นทีกอดกับไลล่าอยู่พักหนึ่งหลังจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ปล่อยเธอจากอ้อมกอดแล้วเช็ดคราบน้ำตาออก
" ขอบคุณเธอมากจริง ๆ ฉันเป็หนี้เธอซะแล้ว " นทีเอ่ยอย่างจริงจัง
ไลล่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอทำเพียงแค่พยักหน้าหงึก ๆ แล้วก้มหน้างุด เธอไม่อยากให้นทีเห็นสีหน้าของเธอในตอนนี้ นทีหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางของเธอ เขาลุกขึ้นยืนพร้อมจูงมือเธอขึ้นมา จากนั้นนทีจึงหันไปหาหญิงสาวผู้ที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้
" ผมชื่อ นที ขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยรักษาผม หากมีโอกาสล่ะก็ผมจะตอบแทนอย่างแน่นอน " นทีแนะนำตัวเองพร้อมกล่าวขอบคุณพิม
" ไม่เป็ไรหรอกค่ะ การช่วยชีวิตคนคืองานของฉันอยู่แล้ว ถ้าหากคุณจะขอบคุณใครก็ต้องขอบคุณเสาไฟฟ้าต้นนี้แหละค่ะ ที่ยอมให้ฉันรักษาคุณ " พิมตอบกลับอย่างอ่อนโยนพร้อมชี้ไปที่กันยา
นทีหันไปมองสาวร่างสูงที่ยืนคู่กับพิมอยู่นั้น เขาไม่สงสัยเลยสักนิดว่าทำไมพิมจึงเรียกกันยาว่าเสาไฟฟ้า
" ขอบคุณมากนะครับที่ยอมยื่นมือมาช่วยเหลือทั้ง ๆ ที่เราไม่รู้จักกัน " นทียิ้มพลางยื่นมือออกไปทำท่าเชคแฮนด์
กันยาที่เห็นนทียื่นมือออกมาด้วยความจริงใจนั้น เธอก็ไม่ปฏิเสธเขา เธอยื่นมือกลับไปจับกับเขาแต่เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปของนที ถึงเธอจะไม่ได้ออกแรงในการจับมือครั้งนี้สักเท่าไรนัก แต่เธอรู้ดีว่าเธอที่เปลี่ยนแปลงเป็ผู้เล่น สามารถชกโต๊ะให้หักเป็สองท่อนได้เสียด้วยซ้ำ
' หมอนี่..น่าสนใจ… ' กันยาเผยรอยยิ้มออกมา
' ธะ...เธอยิ้ม? เธอกำลังยิ้ม?! นี่ฉันกำลังฝันไปอยู่หรือเปล่า??? ' ในหัวของพิมชนกนั้นวุ่นวายอลหม่าน
ั้แ่ที่พิมอยู่กับกันยามานั้น เธอแทบไม่เคยเห็นกันยาสนใจจะคุยกับผู้ชายเลยสักครั้งหรือแม้แต่รอยยิ้มของเธอนั้นพิมชนกก็สาบานได้ว่าเธอสามารถนับจำนวนครั้งที่เธอยิ้มได้ด้วยมือสองข้างเพียงเท่านั้น
" ฉันกันยา..ส่วนยัยเปี๊ยกนี่ พิมชนก ยินดีที่ได้รู้จักนะ นที " เสียงนุ่มลึกเอ่ยออกมาจากกันยา
" ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ " นทียิ้มรับ
' โคตรเจ็บ! เธอแข็งแกร่งมาก! ' นทีโอดโอยอยู่ในใจ
นทีที่ลงค่าสถานะไปที่ร่างกายทำให้ร่างกายของเขานั้นทนทานขึ้นกว่าเดิมมาก แต่เมื่อเขาโดนบีบมือด้วยแรงอันมหาศาลของกันยา เขาก็รับรู้ได้ทันทีเลยว่ากันยานั้นมีค่าความแข็งแกร่งที่สูงมาก
ทันใดนั้นเองในขณะที่ผู้เล่นกำลังสนทนาและทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับพวกเขานั้น เสียงอันก้องกังวานก็ดังขึ้น
" Welcome to The True World " เสียงอันทรงพลังดังขึ้นในหัวของพวกเขาอีกครั้ง
ในตอนนี้เองที่นทีถึงได้สำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวเขา ผู้คนมากมายสุดลูกหูลูกตารวมกันอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เมื่อเขามองลงไปที่พื้นก็เห็นเพียงแสงสีฟ้าที่คล้ายโฮโลแกรมแทนที่พื้นปกติ เมื่อเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็พบเห็นภาพเดียวกัน ทำให้เขารับรู้ว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเขานั้นอยู่ที่ไหน
" ขอต้อนรับผู้เล่นใหม่ทุกคนจาก True World หมายเลข %#@%^& " เสียงทรงพลังกล่าวต่อ แต่ไม่มีใครในที่นั้นสามารถเข้าใจคำที่เสียงนั้นเอ่ยหลังจากคำว่า True World ได้
" พวกเ้าทุกคนที่ได้รับระบบ คงจะเริ่มคุ้นชินกับมันแล้ว…เพียงแต่ว่าพวกเ้าก็ยังไม่ใช่ผู้เล่นที่แท้จริงอยู่ดี "
เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาอย่างท่วมท้น ผู้เล่นหลายคนไม่สามารถทำความเข้าใจเื่ที่เสียงดังกล่าวพูดได้
" สถานที่ที่พวกเ้าอยู่ในตอนนี้นั้นเรียกว่า 'โถงแห่งการคัดสรร' และมิตินี้นั้นแตกต่างกับโลกที่พวกเ้ามาอย่างสิ้นเชิง ถ้าจะอธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ แล้วล่ะก็ ในมิตินี้นั้นทุกอย่างจะเป็เหมือนกับเกมที่พวกเ้ามีทางเลือกเดียว นั่นคือลงเล่นเท่านั้น หากเ้าเลือกที่จะยอมแพ้แล้วล่ะก็หนทางของพวกเ้ามีเพียงแค่ความตายเท่านั้นที่รออยู่!! "
คราวนี้เกิดเสียงโวยวายขึ้นมาอย่างใหญ่โต เมื่อเสียงอันทรงอำนาจพูดถึงเื่ความเป็ความตายของพวกเขา แต่เสียงนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วเริ่มอธิบายต่อ
" พวกเ้าจะถูกคัดสรรโดยโถงแห่งนี้เพื่อส่งไปยังพื้นที่ทดสอบ ความยากหรือง่ายในการผ่านบททดสอบเ่าั้เที่ยงตรงถึงที่สุด หากแต่มันก็อาจจะยากถ้าเ้าอ่อนแอแต่มันจะง่ายดายถ้าพวกเ้าแข็งแกร่ง ถ้าหากอยากจะผ่านการทดสอบแล้วกลายเป็ผู้เล่นที่แท้จริงแล้วล่ะก็ เส้นทางเดียวของพวกเ้าทุกคนคือการแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!! "
" พวกเ้าหลายคนคงจะเผชิญสิ่งเลวร้ายมาบ้างแล้วไม่มากก็น้อยเมื่อ True World ของพวกเ้าตื่นขึ้น และพวกเ้าก็คงขอบคุณระบบที่พวกเ้าได้รับไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ช่วยไม่ให้พวกเ้านั้นรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช”
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของเสียงนั้น
“สิ่งที่พวกเ้าต้องทำถ้าหากอยากระบบนี้อย่างเต็มตัวคือการผ่านการทดสอบเหล่านี้ ยิ่งพวกเ้าผ่านการทดสอบได้มากขึ้นเท่าไร พวกเ้าก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเท่านั้น เมื่อพวกเ้ากลับไปยังโลกที่จากมาแล้วก็จะสามารถต่อกรกับศัตรูเ่าั้ได้อย่างง่ายดาย”
ผู้เล่นหลายคนรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมากกับสิ่งที่ได้ยิน พวกเขาได้ลิ้มลองผลไม้ต้องห้ามที่เรียกว่าระบบเพียงแค่เวลาสั้น ๆ แต่มันก็ทำให้พวกเขาตกอยู่ภายใต้ผลไม้ต้องห้ามนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว
“พวกเ้าสามารถทำได้ทุกสิ่ง เป็ได้ทุกอย่างอย่างที่พวกเ้าเคยวาดฝัน ไม่ว่าจะเป็ทักษะอย่างการเหาะเหินเดินอากาศ อาวุธทำลายล้างอันทรงพลัง สมบัติล้ำค่าที่พวกเ้าไม่แม้แต่จะสามารถจินตนาการถึงได้ พวกมันรอให้พวกเ้านั้นคว้ามาเท่านั้น จงเลือกเส้นทางที่เ้าจะเดินเสียเถิด ผู้เล่นหน้าใหม่ทั้งหลาย พวกเ้าจะฝ่าฟันทุกอุปสรรคแล้วกลายเป็ผู้เล่นที่แท้จริงหรือจะหดหัวอย่างขี้ขลาดแล้วกลายเป็ดั่งซอมบี้เ่าั้ จงเลือกเส้นทางของพวกเ้าซะ! "
เฮ! เฮ! เฮ!
เมื่อเสียงอันทรงพลังกล่าวจบ ทุกคนก็ส่งเสียงเฮกันอย่างบ้าคลั่ง แค่พวกเขาคิดถึงทักษะหรือไอเท็มและอาวุธที่รอคอยให้พวกเขา ความโลภที่ไม่มีที่สิ้นสุดของมนุษย์ก็สามารถเกาะกุมใจพวกเขาได้ในทันที แค่การได้ระบบมาเพียง 12 ชั่วโมง ยังเปลี่ยนพวกเขาไปได้มากมายขนาดนี้ หากพวกเขาสามารถผ่านบททดสอบแล้วกลายเป็ผู้เล่นแท้จริงล่ะก็ พวกเขาจะไม่กลายเป็เทพเ้าเลยหรืออย่างไร
นทียืนแน่นิ่ง มือของเขาจับไปที่คางพลางใช้หัวแม่โป้งลูบไปมา นทีกำลังทำความเข้าใจข้อมูลทั้งหมดที่เขาได้รับจากเสียงที่บอกเล่านี้ เขาสรุปได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่โลกอีกต่อไปแล้วแต่อยู่ในมิติอื่นและเขาต้องผ่านบททดสอบที่ไม่รู้เนื้อหาว่าเป็อย่างไร แต่นทีก็ไม่คิดว่ามันจะง่ายดายอย่างแน่นอน สิ่งเดียวที่เขาคิดนั้นคือทำอย่างไรเขาถึงจะมีชีวิตรอดกลับไปเพียงเท่านั้น
" อย่างที่ข้ากล่าวไปว่ามิตินี้นั้นเหมือนกับเกม ระบบจะทำการเพิ่มฟังก์ชันให้เหมือนกับเกมจริง ๆ ตัวอย่างเช่น ระบบกระดานผู้นำ ที่พวกเ้าสามารถรับรู้ได้ว่าใครสามารถทำผลงานได้ดีและเข้าใกล้กับคำว่าผู้เล่นที่แท้จริงมากที่สุด ต่อมาคือระบบกระดานพูดคุย พวกเ้าสามารถแลกเปลี่ยนความรู้ข้อมูลทุกสิ่งทุกอย่างได้เพื่อช่วยให้พวกเ้านั้นกลายเป็ผู้เล่นได้ในที่สุด”
เมื่อผู้เล่นที่ยอมแพ้ั้แ่ยอมไม่ได้เริ่มบททดสอบได้ยินดังนั้น ั์ตาแห่งความสิ้นหวังของพวกก็ราวกับได้รับแสงแห่งความหวังอันใหม่ หากพวกเขาสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลกับผู้เล่นคนอื่นได้ทั่วโลกนั้น การฝ่าฟันบททดสอบคงจะง่ายดายขึ้นเป็อย่างมาก
“ถัดไปคือระบบพูดคุยระหว่างปาร์ตี้ พวกเ้าสามารถคุยกับปาร์ตี้ได้ผ่านระบบ ต่อไปคือ ระบบซื้อขาย พวกเ้าสามารถนำไอเท็ม หนังสือทักษะ สมบัติล้ำค่าทุกสิ่งอย่างมาขายในระบบนี้ได้ เพียงแต่ว่าระบบจะหักค่าธรรมเนียมสิบเปอร์เซ็นต์ในทุกครั้งและระบบซื้อขายระหว่างผู้เล่นที่เหมือนกับระบบซื้อขาย แตกต่างตรงที่พวกเ้าสามารถกำหนดราคาซื้อขายกันเองได้แต่ระบบก็จะหักค่าธรรมเนียมห้าเปอร์เซ็นต์เช่นกัน หน่วยเงินตราของระบบคือหน่วย ทรัวร์ เงินที่มาจากโลกของพวกเ้านั้นไม่สามารถใช้ได้”
ผู้เล่นหลายคนที่ไม่รู้ว่าสามารถตั้งปาร์ตี้ได้นั้นก็ส่งเสียงเฮ พวกเขาหวาดกลัวที่จะต้องเผชิญบททดสอบนี้เพียงลำพัง แต่ถ้าหากพวกเขาสามารถร่วมมือกันได้แล้วล่ะก็ การผ่านบททดสอบอาจจะง่ายขึ้นก็เป็ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระบบซื้อขายที่พวกเขาสามารถนำไอเท็มมาแลกเปลี่ยนซื้อขายกันเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งในการเผชิญกับบททดสอบอีกถัดไปอีก
“สุดท้ายคือระบบความสำเร็จ ทุกครั้งที่พวกเ้าสามารถบรรลุความสำเร็จต่าง ๆ ได้พวกเ้าจะได้รับไอเท็ม ทักษะ หรืออาวุธได้ และยังสามารถแสดงถึงเกียรติยศที่พวกเ้าเคยสร้างไว้เช่นกัน ทุกระบบนั้นมีความลับของมันเพียงแต่รอให้พวกเ้าได้ค้นหาและเรียนรู้เท่านั้น " เสียงอันทรงพลังค่อย ๆ เบาบางลงไปเพื่อให้ผู้เล่นหน้าใหม่ได้ซึมซับกับข้อมูลเหล่านี้
ผู้เล่นหน้าใหม่ทุกคนนั้นตื่นเต้นเป็อย่างมากกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ในโลกของพวกเขานั้นวิทยาการยังไม่ก้าวหน้าถึงขนาดที่มีเกมสมจริงที่พวกเขาสามารถเข้าไปต่อสู้ในโลกเสมือนได้ แต่สิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้นั้นเหมือนดั่งเกมจริง ๆ ความแตกต่างของมันอย่างเดียวคือพวกเขาต้องใช้ชีวิตจริงเล่นเท่านั้น
ถึงแม้ความเสี่ยงจะสูงแต่ความโลภของมนุษย์นั้นเรียกได้ว่าสามารถบดบังได้ทั่วผืนฟ้า หากมีสมบัติล้ำค่าทักษะสุดโกงหรือแม้แต่ยาอายุวัฒนะในตำนาน พวกเขาก็พร้อมที่จะะโลงไปสู่หุบเหวนั้นอย่างไม่เกรงกลัว
แต่เมื่อผู้เล่นเปิดโฮโลแกรมขึ้นมาดูพวกเขาก็ยังไม่เห็นสิ่งที่เสียงนั้นอ้างถึงแม้แต่ฟังก์ชันเดียว
" พวกเ้าจะได้ใช้งานระบบเ่าั้แน่ แต่หลังจากที่พวกเ้าเข้าสู่การทดสอบแรกแล้วเท่านั้น เอาล่ะ สิ่งที่พวกเ้าควรจะรู้ข้าก็ได้บอกไปหมดแล้ว เหลือเพียงให้พวกเ้าเลือกชะตาชีวิตของตัวพวกเ้าเองเท่านั้น แต่หากจะให้ข้าแนะนำแล้วล่ะก็ สองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียวอย่างแน่นอน พวกเ้ามีเวลาเตรียมตัวอีกสิบนาที หลังจากนั้นพวกเ้าจะถูกส่งไปยังบททดสอบ ถ้าพวกเ้ายังไม่เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อมแล้วล่ะก็..ผลลัพธ์ของมันอาจจะเลวร้ายเสียจนพวกเ้ามิอาจจินตนาการถึงได้เลย " เสียงอันทรงพลังกล่าวจบก็เงียบหายไป
จากความตื่นเต้นแปรเปลี่ยนเป็ความวิตกกังวลเมื่อผู้เล่นหน้าใหม่ได้รับรู้ว่าพวกเขาจะต้องเข้ารับบททดสอบเป็ครั้งแรก และเสียงลึกลับนั้นยังขู่พวกเขาอีกว่าพวกเขาอาจจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ แต่เมื่อพวกเขาเริ่มใจเย็นได้แล้วพวกเขาก็นึกถึงคำแนะนำเพียงอย่างเดียวของเสียงลึกลับนั่นก็คือ สองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว
นทีที่กำลังย่อยข้อมูลอยู่นั้นก็ตื่นจากภวังค์เมื่อมือขวาของเขาถูกเกาะกุมด้วยััอันอ่อนนุ่ม เขาหันไปสบตากับไลล่าที่ตอนนี้ตัวของเธอกำลังสั่นเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูของเธอเม้มเข้าหากัน คิ้วของเธอขมวดเป็ปม แค่เพียงปราดตามองนทีก็ได้รับความเครียดและความกดดันที่แผ่ออกมาจากไลล่าได้ทันที
" ไม่ต้องห่วง...เราทั้งคู่จะต้องรอดกลับไปหาลอเรน่าได้อย่างแน่นอน " นทีเอ่ยพลางลูบหัวไลล่าอย่างแ่เบา
หากเป็ปกติแล้วไลล่าจะปัดมืดของนทีหรือไม่ก็เอามือเขาลงมาตีในทันที แต่คราวนี้นั้นเธอไม่ได้ทำเช่นนั้น เธอเพียงแค่ยืนเฉย ๆให้นทีลูบ เธอไม่สามารถอธิบายได้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรแต่เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นทุกััที่นทีนั้นลูบผมของเธออย่างแ่เบา รู้ตัวอีกทีตัวของเธอที่สั่นน้อย ๆ ก็หยุดสั่นไปเสียแล้ว
' นี่เองสินะสิ่งที่พี่ลอเรน่ารู้สึกทุกครั้งที่เขาลูบหัว ' ไลล่าคิดในใจ
" นี่...พวกคุณสนใจปาร์ตี้กับพวกเรามั้ย ? " นทีเอ่ยถามไปยังพิมกับกันยา
" ฮะ...อะไรนะ ? " ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกันราวกับเพิ่งหลุดจากความคิดที่สับสน
" จากข้อมูลที่เสียงลึกลับนั่นบอกมาคือพวกเราต้องเข้ารับการทดสอบ และคำใบ้เพียงอย่างเดียวนั้นก็คือการปาร์ตี้ ผมเลยถามว่าพวกคุณสนใจจะปาร์ตี้กับพวกผมมั้ย ? " นทีกล่าวอธิบายถึงเหตุผลและชวนพวกเธอเข้าปาร์ตี้อีกครั้ง
" เป็ข้อเสนอที่น่าสนใจดี...แต่ว่า…นายไหวแน่เหรอ ? " กันยาเอ่ยถาม เมื่อเธอนึกถึงสภาพที่เขาเป็ก่อนหน้านี้เธอก็ไม่แน่ใจ
" ไม่ต้องห่วง เห็นอย่างนี้ผมเลเวล 4 เลยนะ " นทียิ้มออกมาพร้อมกับเรียกคทาเวทมาไว้ในมือ
" โอ๊ะนายก็เลเวล 4 เหมือนกันเหรอเนี่ย " กันยาตอบกลับด้วยความประหลาดใจ
กันยานั้นเลเวลสี่เท่ากันกับนที และเธอรู้ดีว่าการมีเลเวลสี่ใน่ระยะเวลาสั้น ๆ นั้นจะต้องเผชิญซอมบี้มาแล้วมากแค่ไหน เธอจึงเริ่มประเมินนทีใหม่อีกครั้ง
" ตกลง! เราจะปาร์ตี้กัน ฉันเลเวลสองนะ ถึงจะช่วยสู้ไม่ได้แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครต้องตายแน่นอน " พิมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นในขณะที่เธอพูดถึงเื่ความตาย คิ้วของนทีกระตุกนิดหน่อย
" ฉันก็เลเวลสองเหมือนกัน " ไลล่าเอ่ยขึ้นพร้อมเรียกปืนคู่ใจของเธอมาถือโชว์
พิมเดินไปดูปืนของไลล่าอย่างสนอกสนใจ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็พยาบาลแต่เธอก็ชอบอะไรที่ดูแล้วเหมือนหลุดมาจากนิยายไซไฟ-แฟนตาซี ไลล่าอวดปืนของเธอพร้อมเล่าวีรกรรมของเธออย่างภูมิอกภูมิใจโดยเว้นเื่ที่เธอเกือบตายแล้วโดนนทีมาช่วยไว้เพราะเธออับอายเกินไปที่จะบอกคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
" งั้นพวกเธอมาเข้าปาร์ตี้ของผมแล้วกัน " นทีเอ่ยขึ้นเพื่อเรียกความสนใจของทุกคน
" พวกเรายุบปาร์ตี้เรียบร้อยแล้ว นทีส่งคำชวนมาได้เลยค่ะ " พิมตอบในขณะที่ยืนอยู่ข้างไลล่า
นทีดำเนินการชวนสองสาวเข้าปาร์ตี้ ก่อนหน้านี้นั้นเขาเปิดหน้าต่างของปาร์ตี้ดูแล้วพบว่ามีแค่เขากับไลล่าเท่านั้นที่ยังเหลืออยู่ ลอเรน่านั้นได้หายจากปาร์ตี้ไปแล้ว นทีคาดว่าเธอคงโดนระบบเตะออกไปเนื่องจากไม่ได้เป็ผู้เล่น เมื่อระบบทำการเทเลพอร์ทผู้เล่นมายังโถงแห่งการคัดสรรเธอเลยถูกเตะออกจากปาร์ตี้
ปาร์ตี้ ฉันกับวันสิ้นโลก
ระดับ : เริ่มต้น
สมาชิก 4/4
1. Player : นที รบูลย์กิจวินิตร อายุ 18 ปี
LV 4 อาชีพ ไม่มี HP 210/210 MP 75/75
2. Player : ไลล่า พิลัยเดชารัตน์ อายุ 17 ปี
LV 2 อาชีพ ไม่มี HP 110/110 MP 40/40
3. Player : พิมชนก วิจิตรภักดี
LV 2 อาชีพ ไม่มี HP 70/100 MP 100/100
4.Player : กันยา พิทักษ์ไพจิตร
LV 4 อาชีพไม่มี HP 150/150 MP 50/50
326
