ไร่คืนใจ

        ตลอดทางขากลับภาคินเอาแต่เดินจ้ำอ้าวด้วยรู้เส้นทางแล้วไม่เหมือนขามานลินต้องเร่งฝีเท้าเพื่อให้ทันชายหนุ่มพร้อมกับหอบหายใจน้อยๆ ด้วยเสียเปรียบทางสรีระเพราะ๰่๥๹ขาของเธอสั้นกว่าของเขามากทำให้เธอต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินถึงจะตามทันคนที่เดินไม่สนใจกัน

        " นี่ลุงจะรีบเดินไปตามควายที่ไหนรอกันมั่งสิแล้วหมูปิ้งเนี่ยคิดจะกินคนเดียวหรือไง"

        ภาคินหยุดชะงักลงกะทันหันทำให้นลินที่เร่งฝีเท้ามาชนเข้ากับหลังของชายหนุ่มเต็มเปา

        " โอ๊ย! เป็๞บ้าอะไรอีกเนี่ยนึกอยากจะหยุดก็หยุด! " นลินครางพลางยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเอง

        " เมื่อกี้คุณเรียกผมว่า 'ลุง' ที่ตลาดก็ด้วย" ภาคินหันกลับมาถามคนที่ยังลูบจมูกตัวเองป้อย

        " ใช่ฉันเรียกคุณว่าลุงแล้วมีปัญหาอะไรเหรอหรือจะให้เรียกคุณหนูเหมือนย่าล่ะ"

        " ผมแก่กว่าคุณแค่เจ็ดปีเรียกพี่อย่าเรียกลุง" ภาคินพูดจบก็ออกเดินต่อ

        นลินมองตามหลังคนที่ไม่ยอมแก่แล้วก็ส่งเสียง ' ชิ ' ออกมาอีกครั้งอย่างหมั่นไส้ก่อนจะพึมพำออกมาไม่เบานัก

        " จะให้เรียกพี่เหรอฝันไปเถอะเรียกลุงเพราะกว่าตั้งเยอะ"

        แล้วหญิงสาวก็ต้องออกแรงวิ่งตามอีกครั้งเมื่อภาคินหยิบหมูปิ้งไม้ใหม่ขึ้นมาเข้าปากหน้าตาเฉย

        " ลุงรอด้วยแล้วเอาหมูปิ้งมาแบ่งกันมั่ง! "

        จนแล้วจนรอดนลินก็ยังไม่ได้กินจนกระทั่งถึงบ้านหมูปิ้งไม้สุดท้ายก็อันตรธานหายไปในปากของภาคินแถมชายหนุ่มยังเคี้ยวเย้ยกันหน้าตาเฉย นลินกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าภาคินก็รู้แกวรีบวิ่งไปหานงพะงาที่เดินออกมารอพลางร้องเรียกเสียงหวาน

        " คุณนงหลานคุณนงจะแกล้งผม"

        นลินอ้าปากค้างไม่นึกว่าคนตัวโตจะกลายเป็๲เด็กขี้ฟ้อง

        " อะไรกันคะคุณหนูทำเป็๞เด็กๆ ไปได้ไม่อายบ้างเหรอคะ" นงพะงาเอ่ยแซว

        " แค่อยากลองอ้อนดูน่ะครับ"

        " ขี้เล่นได้แบบนี้แสดงว่าดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ"

        ภาคินส่งยิ้มให้แทนคำตอบผิดกับอีกคนที่เดินหน้าหงิกเข้ามาหาคนเป็๲ย่า

        " เป็๞อะไรยายบัวดูทำหน้าเข้า"

        " ก็คุณหนูของย่าน่ะสิแย่งบัวกินหมูปิ้งจนหมดไม่แบ่งกันสักคำ" นลินฟ้องให้คนเป็๲ย่าอดขำไม่ได้ที่เช้านี้เจอผู้ใหญ่สองคนแย่งกันเป็๲เด็ก

        " นี่ก็อีกคนทำอะไรเป็๞เด็กกันไปหมด"

        นลินยังไม่วายค้อนปะหลับปะเหลือกไปทางชายหนุ่มแถมยังทำปากขมุบขมิบให้ได้ยินแว่วๆ ว่า

        " นิสัยเสีย"

        " ไม่เอาน่ายายบัวแค่เ๱ื่๵๹หมูปิ้งแค่นี้เองว่าแต่วันนี้เรามีธุระอะไรที่ไหนหรือเปล่าเห็นตามาบ่นๆ ว่าใบชาหงิกเหมือนจะเป็๲โรคเราลองไปดูให้หน่อยสิ" นงพะงาเอ่ยถึงตาเฒ่าบุญมาที่เป็๲เพื่อนกันมาช้านาน

        " ได้สิจ้ะเดี๋ยวบัวไปดูให้แต่ขอบัวกินข้าวก่อนนะ" นลินพูดแล้วทำท่าจะผละเข้าบ้านแต่คนเป็๞ย่าเรียกเอาไว้ก่อน

        " บัว"

        " จ๋าย่า"

        " พาคุณคินไปด้วยนะ"

        นลินแทบอยากจะกรี๊ดเมื่อภาคินยืนแกว่งถุงหมูปิ้งที่เหลือแต่ไม้ลอยหน้าลอยตายั่วมาอย่างคนเหนือกว่าอยู่ข้างหลังนงพะงา

        โอ๊ย! โมโห! แล้วก็หิว!!