การแข่งขันเริ่มถ่ายทำเป็เวลาสามวันชีวิตของรัฐภูมิเป็ปกติมาก ออกไปจากหอพักทุกเช้าเพื่อไปห้องซ้อมไปเรียนซ้อมและกลับไปที่หอพักเพื่อพักผ่อนในตอนกลางคืน
อิทธิพลของกลุ่มของรัฐภูมิ ไม่ได้จำกัดอยู่ที่เด็กฝึกหัดระดับ A เท่านั้น มักจะมีเด็กฝึกหัดในระดับอื่น ๆ มาเพื่อขอให้พวกเขาสอน
รัฐภูมิไม่ได้กัดกับใคร เขาแสดงความสามารถชัดเจน ผู้ฝึกหลายคนรู้สึกว่าเขาเก่งมาก แม้ว่ามันจะดูเ็า แต่ก็สามารถคุยได้แบบไม่ต้องกังวล ดังนั้นในบางครั้งจึงมีเด็กฝึกหัดมาที่หอพักเพื่อให้เขาสอน
ในคืนที่สองเด็กฝึกคนหนึ่งเอาขนมที่ขโมยมา มามอบให้เขาพร้อมบอกกับเขาว่า "ผมเอาเลย์มาให้คุณเป็ของตอบแทน"
อาจเป็ไปได้ว่าดวงตาของเด็กฝึกนั้นจริงใจ รัฐภูมิจึงรับเอาไว้และใส่กระเป๋าทันที
ในวันที่สี่, ในที่สุดฉันก็เริ่มบันทึกวิดีโอเพลงบูมเมอแรงของเด็กฝึกแต่ละคนอย่างเป็ทางการ เพลงบูมเมอแรงเป็เพลงที่ฮิตมากของพี่เบิร์ด ในโลกเก่าของเขาเพลงนี้ต้องบอกว่าฮิตใน่ยุค 90 แต่ในโลกนี้เพลงนี้เพิ่งจะฮิตได้ไม่นาน อายุของดาราที่นี่สลับกันวุ่นวายไปหมด ขนาดดารายุค 90 ยังเพิ่งอายุ 16-22 ปีเท่านั้นเอง
ในห้องซ้อม มีห้าระดับที่แตกต่างกันเ้าหน้าที่ได้วางกล้องไว้สำหรับเด็กฝึกหัดเพื่อถ่ายทำการฝึกซ้อม
ผู้เข้ารับการฝึกเกรด A แปดคน, สามวันที่ผ่านมาพวกเขาฝึกร่วมกัน กล่าวได้ว่าทุกคนมีความเข้าใจเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของแต่ละคน
เด็กฝึกแปดคน้าที่จะอยู่ในระดับ A แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของคนคนนั้น
เพื่อให้มีที่ว่างสำหรับการแสดง เด็กฝึกทุกคนนั่งพิงกำแพง เว้นพื้นที่บริเวณส่วนกลางเอาใว้
เช่นเดียวกับการให้คะแนนเบื้องต้นของครูผู้สอน ในครั้งนี้ยังไม่มีลำดับการเล่นที่ชัดเจน ซึ่งขึ้นอยู่กับผู้ฝึกหัดทั้งหมด
รัฐภูมิฝึกมากกว่า 10 ชั่วโมงต่อวัน โดยพื้นฐานแล้วเขากำลังฝึกเพลงนี้นอกเหนือจากการกินและการนอน เขาสมบูรณ์แบบมาก
หลายคนอาจคิดว่าเขาบ้าฝึกมาก ร่างกายจะล้าเอาได้ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขามีระบบคอยช่วย
นายรัฐภูมิ ระดับศิลปินหน้าใหม่ ขั้นที่ 1 (เต็มขั้นที่)
ทักษะการแสดง 6
ทักษะร้องเพลง 8
ทักษะการเต้น 6
ทักษะการเล่นเครื่องดนตรี6
มีหัวข้อใหม่เพิ่มเข้ามาด้วย
ทักษะร้องเพลงต่างประเทศ 1
ทักษะร้องเพลงประสานเสียง 1
หลังจากเขาเช็คค่าสถานะไม่นาน เขาก็เดินไปรอที่ห้องซ้อม
คุณสามารถเรียนรู้จากประสบการณ์และข้อบกพร่องของคนตรงหน้าได้ ท้ายที่สุดแม้ว่าจะเกรด A เหมือนกัน แต่ผู้ชมจะสามารถแยกได้เองว่าใครดีไม่ดี
มณฑลเป็เด็กฝึกหัดของบริษัท Gmt Grammy Entertainment ซึ่งเป็คนแรกที่ได้แสดง
มีนักเรียนฝึกหัดระดับ A อีกคนซึ่งมาจากบริษัทเดียวกัน ะโให้กำลังใจเขา: "สู้ๆ! "
พลังใจของมณฑลตอนนี้เต็มทีแล้ว
เมื่อดนตรีบรรเลงขึ้นเขาก็เริ่มแสดง การเคลื่อนไหวของเขาก็ลื่นไหลสะอาดตา แต่เมื่อการแสดงดำเนินไปถึงสามในสี่ของเวลาหลังจากร้องเพลง "ฉันเป็อย่างบูมเมอแรง ขว้างไปทุกแห่ง ก็มาที่เดิม" ทันใดนั้นเขาก็ลืมเนื้อเพลง มันต้องร้องท่อนนี้กี่ครั้งกันนะ สุดท้ายเขาก็ฝืนดำน้ำไปจนจบ หลังจากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นไหว้ขอโทษ แล้วเดินออกจากห้องซ้อมไป ตากล้องก็ตามออกไปหลังมณฑลออกไป
รัฐภูมิถอนหายใจยังอ่อนเกินไปและควรทำต่อไป
เด็กฝึกทุกคนมองหน้ากัน ท้ายที่สุดความแข็งแกร่งของ มณฑลนั้นชัดเจนสำหรับทุกคน แต่มันก็น่าอายมาก ใน่เวลาหนึ่งไม่มีผู้ฝึกหัดคนใดยินดีที่จะเป็มณฑลคนที่สองในตอนนี้
เ้าหน้าที่สองคนในห้องซ้อมขมวดคิ้วและมองไปที่ครูฝึกที่มีชื่อนั่งพิงกำแพง แต่ไม่พูดอะไร
เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ฝึกคนใดเต็มใจที่จะมีการแสดงครั้งที่สองเพื่อให้พวกเขาหมดหนทาง แต่พวกเขาไม่สามารถมากระตุ้นผู้เข้ารับการฝึกอบรมได้
รัฐภูมินึกถึงผู้จัดการกวงที่เคยกล่าวว่าในวงการบันเทิงที่คุณ้าปีนขึ้นไป คุณต้องยืนหยัดให้ได้ในสายตาของคนอื่น จากเหตุการณ์นี้ เป็ตัวอย่างที่ดีเลย
รัฐภูมิลุกขึ้นยืนอยู่กลางห้องซ้อม หลังจากเพลงเริ่มแสดง
การร้องเพลงและการเต้นของรัฐภูมิ เด็กฝึกทุกคนไม่สามารถหาข้อผิดพลาดได้ เขาควบคุมลมหายใจได้อย่างดีและระดับเสียงของเขาดีมาก ไลน์เต้นของเขาอยู่ในจุดที่เหมาะสม ความสมบูรณ์ของเพลงทั้งหมดสูงมาก เกินกว่าเด็กฝึกทั่วไปอยู่พอสมควร
ในตอนท้ายของการเต้นรัฐภูมิใช้มือยกเป็รูปหัวใจเพื่อจบเพลง
เขาได้ยินเ้าหน้าที่สองคนของห้องซ้อมตบมือให้เบาๆ
เด็กฝึกที่เหลือก็ใ ความประทับใจของพวกเขาที่มีต่อรัฐภูมิคือใบหน้าที่หล่อเหลา การร้องเพลงที่ดี และการที่พลิ้วไหว แต่พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าการแสดงบนเวทีของรัฐภูมิจะแข็งแกร่งขนาดนี้ รัฐภูมิที่ยืนต่อหน้ากล้องนั้นหล่อและมีเสน่ห์มาก
หลังจากยกมือไหว้ รัฐภูมิก็กลับมานั่งลง แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่ามาตรฐานของ A คืออะไรเขาไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของเขาคืออะไร แต่เขาก็สงบอยู่ภายใน
การแสดงที่โดดเด่นของ รัฐภูมิ ช่วยลดความตึงเครียดของเด็กฝึกคนอื่น
ตอนนี้เป็รอบการแสดงของสมชาย
เขาก็ใกล้เคียงกับรัฐภูมิ ยกเว้นว่าฉากจบจะแตกต่างกันเล็กน้อย: เขายกมือขึ้นเหนือหัว พร้อมกับผายมือออกไป อาจจะแย่กว่ารัฐภูมิเล็กน้อย แต่การเคลื่อนไหวการเต้นมีพลังมากกว่ารัฐภูมิ
สมชายคุกเข่าเพื่อสิ้นสุดการแสดงและรัฐภูมิก็เข้าไปดู แต่ไม่ได้พูดอะไร
รัฐภูมิไม่รู้ว่ามีใครสังเกตเห็นไหมว่าสมชาย กดเข่าลงที่จุดคงที่หลายจุด ความแรงเขาไม่แน่ใจแต่มันลงบนพื้นโดยตรง
เสียงเข่าสองข้างกระทบพื้น รัฐภูมิได้ยินเสียงก็รู้สึกเจ็บแทน
เขาถอนหายใจและดูการแสดงของคนอื่นต่อไป
การแสดงของเด็กฝึกหัดระดับ A คนอื่น ๆ ไม่ดีเท่า รัฐภูมิ และ สมชาย โดยรวม แต่ไม่มีอุบัติเหตุเหมือนมณฑล หน้ากล้องอาจจะดูประหม่าบ้างไม่มากก็น้อย แต่ไม่มีใครเดินหนีออกจากห้อง
รัฐภูมิ รู้สึกว่าทีมของเด็กฝึกเกรด A ไม่ควรมีการปรับเปลี่ยนซักเท่าไหร่ ไม่ว่าจะเป็ผลของโปรแกรม "Artist Trainee" หรือสถานการณ์จริงของนักเรียนฝึกหัด
หลังจากที่พวกเขาบันทึกวิดีโอการแสดงเพลงบูมเมอแรงของแต่ละคนแล้ว ครูผู้สอนก็เริ่มการประเมินระดับการฝึกฝนอีกครั้งทันที
หายากที่จะผ่อนคลายหลังจากรับประทานอาหารเย็น รัฐภูมิเปิดประตูเข้าไปในหอพัก หลังจากนั้นครูฟิตเนสกล่าวว่า การออกกำลังกายไม่สามารถหยุดได้
เสียงประกาศดังขึ้นให้เด็กฝึกทุกคนไปที่ห้องซ้อมหมายเลข 3
ตอนนี้มีผู้คนจำนวนไม่น้อยแออัดอยู่ในห้องซ้อม พวกเขาทั้งหมดถูกจัดกลุ่มเป็แถวเพื่อรอการให้เกรดคะแนนรอบใหม่
พี่ป้อมซึ่งเป็พิธีกรและกรรมการมองทุกคนก่อนจะขมวดคิ้ว
เมื่อเห็นการแสดงออกของพี่ป้อม รัฐภูมิเดาว่าการฝึกซ้อมที่ผ่านมาของทุกคนต้องออกมาไม่ดีแน่ๆ
พี่ป้อมพยายามสงบอารมณ์ก่อนจะหยิบไมโครโฟนขึ้นพูด
“ผมบอกแล้ว ว่าทุกคนทำได้”