนางเสียก่อน
"อิงอินได้เวลาแล้วขึ้นรถม้าเถิด"
"อ้อ..เพคะ"
"พูดกันธรรมดาก็ได้ เดี๋ยวลูก ๆ จะสับสน"
"เ้าค่ะ"อิงอินตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ก็แอบถอนหายใจเบา ๆจะให้นางเรียกแบบไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละนางหาได้สนใจไม่ เมื่อนางขึ้นรถม้าเรียบร้อยดีแล้วด้วยการช่วยเหลือของชินอ๋องในที่สุดก็ได้เวลาออกเดินทางเสียที เป็ครั้งที่สองในรอบห้าปีที่พวกนางจะได้เดินทางไกลครั้งก่อนพวกนางถูกคุ้มกันจากสำนักคุ้มภัยฮัวหลงแต่ครั้งนี้กลับแปลกตาไปนางนึกว่าพี่มั่วชงจะส่งคนมาคุ้มกันให้เสียอีกที่ไหนได้เหล่าองครักษ์ในเครื่องแบบมากมายพวกเขามาได้อย่างไรกัน เมื่อวานนี้นางก็เห็นมีแค่ท่านอ๋องกับสหายนี่นาช่างทำอะไรอึกทึกครึกโครม ไปแบบเงียบ ๆ ไม่ได้หรืออย่างไร
1K
