ูเาไฟเบิร์ลเบร์ทางตอนใต้ ที่อยู่อาศัยของเหล่าฮอบบิท และคนแคระ
"ลีโอ วันนี้ขึ้นเขาไหม หินทมิฬที่เรามีก็เริ่มร่อยหรอแล้ว"
'วันนี้จะพา ลีฟ ขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนยอดเขาพอดี แล้วฉันจะเก็บแร่ทมิฬมาเพิ่มให้'
"เยี่ยมเลย ไว้ฉันเลี้ยงเหล้านายตอนลงมา ก็แล้วกัน"
'ได้เลย'
ในขณะที่ ลีโอ และลีฟ(ลูกสาวของเขา) กำลังเดินทางขึ้นเขาเพื่อเก็บสมุนไพร ูเาไฟได้เกิดการปะทุขึ้น ทั้งสอง ตัดสินใจวิ่งหาที่หลบ และได้ไปพบกับทางเข้าถ้ำที่มีโซ่คล้องทางเข้าอยู่และมีป้ายที่เขียนด้วยภาษาที่ทั้งสองตนไม่รู้จัก แต่ทันใดนั้นมีเศษหินตกลงใกล้กับบริเวณที่ทั้งคู่ยืนอยู่ ทำให้ลีโอรีบหยิบอีเตอร์(ที่ขุดแร่) เจาะโซ่ที่ปิดทางเข้าไว้ และทั้งสองก็รีบวิ่งเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว!
บรรยากาศภายในถ้ำทั้งมืดและเยือกเย็น ูเาไฟยังคงปะทุอย่างต่อเนื่อง ลีโอจึงจุดตะเกียงไฟและพูดคุยกับลีฟเพื่อรอใหู้เาไฟสงบ ทั้งสองได้เผลอหลับไป แต่แล้วก็มีเสียงเบา ๆ ดังมาจากภายในถ้ำ ทำให้ลีโอสะดุ้งตื่นขึ้นมา และตั้งใจฟังเสียงนั้น แกร๊ก... แกร๊ก... เสียงเหมือนกับไข่ไก่ที่กำลังฟัก และเสียงก็หายไป
"เสียงอะไรหรอคะ!?"
'พ่อเองก็ไม่รู้'
'ูเาไฟเริ่มสงบแล้ว เดี๋ยวเราเตรียมตัวลงเขากันเถอะ'
"แต่เราต้องเก็บสมุนไพรกลับไปไม่ใช่หรอคะ"
'อืม ถ้าขึ้นเขาตอนนี้คงอันตราย งั้นเราสำรวจถ้ำข้างในก็แล้วกัน เผื่อเจออะไรที่ใช้ทำยาสมานแผลได้'
ทั้งคู่เดินเข้าไปในถ้ำโดยที่มีเพียงแสงจากตะเกียงส่องสว่างนำทาง ในระหว่างทางมีแร่มากมายหลายชนิด ทั้งคู่หยุดเดินและแปลกใจกับแร่ที่เรืองแสง ยิ่งเดินเข้าไปลึกมากเท่าไร แร่ในถ้ำก็ยิงเรืองแสงสว่างมากขึ้น และทั้งคู่ก็เดินมาถึงส่วนที่ลึกที่สุดภายในถ้ำ ตรงหน้าของทั้งสองมีหินเรืองแสงทั้งห้า เป็เหมือนวงแหวนล้อมวัตถุทรงกลมที่แตกร้าว คล้ายกับไข่ที่กำลังจะฟักตัวออกมา ในขณะที่ลีโอกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า ลีฟได้เดินเข้าไปแตะวัตถุทรงกลมนั้น
'เดี๋ยวก่อน ออกมาลีฟ!!!'
วัตถุทรงกลมนั้นได้ค่อย ๆ แตกออก แสงสว่างจากหินทั้งห้าสว่างมากขึ้น และวัตถุทรงกลมนั้นได้แตกออกเป็สองส่วน และได้มีสิ่งมีชีวิตที่หลุดออกมา ผิวที่มีสีเขียวมรกต
'ออกมาจากตัวประหลาดนั้นก่อน ลีฟ!'
"เขาดูน่ารัก ดีออกพ่อ"
'เราเอาเขาไปเลี้ยงได้ไหมคะ?'
"จะบ้าหรอ!! ตะ ตะ ตัวอะไรก็ไม่รู้"
และหลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ลงมาจากูเาไฟ เดินทางกลับไปที่หมู่บ้าน และบอกเื่ที่ไปเจอมากับทุกตนในหมู่บ้าน
"ตัวอะไร ก็ไม่รู้! ถ้าหากมันโตมาแล้วกินเราจะทำยังไงละ"
"ใช่ ใช่ ใช่"
"เราจะให้ท่านพ่อหมอมาดูก่อน แล้วค่อยคิดอีกทีว่าจะเอายังไง"
"พ่อหมอมาแล้ว..."
เนื้อตัวมีสีเขียว แขน ขา ดูมีพลังมากมาย ฟันที่แหลมคม แววตาดุจนักรบ
'เด็กตนนี้ คือ ออร์ค!'
"ออร์ค? นายรู้จักไหม?"
"ไม่เคยได้ยินเลย"
'สายพันธุ์ที่หายสาบสูญไปเมื่อ 200 ปีก่อน'
"แล้วที่อยู่ตรงหน้านี้ละ แล้วเราจะเอายังไงกับเ้าเด็กตนนี้"
'ออร์คตนนี้ มีชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่นัก จะนำพาทั้งความสงบสุขและนำจุดจบมายังโลก'
"อย่างนั้น ก็เป็ตัวอันตรายนะสิ!! เราต้องฆ่าเ้าออร์คนั้น!"
'ชะตากรรมที่ออร์คตนนี้มี เราไม่สามารถไปขว้างทางได้ ปล่อยให้โลกนี้เป็ไปตามชะตากรรมเถอะ'