บทที่ 1 : เด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้ง
เสียงฟ้าผ่าฉีกฟ้าเหนือราชวังเอรันเดียร์ในคืนเดือนดับ
ฝนโปรยลงดุจม่านน้ำตา ขณะห้องคลอดในวังกลางกำลังสั่นะเืด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงทารกแรกเกิด
ทันทีที่เสียงร้องแรกดังขึ้น—
คบเพลิงทั่วทั้งวังดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงแสงเงินแ่เบาจากดวงตาของทารกน้อย
บนแขนขวาของเขาปรากฏ ปานอักขระเรืองแสง รูปร่างซับซ้อน คล้ายสัญลักษณ์จากตำนานเก่าแก่ที่สูญหายไปนับพันปี
และที่ทำให้ทุกคนช็อกที่สุด—ร่างเล็กนั้น ไม่มีเงาเลยแม้แต่น้อย
นักปราชญ์หลวงคนหนึ่งร้องขึ้นทันที
“โอรสไร้เงา…! คำทำนายเป็จริงแล้ว!”
บางคนคุกเข่าลง
“นี่คือผู้กอบกู้! คือกุญแจที่จะกอบกู้ศิลากำเนิดกลับคืนมา!”
แต่เสียงอีกฝ่ายกลับดังก้องกว่าด้วยความหวาดหวั่น
“ไม่! คำทำนายเดียวกันก็กล่าวไว้ว่า…เขาจะนำความพินาศมาสู่ราชวงศ์และโลกทั้งใบ!”
ความโกลาหลแตกออกเป็สองฝั่ง—ความหวังและความหวาดกลัว
ราชินีไซเรน่า กอดโอรสแนบอก น้ำตาอาบแก้ม
“เขาคือลูกของข้า…ปาฏิหาริย์ของข้า”
าาอัลทีออนนิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน ท่ามกลางแรงกดดันของสภาและเสียงะโของเหล่าขุนนาง
ในที่สุด พระสุรเสียงเ็าก็ดังก้อง—
“นำเด็กนี้ไปทิ้งเสีย…เพื่อรักษาราชวงศ์”
เสียงนั้นเป็ดั่งสายฟ้าที่ผ่าลงกลางหัวใจราชินี
เธอร่ำไห้ กอดลูกแน่น ราวจะไม่ยอมปล่อย
แต่ไม่อาจฝืนพระบัญชาได้
ไซเรน่าจึงทำสิ่งสุดท้าย…
เธอคล้อง เหรียญเงินราชวงศ์ ที่สลักตรามงกุฎและดาบไขว้
ลงบนคอทารกน้อย แล้วจุมพิตหน้าผาก
เสียงกระซิบสั่นเครือดังขึ้นในความมืด
“ลูกเอ๋ย… หากวันหนึ่งเ้าตามหาตัวตนของตนเองได้
จงจำไว้…แม่รักเ้าเสมอ”
⸻
คืนฝนพรำ รถม้าสีดำลึกลับแล่นออกจากวัง
ทหารสองนายวางห่อผ้าเล็ก ๆ กลาง ป่ากรีนโกลว์
คนหนึ่งสั่นเสียง “เช่นนี้บาปนัก เขายังไร้เดียงสา…”
อีกคนเมินหน้า “หน้าที่คือหน้าที่ อย่าหันหลังกลับ”
พวกเขาจากไป ทิ้งเด็กน้อยเพียงลำพังท่ามกลางพายุ
แต่ทันใดนั้น…ปาฏิหาริย์ก็ปรากฏอีกครั้ง
สายฟ้าฟาดลงต้นไม้ใหญ่ แต่แตกออกเป็สองทาง ไม่แตะต้องเด็กเลยแม้แต่น้อย
ฝูงหมาป่าปรากฏรอบร่างเล็ก กลับหมอบต่ำราวผู้พิทักษ์
กวางป่าก้าวเข้ามา โน้มกิ่งไม้บังฝนเหนือร่างน้อย
และต้นไม้รอบด้านเปล่งแสงเรืองรองออกมาท่ามกลางความมืด
ป่า…ไม่ได้เพียงปกป้อง หากแต่ โอบอุ้มเขา
⸻
คืนนั้น เื่ราวของทารกไร้เงากลายเป็ตำนานกระซิบ
บางคนสั่นกลัว เพราะเด็กส่องแสงแต่ไร้เงา
บางคนตื่นเต้น เพราะพลังของเขาสะท้อนถ้อยคำในตำนาน
บางคนดีใจ เพราะเชื่อว่าเขาอาจคือผู้กอบกู้
แต่เหนือสิ่งอื่นใด—บรรยากาศเศร้าหมองครอบงำ
เพราะสุดท้าย เขาถูกทอดทิ้ง…แม้แต่โดยพระบิดาแท้ ๆ
เด็กน้อยไร้เงา—ผู้ถูกลืมโดยราชวงศ์
แต่ถูกรับไว้โดยป่าและชะตา
เขาจะเติบโตขึ้น…เป็ทั้งหายนะ และความหวังสุดท้ายของโลก
⸻
บทต่อไป : การฝึกของเด็กไร้เงา
เจ็ดปีต่อมา เด็กน้อยผู้นี้จะก้าวย่างเข้าสู่เส้นทางที่โลกไม่อา
3K
