นี่คงเป็ครั้งแรกในรอบเดือนที่วั่งซูได้อาบน้ำอุ่น และมีลู่เสี่ยนช่วยขัดเนื้อตัวทำความสะอาดให้
“ดีจริง มีพี่ลู่เสี่ยนดูแลข้าแบบนี้ อยากให้เป็เช่นนี้ทุกวันเลย”
“ไม่ได้หรอกคุณชาย ข้าจะได้ดูแลท่านก็แค่ระยะนี้เท่านั้น” วั่งซูรีบหันกลับมามองหน้าสาวใช้คนโปรดด้วยความไม่เข้าใจ
“ทำไม เ้าจะแต่งงานแล้วรึ ลู่เสี่ยนเ้าจะแต่งกับใคร ข้าไม่ยอมนะ เ้าเป็สมบัติของข้าก็ต้องอยู่กับข้าตลอดไปซิ"
หญิงสาวยิ้มเอียงอาย เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น “คุณชาย ท่านรู้หรือไม่ สตรีเป็สมบัติของบุรุษมีความหมายว่าอย่างไร”
เฉิงวั่งซูนิ่งเงียบกับสิ่งที่ลู่เสี่ยนเอ่ยถาม พร้อมกิริยาเอียงอายของนาง ทำให้เขารู้สึกประหม่าขึ้นมา
“เอ่อ…ขะ…ข้า หมายถึง เ้าเป็สาวใช้ในจวนข้า ย่อมเป็สมบัติของข้า”
หญิงสาวยื่นหน้าเข้าใกล้ใบหน้าของเขา แม้วั่งซูจะถอยออกห่าง แต่นางก็ยังเลื่อนกายตามเข้ามาใกล้ เฉิงวั่งซูเลยตัดสินใจหยุดแค่นั้น ้ารู้เหมือนกัน ว่านาง้าที่จะทำอะไร
“คุณชาย ข้าลู่เสี่ยน แม้จะมีอายุมากกว่าท่าน แต่การที่ข้าเฝ้าดูแลเอาใจท่าน ก็ด้วย้าเป็ที่หนึ่งในใจท่าน วันนี้นอกจากจดหมายสำคัญที่ข้าใช้เป็ขออ้างออกมาพบท่านแล้ว อีกสิ่งที่ข้าตั้งใจก็คือเื่นี้”
“พี่ลู่เสี่ยน จะ…เ้า กำลังทำให้ข้าตื่นเต้นอยู่นะ รีบพูดมาสิ เ้าอยู่ใกล้ข้าเช่นนี้ ข้า…ใจเต้นแรงพิกล”
“คุณชาย ชาดทาปากของข้าสีนี้ สวยหรือไม่” ลู่เสี่ยนพูดราวกระซิบ กลิ่นกายสาวปะทะจมูกของเด็กชาย จนเขาเริ่มอยู่ไม่เป็สุข แต่ก็ไม่อาจหลีกหนีได้ ด้วยอ่างน้ำมีพื้นที่จำกัด
“สะ…สวย ข้าก็เห็นว่าเ้าชอบสีนี้ มีอะไรพิเศษเช่นนั้นรึ”
“ถูกต้องข้าชอบสีนี้มาก มันทำมาจากดอกเยว่จี้ ข้าบีบคั้นเอาสีแดงระเรื่อ อมชมพู จากกลีบดอกของมัน แล้วนำมาเคี่ยวด้วยไฟอ่อน ๆ แล้วจึงใส่ส่วนผสมต่าง ๆ ลงไป แต่ครั้งนี้พิเศษกว่าครั้งใด เพราะข้า ได้ใส่น้ำผึ้งลงไปด้วย คุณชายเ้าคะ…ท่านอยากชิมมันหรือไม่”
“ขะ…ข้า ข้าอาจชอบสีที่ริมฝีปากของสตรี แต่…แต่ข้ายังไม่เคยคิดอยากลิ้มลองรสชาติของมัน”
เฉิงวั่งซูพูดไม่ทันจบ สาวใช้คนงามก็ประทับริมฝีปากของนางเข้าหาเขา เด็กชายผู้กำลังก้าวเข้าสู่วัยหนุ่ม ได้แต่ตกตะลึงต่อผิวััและกลิ่นหอมจากเรือนกายของลู่เสี่ยน ทำได้แค่เพียงปล่อยอารมณ์เคลิบเคลิ้มตามแต่ใจนางปรารถนา
“โครม….” เสียงประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างแรง
ลู่เสี่ยนใ รีบถอนริมฝีปากของนางออก หญิงสาวมองเห็นแววตาเคลิบเคลิ้มของวั่งซูที่มองมา ก็พอเข้าใจได้ว่า แผนการของนางถือว่าสำเร็จไปเกินครึ่ง
“เฉิงวั่งซู ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว เขาให้ข้ามาตามเ้าไปพบ” หวังหยงบุกเข้ามาภายในห้องพักส่วนตัวของเฉิงวั่งซู ทั้งที่เขาเองก็รู้ดีว่า ห้องพักของวั่งซูมีคนจากบ้านเฉิงมาเยือน ชายหนุ่มเดินเข้ามาด้านใน โดยไม่สนใจว่าเฉิงวั่งซูกำลังทำอะไรอยู่ ทำให้ลู่เสี่ยนต้องรีบถอยห่างจากอ่างน้ำและรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เรียบร้อย
“อ้าว…แม่นางลู่เสี่ยน ทำไมเ้าถึงมาอยู่ในห้องอาบน้ำของบุรุษเช่นนี้เล่า หากเื่นี้แพร่งพรายออกไป เ้าจะเสียหายได้นะ คงไม่มีบุรุษที่ไหน ้าเ้าสาวที่มีประวัติกับชายอื่น”
“คะ…คุณ…คุณชายหวัง ท่านคงไม่รู้ ข้าเป็เพียงผู้เดียวเท่านั้น ที่ได้รับอนุญาตจากท่านฮูหยินแม่เฒ่า ให้เป็ผู้ดูแลคุณชายเฉิงอย่างใกล้ชิด แม้แต่ยามนอน ข้ากับเขาก็นอนห้องเดียวกัน เพียงแค่คนละเตียงเท่านั้น”
หวังหยงมองดูนางสตรีน่าไม่อาย ด้วยสายตาเ็า เขารีบคว้าเสื้อยื่นส่งให้กับศิษย์ผู้น้อง เป็เชิงเร่งให้เขาต้องรีบแต่งตัวแล้วออกไปพร้อมกัน
เด็กชายรับเสื้อจากหวังหยงด้วยความไม่สบอารมณ์ “เ้าออกไปก่อนข้าจะแต่งตัวแล้วรีบตามออกไป”
“ก็ได้ แต่ให้รีบหน่อย ท่านอาจารย์มีแขก้าแนะนำให้เ้ารู้จัก ปล่อยให้ผู้ใหญ่คอยนาน ดูจะไม่ใช่มารยาท ข้าหวังว่าคุณชายเฉิงคงรู้เื่นี้ดี”
เฉิงวี่งซูพยักหน้าด้วยความรำคาญ
“แม่นาง เ้าไปรอข้างนอกเห็นจะเหมาะกว่า สถานที่แห่งนี้ไม่หมาะสมที่ชายหญิงจะอยู่กันสองต่อสองเพียงลำพัง แม้คุณชายของเ้าจะยังเป็เด็กอยู่ก็ตาม”
“หวังหยง ข้าไม่เด็กแล้วนะ”
“ถ้าเ้าไม่เด็ก เ้าคงรู้นะว่า อะไรคือความเหมาะสม อะไรที่ไม่เหมาะสม สำนักเรามีกฎ ถ้าเ้าไม่เข้าใจวันนี้คัดมาส่งข้าร้อยจบ”
“ข้าไม่ทำ เ้าจะทำไม มีสิทธิอะไรมาสั่งข้า”
หวังหยงมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ทำได้แค่เดินเลี่ยงออกมาพร้อมสายตาเ็า ด้วยรู้ดีว่าหากไม่ใช่คำสั่งของท่านอาจารย์ มีหรือที่เขาจะยอมทำตาม
“คุณชาย ข้าไปรอด้านนอกนะเ้าคะ” ลู่เสี่ยนทำที่จะเดินจากไป
“ช้าก่อน…” หญิงสาวแอบยิ้มมุมปาก เด็กหนุ่มเช่นเฉิงวั่งซูคงติดใจรสััเมื่อครู่ จนเรียกรั้งนางเอาไว้ “ไหนจดหมายที่เ้าจะมอบให้ข้า” หญิงสาวถึงกับชักสีหน้าอย่างเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อเื่ที่เขาเรียกรั้งนาง เป็สิ่งอื่นไม่ใช่ตามที่นางคาดคิด
ลู่เสี่ยนล้วงหยิบแท่งโลหะสีทองขนาดเท่าลำอ้อออกมาจากชายพกใต้ผ้าคาดเอว แล้วหันหลังกลับ ยื่นส่งให้เฉิงวั่งซูด้วยสีหน้าเรียบเฉย พยายามเก็บซ่อนอารมณ์ขุ่นเคืองผิดหวังเอาไว้อย่างมิดชิด
“นี่เ้าค่ะ”
“จดหมายจากนกพิราบเช่นนั้นรึ เหตุใดไม่เป็ม้าเร็วเช่นทุกครั้ง”
“ไม่ทราบเ้าค่ะ ข้าได้รับเมื่อเช้ามืด ตามที่ฮูหยินแม่เฒ่าเคยสั่งสอน คาดว่าเป็ของท่าน เพราะเ้านกนั่นบินมาเกาะที่หน้าต่างห้องท่าน ไม่ได้ไปที่จวนใหญ่ของท่านฮูหยินแม่เฒ่า”
“เ้าไปรอด้านนอก ข้าไม่ชอบสายตาของเ้าหวังหยง ครั้งหน้าหากเ้าจะมาพบข้า ก็ควรระวังตัวมากกว่านี้”
“เ้าค่ะคุณชาย”
เฉิงวั่งซูมองลู่เสี่ยนที่เดินจากไป หากหวังหยงไม่เข้ามาขัดจังหวะ เมื่อครู่คงเกิดเื่ไม่ดีเป็แน่ เขายกมือขึ้นััริมฝีปากตนเอง ความรู้สึกเมื่อครู่เหมือนยังค้างคา นี่คืออะไรกัน ลู่เสี่ยนทำแบบนี้้าอะไรมากว่าแค่เป็บ่าวรับใช้ใช่หรือไม่ เฉิงวั่งซูสูดลมหายใจเข้าปอด เพื่อตั้งสติให้คงที่ แล้วรีบแต่งตัวเพื่ออกไปพบกับผู้ที่รอคอยอยู่ด้านนอก
จ้าวตงหยางยกจอกน้ำยื่นส่งให้หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามชวนหลงใหล นางยิ้มพร้อมปรายตาเย้ายวนให้แก่เด็กชายแล้วรับน้ำจากเขา "ขอบคุณแม่นางมากที่ช่วยพี่สาวข้า”
“เล็กน้อยน่าคุณชาย พอดีข้าผ่านทางมา เห็นนางพลัดตกเขาเข้าพอดี ก็แค่นั้นเอง เห็นว่าสถานที่ตรงนั้นออกจะเปลี่ยวผู้คน หากข้าไม่ช่วย แล้วใครกันจะช่วยนาง”
ตงหยางพยักหน้าแล้วถอยออกมานั่งข้างชายชราตาบอด “ท่านอาจารย์ ข้ารู้สึกว่านางดูแปลก ๆ รอยยิ้มของนางช่างขัดตาข้ายิ่งนัก"
“ความรู้สึกเ้าไม่ผิดเลยตงหยาง จับตาดูนางไว้…”
“ขอรับ…”
ไป่เยว่เดินออกมาจากบ้านของท่านหมอซุน ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี ทำเอาคนที่รออยู่ด้านนอกพลอยใจเสียไปด้วย
“คุณชาย เชิญด้านในกับข้าหน่อย” ตงหยางยกมือขึ้นชี้ตนเอง แล้วหันไปมองชายชราตาบอด เขาพยักหน้าให้ เด็กชายจึงลุกเดินตามไป่เยว่เข้าไปด้านใน
หลิวหยุนนอนแน่นิ่ง มีเพียงลมหายใจเป็จังหวะราวคนหลับสนิท ตามลำตัวและใบหน้าของนาง เต็มไปด้วยาแถลอกจากโขดหินและกิ่งไม้ ท่านหมอซุนส่งถ้วยยาให้กับแม่ทัพไป่เยว่เพื่อกรอกใส่ปากให้แก่นาง
“ทำไมนางถึงดูแย่ขนาดนี้”
“ตอนที่ข้าลงไปถึงก้นเหว ข้าก็พบแม่นางฟ่านอยู่กับพี่สาวเ้า ในตอนนั้นนางยังพอมีสติพอรับรู้ได้อยู่ แต่ดูเหมือนจะพูดไม่รู้เื่ ต้องขอบคุณท่านผู้าุโตาบอด หากไม่เพราะท่านช่วยนำทาง เราคงหาหลิวหยุนไม่พบ” ไป่เยว่อธิบายถึงเหตุการณ์ตอนที่พบนางในดวงใจ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล ยิ่งมาเห็นสภาพร่างกายของนางตอนนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเป็อันมาก
“อย่างเพิ่งวิตกกังวลไป ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี”
“ใช่ท่านหมอกล่าวได้ถูกแล้ว”
“กล่าวได้ถูกแล้วคืออะไร โชคดีที่ท่านหมอ กลับมาทันได้รักษาพี่ข้าอย่างนั้นรึ ท่านหมอท่านหายไปไหนเสียหลายวัน”
“เ้าหนู เ้าโกรธข้ารึ ฮึ…ไม่แปลก ใครก็ล้วนไม่พอใจ เวลาที่ข้าหายตัวไป นี่…เ้ามาดูนี่ ข้าหายไปไม่ได้หายเปล่า ข้าได้สิ่งนี้มาด้วย" ท่านหมอซุนเปิดเผยถึงยาดีที่เขาได้นำติดตัวกลับมาด้วย
เสียงหญิงสาวกรีดร้องดังมาจากด้านนอก ไป่เยว่และตงหยาง ต่างรีบออกไปดูด้วยความใ ทิ้งหลิวหยุนที่ป่วยหนักไว้กับท่านซุนหมอเทวดา
- มี e book - https://shorturl.asia/mT8gu
4K
