ลูกสาวเจ้าพ่อตระกูลซ้ง

        ​“ปิ่นเพชรหรอลูก” ซานกุ้ยกล่าว

        “ค่ะพ่อ พ่อสบายดีมั้ยคะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “พ่อสบายดีลูก พลอยกับฟานจิ้งดูแลพ่อเป็นอย่างดี เอ้อ เมื่อไหร่ลูกจะกลับมาไทยล่ะลูก พ่อได้ยินข่าวว่าลูกยอมอยู่กับเจ้าพ่อหลินชานแล้ว” ซานกุ้ยกล่าว

        “แต่ลูกอยู่กับเขา เพราะเขาบังคับลูกนี่คะ ถ้าลูกไม่ยอมฟังเขา เขาก็จะไม่ยอมให้ลูกเห็นหน้าพันชง” ปิ่นเพชรกล่าว

        “แต่พ่อว่า ลูกก็เลิกทิฐิได้แล้วนะลูก เจ้าพ่อหลินชานเขาสำนึกผิดแล้ว จริงๆ เขาก็ไม่อยากทำแบบนั้นกับลูกหรอก แต่เพราะลูกเองต่างหากที่เป็นคนใจแข็งไม่ยอมให้อภัยเขาสักทีน่ะ” ซานกุ้ยกล่าว

        “ก็เขารังแกผู้หญิงนี่คะพ่อ เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย แถมทำกับลูกอย่างป่าเถื่อนด้วย” ปิ่นเพชรฝังใจ

        “แต่ที่เขาทำไปในตอนนั้น เป็นเพราะเขาแค้นพ่อ ดังนั้นมันควรจะเป็นความผิดของพ่อเอง ที่ปกป้องพ่อของเขาไม่ได้ เลยทำให้เขาเป็นแบบนี้” ซานกุ้ยโทษตัวเอง

        “การแค้นใครสักคน มันไม่ควรเอามาลงกับบุคคลรอบข้าง โดยเฉพาะผู้หญิงที่อ่อนแอกว่าไม่ใช่หรอคะ มันไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลย” ปิ่นเพชรกล่าว

        “แต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วนี่ลูก อภัยให้เขาเถอะนะลูกนะ ลูกไม่สงสารพันชงหรอ ที่ตอนนี้เขามีพ่อแม่ครบก็จริง แต่เขาสามารถพบแม่ของเขาได้ก็ต่อเมื่อเจ้าพ่ออนุญาตเท่านั้น เด็กน้อยแบบนั้นจะคิดยังไงล่ะลูก ที่มีครอบครัวก็เหมือนไม่ใช่ครอบครัว” ซานกุ้ยห่วงหลาน

        “แล้วทำไมพ่อไม่บอกให้หลินชานเลิกทำกับหนูแบบนี้บ้างล่ะคะ” ปิ่นเพชรบ่น

        “เอาเถอะ หากพ่อมีโอกาสจะคุยกับหลินชานให้ก็แล้วกัน” ซานกุ้ยกล่าว

        “ขอบคุณค่ะพ่อ” ปิ่นเพชรกล่าว

        **********************************************************

        ปิ่นเพชรเพิ่งวางหูจากพ่อไป สักพักฟานจิ้งก็ติดต่อมาหาเธอ

        “แย่แล้ว แย่แล้ว ปิ่นเพชร ตอนนี้เธออยู่กับเจ้าพ่อหลินชานหรือเปล่า” ฟานจิ้งกล่าวอย่างจริงจัง

        “มีอะไร ฟานจิ้ง หลินชานออกไปท่าเรือเพื่อติดต่อเรื่องธุรกิจน่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “ก็ลูกน้องเก่าของเสิ่นตั้วน่ะสิ เขามีแผนการลอบทำร้ายเจ้าพ่อหลินชาน เลยต้องรีบเตือนให้เตรียมรับมือไว้น่ะ” ฟานจิ้งกล่าว

        “อื้อ จะรีบบอกเขาเดี๋ยวนี้ล่ะ ขอบใจมากนะฟานจิ้ง” ปิ่นเพชรกล่าว

        ปิ่นเพชรร้อนใจรีบติดต่อหลินชาน แต่เขาปิดเครื่อง ในใจคิดว่า “จะทำยังไงดีล่ะทีนี้” ปิ่นเพชรกลัวหลินชานจะเป็นเหมือนพ่อของเขา เพราะพ่อของเขาถูกยิงตายต่อหน้าต่อเธอ

        ปิ่นเพชรจึงขอความช่วยเหลือจากผู้กำกับ ซึ่งเป็นเพื่อนพ่อของเธอ

        “ท่านคะ ได้โปรดช่วยเจ้าพ่อหลินชานด้วยค่ะ” ปิ่นเพชรโทรไปขอร้อง

        “ใจเย็นๆ นะหลาน มันเกิดอะไรขึ้น ค่อยๆ เล่า อาจะได้ช่วยเหลือได้ถูก” ผู้กำกับกล่าว

        “ลูกน้องเก่าของเสิ่นตั้ววางแผนจะลอบทำร้ายเจ้าพ่อหลินชานที่ท่าเรือค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “เอาล่ะ หลานไม่ต้องห่วงนะ อาจะรีบไปช่วยเจ้าพ่อหลินชานเดี๋ยวนี้แหละ” ผู้กำกับกล่าว

        “ขอบคุณค่ะ คุณอา งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ หนูจะได้รีบไปที่นั่นค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        **********************************************************

        แต่เมื่อปิ่นเพชรไปถึงที่ท่าเรือ ก็พบว่า ที่นั่นมีการต่อสู้กัน มีร่องรอยการโจมตี และมีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก หน่วยแพทย์กำลังให้ความช่วยเหลือ ค่อยๆ ลำเลียงผู้บาดเจ็บขึ้นรถพยาบาล

        ปิ่นเพชรห่วงสามีมาก เธอพยายาม ดูทั้งศพและผู้ที่ได้รับบาดเจ็บทุกคนก็ไม่เห็นหน้าสามีของเธอเลย

        จนกระทั่งเธอเห็นเจ้าพ่อหลินชานกำลังยืนคุยกับผู้กำกับอยู่

        ปิ่นเพชรไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เธอวิ่งไปหาและกอดสามีของเธอไว้

        ผู้กำกับเห็นดังนั้น เลยเป็นฝ่ายขอตัวกลับก่อน ปล่อยให้สามีภรรยาคุยกัน

        “ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ ปิ่นเพชร ไม่ต้องกลัวนะครับ” หลินชานรับรู้ได้ว่าปิ่นเพชรกำลังมีอาการตัวสั่นและร้องไห้ด้วยความกลัว

        “ฮือ ฮือ ฉันกลัวค่ะ ฉันกลัวคุณจะถูกยิงตายเหมือนกับพ่อของคุณ ฉันเห็นพ่อคุณตายต่อหน้าต่อตา โดยที่ฉันไม่สามารถช่วยอะไรท่านได้เลย เพราะตอนนั้นฉันไม่มีความรู้ทางการแพทย์ ถ้าฉันรู้ ฉันอาจรีบห้ามเลือด หรือช่วยเหลืออะไรได้บ้าง ฉันดีใจที่เห็นคุณปลอดภัยค่ะ” ปิ่นเพชรเผยความรู้สึก

        “ผมยอมตายไม่ได้หรอกครับ ผมยังมีคุณและลูก พวกเรากลับบ้านกันเถอะนะครับคนดี” หลินชานกล่าว

        ปิ่นเพชรเช็ดน้ำตา แต่เพราะตนเป็นหมอก็เลยจะไปช่วยผู้ได้รับบาดเจ็บคนอื่นๆ บ้าง

        แต่หลินชานกลับรั้งตัวปิ่นเพชรไว้ พร้อมกับอุ้มภรรยาขึ้นรถทันที

        “หลินชาน! นี่คุณทำบ้าอะไรคะ อายเขา และฉันเป็นหมอ ฉันจะได้ไปช่วยผู้ได้รับบาดเจ็บคนอื่นๆ บ้างไงคะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “กลับบ้านกับผมก่อนนะครับ ผมเป็นห่วงลูก เผื่อพวกมันส่งคนไปทำร้ายลูกผม” หลินชานกล่าว

        “ฉันลืมไปเลยค่ะ แต่คุณปล่อยฉันก่อนนะคะ ฉันเดินเองได้” ปิ่นเพชรกล่าว

        หลินชานอุ้มภรรยาขึ้นรถ แล้วนั่งกลับไปบ้านด้วยกัน ปิ่นเพชรหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าให้สามี เพราะตอนนี้หน้าของเขามอมแมมมาก

        หลินชานยิ้มปลื้ม เพราะตอนนี้ปิ่นเพชรยอมรับในตัวเขาแล้ว

        เมื่อทั้งสองมาถึงบ้าน หลินชานรีบพาปิ่นเพชรเก็บข้าวของสัมภาระเตรียมกลับประเทศไทย

        “ทำไมต้องรีบกลับไทยขนาดนั้นเลยคะ” ปิ่นเพชรสงสัย

        “ก็ผมกลัวว่าพวกมันยังไม่หมดนี่ครับ ถ้าผมกลับไทยก็ยังพอมีสาย มีพรรคพวกคอยช่วยเหลือได้บ้าง แต่ผมอยู่ที่นี่แทบจะไม่มีใคร ยังดีที่คุณขอผู้กำกับไปช่วยผม ไม่งั้นผมก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือเปล่า” หลินชานให้เหตุผล

        “ฉันเข้าใจแล้วคะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        หลินชานจึงอุ้มพันชง และพาปิ่นเพชรไปลาแม่ของเขาอีกบ้านนึง

        “แม่ดีใจจังเลยลูก ที่เห็นลูกทั้งสองยอมคืนดีกัน และยิ่งดีใจมากที่ตอนนี้หลานของย่าโตขนาดนี้แล้ว” แม่ของหลินชานกอดหลานชาย พอได้เห็นหน้าหลานก็นึกถึงลูกชายตอนเป็นเด็ก หลานชายหน้าเหมือนลูกชายอย่างกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน

        “เดี๋ยวคุณอยู่เป็นเพื่อนแม่ของผมก่อนนะครับ ผมขอติดต่อฟานจิ้งก่อนครับ” หลินชานกล่าว

        “ค่ะ” ปิ่นเพชรพยักหน้ารับคำ

        **********************************************************

        “เป็นไงบ้างเพื่อนรัก แผนการสำเร็จมั้ย ปิ่นเพชรยอมคืนดีกับนายแล้วหรือยัง” ฟานจิ้งกล่าว

        “ไอ้สำเร็จ ก็สำเร็จอยู่หรอก แต่ฉันมีปัญหาใหญ่แล้วล่ะ” หลินชานกล่าว

        “ปัญหาอะไรอีกล่ะ” ฟานจิ้งกล่าว

        “ฉันไม่ยักรู้เลยว่า ปิ่นเพชรรู้จักผู้กำกับฮ่องกงด้วย เขาอุตส่าห์มาช่วยเหลือฉันตามคำขอร้องของปิ่นเพชร แต่พอรู้ว่ามันเป็นการจัดฉาก ฉันก็เลยโดนสวดเทศนายาวมากเลย และที่เป็นเรื่องใหญ่ก็คือ นักข่าวมากับท่านด้วย ดังนั้นวันพรุ่งนี้ต้องมีข่าวประกาศบอกว่าเหตุการณ์โจมตีที่ท่าเรือเป็นการจัดฉาก และตำรวจก็ไปช่วยเก้อ อะไรทำนองนี้” หลินชานกล่าว

        “555 ถ้าปิ่นเพชรรู้ นายตายแน่ เจ้าพ่อหลินชาน” ฟานจิ้งหัวเราะเยาะเย้ย

        “แทนที่จะช่วยกัน นายดันมาเยาะเย้ยเสียได้ นายเนี่ย” หลินชานกล่าว

        “นายก็รีบพาตัวปิ่นเพชรกับพันชงกลับไทย และพยายามไม่ได้เธออ่านหนังสือพิมพ์ก็สิ้นเรื่อง” ฟานจิ้งกล่าว

        “อื้อ ก็คงทำได้แค่นั้นแหละ” หลินชานกล่าว

        “โชคดีก็แล้วกันนะเพื่อน งานนี้ถ้านายพลาด นายตายแน่ 555” ฟานจิ้งยังเยาะเย้ยไม่หยุด

        “แค่นี้ก็แล้วกัน ไอ้เพื่อนบ้า” หลินชานกล่าว