เมื่อคิดถึงว่าพรุ่งนี้จะได้ตามพ่อกับพี่สาวไปเที่ยวตลาดในอำเภอถิงถิงก็ดีใจจนเนื้อเต้น
หลังจากสองพี่น้องกลับมาถึงห้องเล็กๆของพวกเธอ หลันเยวี่ยไม่ได้เตรียมสอนหนังสือให้ถิงถิงเหมือนอย่างเคยแต่กลับลากกล่องใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง
ในกล่องนี้มีแต่เสื้อผ้า
ตอนที่หลันเยวี่ยออกจากบ้านพ่อแม่อุปถัมภ์เธอเอาเสื้อผ้าที่ซื้อหลังจากที่เธอหยุดสูงแล้วกลับมาด้วยทั้งหมด
แต่ตอนนี้เสื้อผ้าหลายชุดของหลันเยวี่ยก็ใส่ไม่ได้แล้วเพราะน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นทุกปี
หลันเยวี่ยคุ้ยเขี่ยหาเสื้อผ้าในกล่องแล้วหยิบชุดกระโปรงลายตารางหมากรุกสีแดงขาวส่งให้ถิงถิง"ลองใส่ดูสิ"
"พี่ นี่กระโปรงเหรอคะ?" ถิงถิงถามเสียงค่อย
ถิงถิงที่ใกล้จะอายุสิบเจ็ดปีเต็มในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าอย่าว่าแต่ใส่กระโปรงเลย แค่เคยเห็นก็ยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ
ไม่ใช่แค่ถิงถิงมีผู้หญิงในหมู่บ้านอีกหลายคนที่ทั้งชีวิตยังไม่เคยใส่กระโปรงเลยสักครั้ง
หลันเยวี่ยส่งยิ้มให้ถิงถิง"ใช่แล้ว เป็ชุดกระโปรงที่สวยมากเลยนะ ถ้าใส่พอดีตัวพรุ่งนี้ก็ใส่ไปเที่ยวตลาดดูสิ"
ถิงถิงก็อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองใส่กระโปรงแล้วจะเป็ยังไงเธอใส่ชุดกระโปรงในมือด้วยความคาดหวังเล็กๆ
ชุดกระโปรงที่ถิงถิงใส่นั้นหลวมไปหน่อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสวยงามโดยรวมลดลง
"พี่ สวยไหมคะ?" ถิงถิงถามด้วยท่าทางเขินอาย
หลันเยวี่ยพิจารณาอย่างถี่ถ้วนก่อนจะพูดออกมา"สวยสิ ถิงถิง ชุดกระโปรงนี้เหมาะกับเธอมากจริงๆ"
เดิมทีถิงถิงก็สวยอยู่แล้วแค่ตากแดดตากลมมานาน แถมยังไม่แต่งตัว ก็เลยดูไม่โดดเด่น
แค่ชุดกระโปรงชุดเดียวก็ทำให้ความสวยของถิงถิงเด่นชัดขึ้นมา
ถิงถิงวิ่งร่าไปหาพ่อแม่
ถิงถิงในชุดกระโปรงทำให้สองสามีภรรยาหูฉางหมินถึงกับตะลึง
"ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง คำโบราณนี้ไม่ผิดจริงๆ เลยนะ!" จ้าวหงเหมยอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
ไม่คิดเลยว่าแค่ชุดกระโปรงชุดเดียวจะทำให้ลูกสาวคนรองดูสวยขนาดนี้
ขณะเดียวกันจ้าวหงเหมยก็รู้สึกว่าเธอและสามีทำให้ถิงถิงต้องน้อยใจจริงๆ
หลายปีมานี้ถิงถิงแทบจะไม่เคยใส่เสื้อผ้าใหม่เลยเสื้อผ้าที่เธอใส่ส่วนใหญ่ก็เป็เสื้อผ้าที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนใส่แล้ว
ไม่ใช่แค่ถิงถิงบ้านอื่นก็เป็แบบนี้เหมือนกันเสื้อผ้าตัวไหนที่ลูกคนโตใส่ไม่ได้แล้วก็ให้ลูกคนรองใส่ถ้าลูกคนรองยังมีน้องเล็กอีก น้องเล็กก็จะใส่เสื้อผ้าที่ลูกคนรองใส่ไม่ได้แล้วต่อ
ถ้าลูกๆในบ้านหลายคนยังใส่เสื้อผ้าตัวหนึ่งไม่ขาด ก็อาจจะถูกลูกๆ ของญาติเอาไปใส่ต่อด้วย
ถ้าขาดแล้วก็ทิ้งไม่ได้ต้องปะแล้วใส่ต่ออยู่ดี ดังคำที่ว่าใหม่สามปี เก่าสามปี เย็บปะชุนอีกสามปี
ถิงถิงยืนอยู่หน้ากระจกแต่งตัวในห้องพ่อแม่แล้วส่องดูตัวเองอย่างละเอียดภาพสะท้อนในกระจกนั้นทำให้เธอก็รู้สึกว่าตัวเองสวยขึ้นมา
พอกลับมาถึงห้องที่อยู่กับหลันเยวี่ยถิงถิงก็ยังไม่อยากถอดกระโปรงออกเลย
หลันเยวี่ยหยิบชุดกระโปรงอีกสองชุดที่เหมาะกับถิงถิงออกมา"ต่อไปชุดกระโปรงพวกนี้เป็ของเธอแล้วนะ เธอใส่สลับกันได้เลย"
"พี่ ชุดกระโปรงพวกนี้ให้หนูจริงๆ เหรอคะ?" ถิงถิงเบิกตากว้างมองหลันเยวี่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ถึงแม้ชุดกระโปรงพวกนี้หลันเยวี่ยจะเคยใส่แล้วแต่ก็ยังใหม่มาก เนื้อผ้าก็ดีเป็พิเศษ
หลันเยวี่ยจ้องเข้าไปในดวงตาถิงถิงแล้วพูดอย่างจริงจัง"ถ้าเธอไม่รังเกียจว่าเป็ของเก่าเสื้อผ้าที่พี่ใส่ไม่ได้แล้วเธอก็เอาไปใส่ได้หมดเลยไว้พี่หาเงินได้แล้วจะซื้อชุดใหม่ให้นะ”
ถิงถิงรีบร้อนพูดขึ้น"พี่คะ หนูไม่เอาเสื้อผ้าใหม่หรอกค่ะเสื้อผ้าที่พี่ให้หนูก็ดีมากแล้ว"
"ยัยน้องโง่ เสื้อผ้าที่พี่ให้เธอน่ะดีก็จริง แต่ก็เป็ของเก่าทั้งนั้น"หลันเยวี่ยเขี่ยจมูกถิงถิงอย่างเอ็นดู
ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบเชียบพริบตาเดียวก็เช้าวันใหม่
ฟ้ายังไม่สางดีหลันเยวี่ยกับถิงถิงก็ตื่นกันแล้ว
พวกเธอตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารกินข้าว แล้วเตรียมตัวเข้าไปในตัวอำเภอ
ที่บ้านไม่มีจักรยานแถมจากหมู่บ้านไปตัวอำเภอก็ไม่มีรถโดยสารประจำทาง ต้องเดินเท้าไปเท่านั้น
เดินเท้าไปตัวอำเภออย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมง
ตอนเช้ายังไม่ร้อนเท่าไหร่เดินทางก็จะสบายหน่อย
หลังจากกินข้าวเช้ากันเสร็จหลันเยวี่ยกับถิงถิงก็เดินทางไปที่ตัวอำเภอพร้อมกับหูฉางหมิน
หูฉางหมินแบกของป่าที่จะเอาไปขายด้วยคานหาบส่วนหลันเยวี่ยกับถิงถิงก็เดินตัวเปล่า
ถ้า่นี้ไม่ได้ขึ้นเขาเป็ประจำทุกวันหลันเยวี่ยคงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดพักแล้ว
แต่พอเดินไปได้แค่ประมาณสี่สิบนาทีหลันเยวี่ยก็ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ หูฉางหมินกับถิงถิงก็เลยรีบหยุดพักเป็เพื่อนเธอ
ใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงสามพ่อลูกก็ได้มาถึงตัวอำเภอในที่สุด
หลันเยวี่ยมองนาฬิกาพกในกระเป๋าบอกเวลา 09.45น. ตลาดเริ่มไปนานแล้ว
พอไปถึงตลาดสามพ่อลูกก็จัดการขายสินค้าที่เอามาก่อน
ตรงปากทางเข้าตลาดมีคนรับซื้อสมุนไพรอยู่หลายเ้า
เหลียนเฉียวจินละ 1หยวน อ้ายเฉ่า จินละ 5 เฟิน [1] ส่วนเจี๋ยเกิ่งและไฉหู จินละ 2-3 เหมา
มีแต่เหอโส่วอูเท่านั้นที่ขายเป็หัวหัวแบบธรรมดาราคาหัวละ 1-2 หยวน
แต่ถ้าอายุเกินห้าปีรากที่สมบูรณ์ ก็ว่ากันไปอีกเื่
การมาตัวอำเภอครั้งนี้หลันเยวี่ยกับพ่อและน้องสาวเอาเหอโส่วอูมาทั้งหมดห้าหัวในจำนวนนี้สามหัวเป็แบบธรรมดา และอีกสองหัวอายุเกินสิบปี
เหอโส่วอูยิ่งแก่ยิ่งมีราคา
แค่คนที่มีความรู้เพียงเล็กน้อยก็สามารถตัดสินอายุคร่าวๆ ได้จากสี น้ำหนัก และลวดลายบนเหอโส่วอู
เหอโส่วอูสองหัวที่หลันเยวี่ยเอามานั้นมีน้ำหนักมากกว่าสองจินแถมยังเป็ของป่าอีกด้วย แน่นอนว่าราคาก็ต้องแพงเป็พิเศษ
คนรับซื้อเหอโส่วอูไม่คุ้นหน้าสามพ่อลูกเห็นว่าเป็คนมาจากชนบท ก็เลยคิดจะเอาเปรียบพวกเขา
"เหอโส่วอูสองหัวนี้ก็พอใช้ได้ ผมให้ราคาสิบหยวน พวกคุณไม่ขาดทุนแน่นอน"
พอหูฉางหมินได้ยินว่าสิบหยวนก็รู้สึกว่าไม่น้อยแล้ว เขากำลังจะเอ่ยปากก็ถูกหลันเยวี่ยขัดจังหวะเสียก่อน
หลังจากขัดจังหวะพ่อที่กำลังจะพูดออกไปหลันเยวี่ยก็รีบหยิบเหอโส่วอูที่อายุเกินสิบปีสองหัวนั้นขึ้นมา"เหอโส่วอูสองหัวนี้อายุเกินสิบปีใครที่รู้เื่ก็ดูออกว่ามันมีค่าแค่ไหน คิดจะให้พวกเราแค่สิบหยวนพวกคุณคิดว่าพวกเราโง่หรือไง?"
พอเห็นว่าเด็กสาวกำลังเอาเหอโส่วอูสองหัวใส่ถุงเตรียมจะเดินออกไป คนรับซื้อเหอโส่วอูก็ร้อนใจ "สาวน้อยสิบหยวนเธอบอกว่าน้อยไป แล้วเธอจะขายเหอโส่วอูให้ผมในราคาเท่าไหร่?"
หลันเยวี่ยทำท่าเหมือนจะเดินหนีไปพลางตอบคนรับซื้อเหอโส่วอูอย่างไม่ใส่ใจ"ก็ต้องดูความจริงใจของพวกคุณแล้วล่ะค่ะคิดจะซื้อเหอโส่วอูอายุเกินสิบปีสองหัวในราคาสิบหยวน พวกคุณคิดว่าพวกเราโง่หรือพวกคุณไม่รู้เื่กันแน่? ถ้าไม่รู้เื่จริงๆก็อย่ามารับซื้อเหอโส่วอูเลย รีบไปทำอย่างอื่นซะเถอะ"
หลังจากต่อรองกันไปมาคนรับซื้อเหอโส่วอูก็รู้ว่าเด็กสาวคนนี้รู้ราคาเหอโส่วอูดีเขาจึงไม่กล้าคิดอะไรไม่ซื่ออีก
"สาวน้อย อย่างนี้ดีไหม? ผมอยากได้เหอโส่วอูของพวกเธอจริงๆผมจะซื้อในราคาจินละสิบหยวน เป็ยังไง?"
หลันเยวี่ยแสร้งทำเป็ครุ่นคิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ "ก็ได้งั้นก็คิดตามราคาจินละสิบหยวนแล้วกันค่ะ"
เหอโส่วอูที่มีอายุมากแบบนี้คิดราคาตามน้ำหนักหลันเยวี่ยรู้ว่าเธอไม่สามารถต่อรองราคาได้มากกว่านี้อีกแล้ว
เหอโส่วอูที่อายุเกินสิบปีสองหัวนั้นมีน้ำหนักรวมกันมากกว่าสามจินหากราคาจินละสิบหยวน ดังนั้นเหอโส่วอูสองหัวนี้จึงขายได้มากกว่าสามสิบหยวน
รวมกับเหลียนเฉียวอ้ายเฉ่า ตานเซิน เจี๋ยเกิ่ง และเหอโส่วอูธรรมดาสามหัวก่อนหน้านี้แล้วสรุปว่าได้เงินมาทั้งหมดเกือบๆ เก้าสิบหยวน
หูฉางหมินไม่คิดเลยว่าสมุนไพรพวกนี้จะขายได้เงินมากมายขนาดนี้เขาหยิบธนบัตรใบละสิบหยวนให้หลันเยวี่ยสองใบ "เยวี่ยเยวี่ยเอาเงินไปสิลูก ถ้าลูกกับถิงถิงอยากซื้ออะไรก็ซื้อ"
"งั้นหนูจะไม่เกรงใจพ่อแล้วนะคะ" หลันเยวี่ยรับธนบัตรสองใบพร้อมกับรอยยิ้ม"พ่อคะเดี๋ยวหนูกับถิงถิงไปเดินเล่นที่ร้านขายและตัดเย็บผ้าหน่อยแล้วพวกเราค่อยมาเจอกันตรงนี้นะคะ"
หูฉางหมินรับคำ
ครู่ต่อมาหลันเยวี่ยก็จูงมือถิงถิงเดินตรงไปทางร้านขายและตัดเย็บผ้า
เชิงอรรถ
[1]เฟิน (分钱) ค่าเงินของจีนหน่วยสตางค์ 1 เฟิน เท่ากับ 0.01 หยวน 100เฟิน เท่ากับ 1 หยวน
8K
