รุ่นพี่ที่รัก ตอนที่ 2
...งานแรกของพวกผม คืนนี้ โอ้ย...ตื่นเต้นว่ะ เคยขึ้นแต่เวทีโรงเรียน นี่งานจริง มีเงินจริงๆรอ พวกผมจะไปรอดมั้ยเนี่ย... แต่ว่านะ จะรอดไม่รอดผมก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ผมต้องลองทำดูสักครั้ง อย่างน้อยมันก็คือความฝันของผม แล้วก็ เพื่อว่า พี่ข้าวหอมจะได้ภูมิใจในตัวผมบ้าง... เอาวะเป็ไงเป็กัน...
" เฮ้ย...ไอ้เบส เขาให้เราไปกี่ทุ่มวะ.....ผมถาม
" เขาให้เราขึ้นเวทีตอนสามทุ่มว่ะ.....ไอ้เบสบอก
" โหย...อีกนานเลย เวลาเหลือตั้งเยอะ อืม...ไปกิน MK กับมั้ย เด่วริต้า เลี้ยงเอง เพื่อนๆว่าจ๊ะ อิอิ.....ริต้าบอก รวยสุดในแก๊งแล้วมันน่ะ
" เฮ้ย...ถ้ามีคนเลี้ยงอ่ะ กูไม่กล้าปฏิเสธว่ะ.....ไอ้ต่อบอก ตัวแดกเลยมึง มีของฟรีที่ไหนมีมันที่นั่น
" เอ๊...แต่จริงๆ ที่รัก ไม่ต้องไปร้องเพลงก็ได้นะ เด่วริต้า จะคอยดูแลต้นกล้าเอง เอาม่ะๆ.....ริต้าบอก
" อุ๊ย...จริงนะที่รัก อิอิ งั้นมึงพาพวกกูไปเลี้ยง MK เลยไป 555...เฮ้ย...ไปเว้ยพวกเรา ไปกินของฟรีดีกว่า.....ผมบอก แล้วก็รีบชวนพวกมันทันทีเลย อิอิ
" ไปอยู่แล้วจ้ะ อิอิ ว่าแต่เลี้ยงจริงๆนะ ยัยริต้า...แบบว่า พอจ่ายตังแล้วมาหารกันชั้นไม่เอาด้วยนะ อิอิ.....เนสว่า
" อยู่แล้วจ้ะ อิอิ ไปดีกว่าพวกเรา นั่งแท็กซี่นะ...ไอ้ต่อจ่าย.....ริต้าบอก
" เอ้า...แล้วทำมัยมาให้กูจ่ายวะ.....ไอ้ต่อถาม แบบงง อิอิ
" ก็มึงอ่ะ แดกเก่งที่สุดล่ะ...พอ...ไม่ต้องสงสัย มึงแหละจ่าย ไอ้ต่อ.....ผมบอก เชิงบังคับ อิอิ
" อ่า...จ่ายก็จ่าย แต่ว่า... กูหิวแล้วรีบไปเหอะ.....มันบอก แล้วก็ไปเรียกแท็กซี่ทันที
...เพื่อนผมแต่ละคนนะสุดๆ...สำหรับไอ้ต่อ เื่กินเื่ใหญ่ แต่ของฟรี เื่ใหญ่สุด... ไอ้เก่ง เรียนโคตรเก่ง แต่ว่าอายุแค่นี้ ชวนแดกแต่เหล้า สัส...ไอ้เบส จริงใจเป็ไงเป็กัน พร้อมลุยได้ตลอด แต่มันนั่นแหละ หาแต่ตีน มาให้พวกเรา...ชิ... ริต้า ยัยจอมอวด สายเปร์ เปร์แม่งตลอด แล้วก็เป็ที่รักของพวกเราทุกคน ก็แม่งเลี้ยงตลอด จะไม่ให้พวกเรารักมันได้ไงวะ... เนส สวยใส นิสัยดี เป็คนเรียบร้อย มันไม่น่าอยู่กับพวกเราได้เลย แต่เธอก็อยู่ในกลุ่มพวกเรามาเป็ปีละ แต่ก็ดีที่มีเนสอยู่ในกลุ่ม เวลามันเตือนอะไรพวกเรา พวกผมก็ฟังมันตลอด... แล้วผมล่ะ ก็หัวหน้าแก๊งไง ไม่เยอะเจ็บคอ 555...
" โต๊ะไหนดีที่รัก ริต้าให้ที่รักเลือกเลยค่ะ.....ริต้าบอก
" ไหนก็ได้...เฮ้ย...โต๊ะริมดีกว่าป่ะ.....ผมบอก แล้วเดินนำพวกมันไป
...แล้วสักพัก ของกินก็เต็มโต๊ะ... ตอนแรกก็คิดกันว่า จะสั่งกันไม่เยอะ แต่อีสายเปร์นี่สิ แม่งสั่งเองเต็มโต๊ะเลย แถมมีเป็ดย่าง mk สองตัว... แม่งสั่งมาซะขนาดนี้ แล้วจะกินกันหมดมั้ย โอ๊ยยยย...อีสายเปร์...
" นี่...ยัยริต้า มึงสั่งห่าอะไรมาเยอะแยะเนี่ย แล้วจะแดกกันหมดมั้ย.....ผมบ่นใส่มัน
" เอาน่ะ ที่รัก อิอิ กินๆไปเหอะ... มาๆกินเลย นี่แหละฉลอง ที่พวกเราเรียนจบ.....ริต้าบอก
" อืม...ไหนๆแกก็สั่งมาละ กินกันเถอะทุกคน.....เนสบอก
" ฮ่ะ...ม่ะ มา มาแล้ว มาแล้ววววววว...ของกู ไฮเนเก้น ว่าวววว ฟินเวอร์แน่ๆ.....ไอ้เก่งบอก เมื่อได้เห็นเบียร์เย็นๆ โอ้ย...ไอ้เด็กเรียนขี้เมาเอ้ยยยย
" ฮ่าๆๆๆ...ไอ้เก่งแม่ง เห็นของมึนเมาไม่ได้เลยว่ะ ตาเป็มันเลย.....ไอ้เบสบอก
" ถถถ...เด็กเรียนดี เรียนเก่งประจำโรงเรียน แม่งขี้เมาๆดีๆนี่แหละ สัส 555.....ไอ้ต่อแซว
...แล้วเพื่อนผมมันก็สงสัย...เมื่อผมนั่งเงียบไปพักนึง...ผมมองออกไปที่นอกกระจก ผมกำลังคิดถึงพี่ข้าวหอม...ผมเห็นสีหน้า ของเธอแล้ว ทำให้ผมงุดงิดมาก...ผมไม่อยากให้พี่ข้าวหอม ต้องเครียดแบบนั้นเลย...แต่ผมก็เห็นอยู่เกือบทุกวัน แต่ผมก็ไม่สบายเลยสักวัน...เฮยยยย...เมื่อไหร่พี่ข้าวหอม จะเลิกกับมันนะ...
" อ้าว...เฮ้ย ไอ้ต้น เป็อะไรวะ...อ่อ เหมือนเดิมสิมึง กูรู้ คิดถึงพี่ข้าวหอมอีกดิ.....ไอ้ต่อบอก ไอ้ต่อมันรู้ดีกับเื่นี้ อย่าว่าแต่ไอ้ต่อเลย พวกมันทุกคนก็รู้
" แล้วมึงจะเอาไงว่ะ ไอ้ต้น มึงจะคอยแอบชอบเขาอยู่แบบนี้อ่ะนะ.....ไอ้เบสบอก
" เื่ที่กูแอบชอบพี่ ข้าวหอม มันเื่ของกู...แต่เื่ที่กูหนักใจไม่ใช่เื่นั้น.....ผมบอก
" แล้วหนักใจเื่อะไรล่ะต้น.....เนสถาม
" กูไม่อยากเห็น พี่ข้าวหอมต้องเครียดทุกวัน เพราะมันว่ะ กูเอาไงดีวะ ทืบแม่งเลยมั้ย เห็นหน้าขี้เก็กๆ ของมันแล้วกูหงุดหงิดว่ะ กูอยากเอาบาทาไปลูบหน้ามันสักที เพื่อกูจะอารมณ์ขึ้น.....ผมระบายให้พวกมันฟัง
" เฮ้ย...ไอ้ต้น อยากกระทืบมันใช่มั้ย มึงก็หาโอกาสดิ มึงต้องคอยดูว่า มันทำอะไรไม่ดีกับรุ่นพี่มึงบ้าง ถ้าวันไหนมันตีรุ่นพี่คนสวยของมึง มึงก็เล่นแม่งเลย หรือไม่แน่ตอนนี้มันอาจจะนอกใจรุ่นพี่มึงอยู่ก็ได้นะเว้ย ไอ้ขี้เก็กนั้นน่ะ แม่งทั้งหล่อทั้งรวยเลยนะเว้ย.....ไอ้เบสบอก
" โหย...ที่รักขา น่าสงสารอีกแล้ว ไม่เป็ไรนะ ยังไงริต้าคนนี้ ก็จะอยู่ข้างๆ ที่รักเสมอนะ.....ริต้าบอก กวนประสาทกูอีกละ
" เฮ้ย...เอาแบบนี้ดิ พวกเราเวลาไปไหนถ้าเจอไอ้ขี้เก็กนั้น ก็คอยแอบๆมองมัน เพื่อเจออะไรเด็ดๆ จะได้ถ่ายรูปเก็บไว้ไง แล้วเอาไว้เป็หลักฐาน ดีม่ะ.....ไอ้เก่งบอก เื่ความคิดมันเป็เลิศ แต่เื่เมา มันเป็ที่ 1
" เออ...ใช่ งั้นถ้าเนสเห็นอะไรดีๆ จะถ่ายรูปมาให้ พอดีบ้านชั้น อยู่แถวนั้นพอดี หน้าจะเจอมันง่ายกว่าพวกเธอ.....เนสบอก น่ารักตลอดอ่ะ เพื่อนคนเนี่ย
" ขอบใจนะเว้ย ทุกคน.....ผมบอก
" นี่ต้นกล้า คืนนี้เธอต้องร้องเพลงนะ อย่าเครียดจนเสียสมาธิล่ะ.....เนสบอก แล้วเธอก็เตือนสติผมอีกครั้ง นี่แหละไอ้เนส ที่พวกเรายอมฟังมัน
" แน่นอนอยู่แล้ว เื่ร้องเพลงน่ะ มันความฝันของพวกเรานะเว้ย.....ผมบอก
" ต้องแบบนี้สิว่ะเพื่อน อิอิ.....ไอ้ต่อบอก
" แต่ว่า งานเราจะเสียเพราะ...ไอ้เชี่ยเก่งนี่แหละ ดูแม่งแดกสิ... ไอ้เชี่ยเก่ง มึงจะแดกห่าอะไรนักหนาวะ ถ้าคืนนี้มึงเล่นกีต้าร์ผิดคีร์นะ กูจะถีบมึงลงเวที.....แล้วผมก็ต้องบ่น ไอ้เด็กเรียนอีกครั้ง
...เฮ้ยยย คืนนี้เจอกันที่บ้านไอ้เบสนะเว้ย... แล้วพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แล้วมีนัดที่สำคัญสุดๆในคืนนี้...
...นี่แหละเพื่อนผม มีปัญหาอะไร เราช่วยกันเสมอ นี่แหละเพื่อนแท้ที่จะไม่ทิ้งกัน...
/......../
...ผมกลับถึงบ้าน ่บ่ายสามโมงกว่าๆ แต่ไม่วี่แวว พี่ข้าวหอมเลย เธอยังไม่กลับมาอีกหรอ หรือว่ารุ่นพี่กลับมา แล้วออกไปอีก... ผมไปนั่งเล่นกีต้าร์ ร้องเพลง ริมระเบียงที่เดิม แต่แล้วสายตาผมก็มองไปเห็น รองเท้าหน้าบ้านของพี่ข้าวหอม รองเท้าคัตชูหายไป เหลือแต่รองเท้าแฟชั่น ที่พี่ข้าวหอมใส่ออกไปเมื่อเช้า อิอิ พี่ข้าวหอมกลับมาแล้ว แล้วคงออกไปมหาลัย แล้วด้วย...
" ไงลูกกลับมาแล้วหรอ เรียนจบมั้ยลูก.....แม่ผมถาม
" จบแล้วแม่ เพื่อนสนิทผม ก็จบหมดทุกคน.....ผมบอก
" ดีแล้วลูก แล้วจะไปทำอะไรต่อละเราน่ะ เรียนต่อมั้ย.....แม่ผมถาม
" ยังไม่รู้เลยแม่ จะเรียนต่อหรือจะทำงานดี แต่ผมเรียนไม่เก่ง ให้เรียนต่อก็คงไปไม่รอด.....ผมบอก
" จบม.6 ได้ก็ดีแล้วลูก ลูกจะเรียนต่อหรือจะทำงาน แม่ไม่บังคับแล้ว อยากจะทำอะไรก็ทำ.....แม่บอก
" คับแม่ แต่คืนนี้ผมมีงานทำแล้วแม่ ผมจะขึ้นเวทีร้องเพลงกับเพื่อนในวง...วงของผม love senior กำลังจะได้ออกงานแล้วแม่ อิอิ.....ผมบอกกับแม่ไป
" จ้ะลูก ตั้งใจทำ แล้วก็ทำให้เต็มที่ นะลูก.....แม่บอก
...แม่ผมก็แบบเนี่ยล่ะ มักจะตามใจผมตลอด อิอิ... คืนนี้ผมจะออกไปบ้านไอ้เบส ตอนสองทุ่ม แล้วก่อนที่ผมจะออกจากบ้าน พี่ข้าวหอมจะกลับมามั้ยนะ ผมอยากเห็นหน้าพี่ข้าวหอม ก่อนที่จะออกไปร้องเพลง ผมจะได้มีกำลังใจ ทำในสิ่งที่ผมอยากทำ... แค่ได้เห็นหน้าพี่เขา ผมก็ชื่นใจแล้ว...อืม...เป็เอามากนะเรา...
...และแล้วเวลาก็ผ่านไป ไร้วี่แววของพี่ข้าวหอม...เฮยยย...ไปไหนของเขาวะ แค่อยากเห็นหน้าก็ไม่ให้เห็น...ชิ...ช่างเหอะไม่เจอก็ไม่เจอ... ผมต้องออกจากบ้านแล้ว โดยที่ไม่มีกำลังใจจากพี่ข้าวหอมเลย... แต่ผมต้องทำให้ได้ ถ้างานแรกผ่านไปได้สวย งานหน้า ผมจะมั่นใจขึ้นเยอะ...
...เอาล่ะคับงานแรกของผมกำลังจะเริ่มขึ้น ตอนหน้าได้รู้แน่ ว่าจะรอดมั้ย...
...ฝากวง love senior ไว้ในอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคับ...โย้ว...
... by ฟาตาริส ...
107
