วิวาห์ดุษฎี

        “เดินไปทางด้านนั้นมีน้ำตกให้ชมนะครับ” พนักงานชายกล่าวต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หนูนาหันไปยิ้มแล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปทางซ้ายมือ ซึ่งเป็๲สวนดอกไม้ขนาดเล็ก มือบางค่อยๆ จับอย่างเบามือ พร้อมกับสายลมอ่อนวูบมาปะทะที่ใบหน้า หญิงสาวกลั้นน้ำตาเอาไว้จนสุด อดนึกถึงความหลังที่เคยอยู่อย่างพร้อมหน้า ในวันนี้โลกทั้งใบมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น ก่อนมือหนาของใครบางคนจะดึงมือเธอกลับ

        “ลองไปดูด้านโน้นไหม มีกังหันด้วยนะ เผื่อคุณจะอยากถ่ายรูป” หนูนาหันกลับมาพบกับสามีกำลังดึงมือเธออยู่ ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะอ้าปากตอบอะไร แรงที่มีมากกว่าของอีกฝ่ายรั้งให้เท้าเล็กต้องออกเดินตาม

รอยยิ้มมุมปากของราเชนทร์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในบริษัทปรากฏชัดขึ้น เมื่อคนของเขาส่งภาพของลูกชายที่กำลังจูงมือลูกสะใภ้ด้วยความแนบชิดสนิทกันมากขึ้น ก่อนจะยกมือถือโทรหาแล้วกำชับซ้ำอีกครั้ง

        “แพลนที่ผมวางไว้ทั้งหมด ยกให้เป็๞หน้าที่คุณ ไม่ว่าจะเ๹ื่๪๫อาหารหรือโปรแกรมเที่ยว ติดตามแล้วส่งภาพมาให้ผมเป็๞ระยะ”

        “เข้าใจแล้วครับ”

        “ดี” ราเชนทร์กดวางสายพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างมีความหวัง ว่าทั้งสองจะปรับตัวเข้าหากันได้มากยิ่งขึ้น

        “ชอบมุมนี้ไหม ผมถ่ายรูปให้” เขาเสนอ หนูนาหันมองอย่างสนใจก่อนพยักหน้า ชายหนุ่มพยายามถ่ายรูปเธอไปทั่วบริเวณ โดยลืมไปว่ามีใครอีกคนที่รอโทรศัพท์ของเขาเกือบคลั่ง มือบางหมกมุ่นจดจ่ออยู่กับมือถือ พลางหยิบขึ้นมาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนวางลง ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

        “ป่านนี้ก็น่าจะเดินทางถึงจุดหมายแล้ว ทำไมยังไม่โทรมานะ” วิภาพึมพำพร้อมหน้าเง้า

        “นี่ เบาๆ หน่อยได้ไหม หัวฉันจะหลุดอยู่แล้ว” เธอหันไปโวยวายกับช่างผม

        “ขอโทษค่ะ ดิฉันก็ทำเบาๆ นะคะ” สาวประเภทสอง พูดย้อนอย่างเกรงใจ

        “เบาอะไร ฉันเจ็บหัวไปหมดแล้ว เกิดเป็๲อะไรขึ้นมา น้ำหน้าอย่างเธอจะรับผิดชอบไหวไหม” เสียงของวิภาดังขึ้นจนทุกคนหยุดกิจกรรมแล้วหันมายังจุดเดียวกัน ตามด้วยการซุบซิบแบบจับใจความไม่ได้ของเหล่าทีมงาน

        “วิภา ใจเย็นๆ” ผู้จัดการส่วนตัวของเธอเห็นท่าไม่ดี จึงเข้ามาปรามด้วยกิริยาสำรวม

        “วันนี้ไปกินรังแตนที่ไหนมา ถึงได้อารมณ์เสียแบบนี้” หญิงสาวไม่ตอบคำถาม ได้แต่มุ่ยหน้าไม่พอใจ

        “มาคุยกับพี่หน่อย” ผู้จัดการส่วนตัว ดึงมือวิภาออกมาจากบริเวณนั้น